Feeds:
Berichten
Reacties

Jaarlijks uitstapje SKO, Artwalk 30 juni 2018


Onder (erg) stralend weer hebben we genoten van de jaarlijks georganiseerde expositie Artwalk op het terrein van Ciro, voorheen Hornerheide. Deze expositie was verrassend, gevarieerd en zeer de moeite waard. We kunnen deze dan ook iedereen (warm) aanbevelen!

Klik hier voor een fris en fruitig verslag met mooie foto’s. Of ga naar de tab Project. Dit verslag is natuurlijk maar een indruk en de keuze uit de vele foto’s is volstrekt willekeurig. Met dank aan Wim, José, John en Brigit voor de foto’s.

Advertenties

Annie schreef deze prachtige natuurobservatie in de dichtvorm die “tanka” heet. Doordat zij zich deze beperking oplegde, werd het beeld van de zingende vogel nog sterker. En mooier!

 

 

toonkunstenaar brengt
zijn lenteavondconcert
schemer als decor
een warme bries draagt zijn lied
en vult mijn dag met vrede.

 

Annie Kessels

Over twee weken, van 17 t/m 20 juli, is het weer tijd voor de Wandelvierdaagse Nijmegen. Om alvast in de stemming te komen: het verslag van de Nijmegen-Experience van onze dappere Karin…

 

 

De Via Gladiola

Mijn vriendin Hannah, topfit en goed getraind, zou de veertig kilometer lopen in Nijmegen. Ikke, bepaald niet fit en al helemaal niet getraind, de dertig. Dat bleek later een verstandige keuze. We liepen overdag dus gescheiden, maar zouden elkaar iedere namiddag na het wandelen bij De Vereeniging treffen. Hannah had via via een studentenkamer voor ons kunnen regelen waar we konden overnachten, vlak bij De Vereeniging. Dat was een dikke bof. Het avontuur in de Grote Stad kon beginnen!

De eerste dag: in alle vroegte eruit, het was nog donker. Op mijn veel te zware schoenen maakte ik nieuwsgierig de eerste meters. Ik keek die dag mijn ogen uit naar die duizenden wandelende mensen. De route van de dertig kilometer werd vooral in bezit genomen door kinderen en oudere mensen. Daar kon ik niet zo mee zitten… als ik de vierde dag de St. Annastraat maar haalde, de beroemde Via Gladiola! Viel niet tegen, die eerste dag. Toen ik op het einde van de route de grote Waalbrug op liep en Nijmegen in de verte zag liggen, was ik zeer moe en vooral zeer tevreden. Hannah die avond iets minder: haar voetzolen waren een maankraterlandschap van doorgeprikte blaren. Ze had de week ervoor namelijk Apeldoorn gelopen. Ze had flink last van haar voeten maar dat leverde wel een mooie foto op! Iedere morgen in alle vroegte tapete ze die arme voeten van haar in en de overige dagen had ze er gelukkig geen last meer van.

De tweede morgen meldden zich mijn arme benen voor het eerst: spierpijn, vooral in de kuiten!!! En hoe!!! Het stukje lopen naar De Vereeniging werd strompelen. Maar vooruit, niet te flauw. Zolang ik in beweging bleef, was het te hebben. Maar stil staan was een grote belasting voor mijn geplaagde benen. En wanneer mijn voeten tegen een stoeprand of andere ongelijkheid stootten, was dat helemaal een ramp: dan ging er een forse stroom door me heen van hakken tot kruin. Gelukkig had Hannah net een opleiding sportmassage achter de rug. Maar toen ze ’s avonds daarmee mijn pijn wilde verlichten, bleek dat niet zo een goed idee. Alleen al het aanraken ervan, deed mijn spieren in tranen uitbarsten. Nou ja, bij wijze van spreken dan. Toch wel bezorgd viel ik die nacht doodmoe in slaap.

De derde dag was vooral bekend vanwege de Zeven Heuvelen route. Die zag ik die volgende morgen bepaald niet zitten: de “lichte hellingen” leken me behoorlijk grote bergen. De route zelf, door het gebied Berg en Dal rondom Groesbeek, was werkelijk prachtig: dat zag ik jaren later pas toen Hannah en ik er een schitterende sneeuwwandeling maakten. Maar op die derde vierdaagse-dag, kreeg ik daar niet zoveel van mee. Ik was alleen maar bezig met linkerbeen – rechterbeen – linkerbeen – rechterbeen… Die dag liep de veertig kilometer-route een groot stuk met ons mee. Nu begreep ik de enthousiaste verhalen van Hannah: de grote vriendengroepen en vooral de soldatengroepen zorgden voor veel sfeer en levendigheid. Het verlichtte werkelijk de sores! “Push harder – push harder” klonk het nu om me heen. Ik liftte lekker mee achter zo een groep en warempel, daar liepen we toch nog onverwacht snel zomaar Nijmegen alweer binnen! Wel waren voor mijn gevoel mijn benen stompjes geworden tot net onder de knieën, die derde dag.

Dat werd de vierde dag alleen maar erger. Maar het was de laatste dag en het was goed weer: dat moest toch gaan lukken?! Één keer in mijn leven de Via Gladiola Experience?! Normaal gesproken lag de centrale rustplaats halverwege de route. Maar die laatste dag bleef die maar uit en uit: alsof de organisatie stiekem iedere meter hadden uitgerekt tot een kilometer. Wat een pestkoppen! Nee, nu was het niet meer leuk. Ik pufte en mopperde en zette elke stap heel voorzichtig vooruit. Toch nog stranden in het zicht van de haven? Juist toen mijn gedachten steeds meer die kant op gingen, gebeurde het wonder: daar was de centrale rustplaats. En nog heuglijker: daar kwamen alle drie de routes samen en we bleken heel kort bij de St. Annastraat te zijn, bijna Nijmegen binnen. HOERA!!!

Die laatste kilometers door de stad kreeg ik vleugeltjes… en iedereen die het ooit zelf heeft meegemaakt, weet het: het werkt echt zo! Duizenden klappende mensen langs de kant, duizenden uitgelaten wandelaars, alle nationaliteiten, overal muziek… Ik had nog gemakkelijk twintig kilometer méér kunnen lopen. Nou ja, bij wijze van spreken dan. Hannah en ik haalden de finish en we waren twee van de twintigduizenddriehonderdenelf diehards van 1984! YES!!! Een uurtje later hingen wij uitgeteld, maar trots en voldaan, op het terras van De Vereeniging. Met een diepe zucht liet ik een ijskoud biertje naar binnen glijden. Dat was het lekkerste glas bier dat ik ooit heb gehad.

Karin, mei 2017 Nav “voldoening”

Met trots presenteren wij…

 

 

de natuurwandkleden van Terry van Lierop

 

Zoals al eerder aangekondigd, vindt er vanaf deze week een heuse expositie plaats van onze Terry:

de kunstmuur in Fysiotherapiepraktijk Seuren, Nederweert
t/m 24 september 2018
https://www.fysionederweert.nl/
Tijdens deze expositie kun je enkele van haar prachtige wandkleden bekijken (en kopen natuurlijk!).

Gewapend met fantasie, inspiratie en vooral véél lappen stof, is Terry al langer bezig met het ontwerpen en maken van deze wandkleden. Ze hebben allemaal als thema: de natuur, een thema waarmee Terry zich zeer verbonden voelt. Tien procent van de verkoop van elk kleed gaat dan ook naar het Wereld NatuurFonds.

Meer informatie en foto’s vind je onder de tab “Project” van deze site en via de facebookpagina van Terry: https://www.facebook.com/Ons-Ter-165493383988964/?ref=py_c

Contact opnemen met Terry kun je het beste via deze facebookpagina.

Wij wensen Terry veel reacties en een goede verkoop!

Gedicht An juni 2018

Even een huishoudelijke mededeling: vanaf deze week vinden jullie ons privacyreglement onder de tab Welkom

 

En dan nu weer over tot de orde van dag. Een typisch An-gedicht: bedrieglijk eenvoudig, bondig en altijd een originele twist!

 

 

Zomerregen daalt over mij neer
dikke lauwe regendruppels
vallen in het blauw meer
zachtjes sputteren ze tegen
want ze willen niet verdrinken
dan zijn ze geen regen meer.

 

An Cuijpers-Rutjens

Juni: maand van de Thriller oftewel tijd voor de Spannende Boeken Weken! Daarom trakteren wij traditiegetrouw op een “niet zo lieflijk” verhaal van onze José…

 

 

Lieflijk

 

Dikke lauwe regendruppels vallen als schitterende diamanten op haar donkere, lange wimpers.
Het vroege, nu al warme ochtendzonnetje kust voorzichtig haar koele huid alsof het bang is het fabelachtige tafereel te verstoren. Haar aquamarijn blauwe ogen staren. De hemelsblauwe lucht tovert lichte schaapjeswolken tevoorschijn in allerlei figuurtjes, voortgedreven op een zomers briesje dat lijkt te zuchten van genot. Hij bekijkt met een glimlach hoe haar hazelnootbruine lange krullen als een stralenkrans om haar hoofd zijn gedrapeerd terwijl ze op een bed van gevallen bladeren ligt.
Haar zwoele rode lippen staan enigszins open zodat het hemelwater er mondjesmaat zijn weg door kan vinden. Haar kleine wipneusje staat scheef, het enige rebelse dat haar gezicht ietwat grotesk doet lijken. Bijna heeft hij spijt, maar hij zal haar nu toch echt alleen moeten laten.
‘Werk aan de winkel’, verzucht hij.
Bedachtzaam drukt hij zijn lippen op haar mond en fluistert teder,
‘Bedankt voor de heerlijke nacht, je bent adembenemend.’
Een laatste streling over haar hoofd en hij verdwijnt uit het park.

Snel brengt hij de vuilniszakken aan boord van zijn kotter, haalt het anker op en vaart uit.
Hij heeft er een gewoonte van gemaakt om de vissen te voeren, de vangst lijkt daardoor wel verdubbeld.

 

‘Alex!!’, de ijselijke schreeuw van zijn vriendin Max gaat door merg en been. Hij rent als een hazewindhond naar haar toe. Joggen verandert in hardlopen.
Max kotst haar maag ongeveer uit haar lijf. Alex kijkt en deinst meteen vol walging een paar stappen achteruit. Een paar aquamarijn blauwe ogen kijken hem aan, alsof ze zich wil verontschuldigen voor het gruwelijke schouwspel. Het afgehakte, oogverblindend mooie hoofd zou op een lijf horen te zitten…

 

©José Bergh – Berben
April 2018

Gedicht Resi juni 2018

Soms kunnen wij er gewoon niet omheen om een hartenkreet,

zoals deze van Resi, te delen.

 

Stil verdriet

mijn binnenste wordt uitgehold
voor geldelijk gewin
mijn bodemschatten gaan teloor
dit is slechts het begin

mijn bossen worden omgehakt
weg zijn de zuurstofmakers
dieren raken hun woonplek kwijt
waar blijven mijn aardbewakers?

mijn zeeën worden leeggeroofd
met bekwame handigheid
door drijvende fabrieken
in een mum van tijd.

het is toch algemeen bekend
dat ’t ijs smelt op mijn polen
de waterspiegel komt omhoog
jullie krijgen natte zolen

onrust waart er op mijn bol
men gaat elkaar te lijf
dit kan echt zo niet verder gaan
dat staat toch buiten kijf.

mijn angst ligt in de toekomst
wat zal er gaan gebeuren
dikke lauwe regendruppels
zijn het teken van mijn treuren

mijn verdriet ligt in de buien
die over wei en akker gaan
waak dus steeds over mijn zijn
opdat mijn wezen blijft bestaan

Resi Faessen-Teeuwen