Je gaat helemaal terug in de tijd met dit grappig gedicht van An. De tijden van de roddelcultuur van oude dorpsgemeenschappen herleven…
De “tamtam”
Eens was ik in een kapsalon
bij een kapper die niet kappen kon:
Er was een vrouw met de bijnaam “tamtam”
want altijd als ze er weer kwam
had ze weer een sterk verhaal
over een of andere kwaal
De kapper legde zijn oor te luisteren
want de tamtam bleef aan het fluisteren
Over buurman zo en buurvrouw zus
die gingen naar de dokter met de bus
De reizigers werden ziek van een bacterie
en zaten toen allemaal in de misérie
De kapper kapte niet meer maar luisterde
naar wat die vrouw al fluisterde
over wat er met die mensen was gebeurd
Ik ben maar vertrokken, kwam niet aan de beurt!
An Cuijpers
Mei 2009
Schrijvers Kring Ospel 
Plaats een reactie