Feeds:
Berichten
Reacties

 

Zomaar een scene uit het leven van mens en hond. Een prachtige sfeertekening van onze Annie. 

 

c

 

Ons plekje

 

Het is al na middernacht als ik met de hond een blokje om ga.

De herfst is op dit uur vochtig en fris.

Boris snuffelt en snuift als een kleine stofzuiger over de grasmat onder de bomen. Een bergje dode bruine bladeren vol geurende geheimen krijgt zijn volle aandacht.

Met weinig interesse volg ik zijn gewroet en gelik. Rillerig en slaperig sta ik naast mijn hond en verlang naar mijn warme plekje onder de dekens.

Dan tilt hij zijn achterpoot op en maakt een plas. Nog even friemelt hij met zijn snuit tussen de bladeren en met fier opgeheven kop en wuivende staart vervolgt hij zijn weg.

 

Meer is niet nodig: dit is zijn plekje!

 

Annie Kessels, 15 okt 2004

Ondanks het gure weer en de vele dingen die ook dit jaar niet doorgaan, wensen wij jullie toch, en juist vooral, een heel fijn Paasfeest! Geniet van dit fris verhaal van onze Annie, een heel trotse oma!

 

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is cc.jpg

 

Bollebozen op de achterbank

Een koude wind blaast naar binnen door de geopende deuren en tegelijkertijd wordt de ruimte in mijn auto ook gevuld met vrolijk gebabbel. De hoge stemmen van mijn kleinkinderen volgen hun eigen ritme en botsen met de vrolijke noten van Rowwen Hèze, die ook al door de ruimte zweven. Twee verschillende werelden, die vandaag geen match hebben. Vandaar dat ik de radio meteen uitzet.

Juul en Imme zijn nog opmerkelijk fit na een lange schooldag en kwebbelen er flink op los. Ze hebben vandaag hun rapport gekregen en zijn dan ook erg nieuwsgierig wat erin vermeld staat. Maar niet voordat ze aan mij duidelijk hebben gemaakt dat het een verslag is en geen rapport. Ik probeer nog uit te leggen dat het in mijn kinderjaren een rapport was waarin cijfers stonden. Maar ik geef het snel op… ingehaald door de tijd. Zodra iedereen zit en de gordels vast zijn, worden de verslagen geopend en Imme ziet meteen dat ze het verslag van Juul in haar handen heeft. Helemaal geweldig want nu kan zij het aan hem voorlezen.

‘Juul, ich zal dich vertélle waat de juffrouw in dien verslaag hieët geschrieëve.’ Juul vindt het best. ‘Juul, heej stieët: Juul is een vriendelijke jongen die altijd bereid is om anderen te helpen. ‘Juul és det ouch zoeë? Bés dich ‘ne vrîndelike jóng?’

‘Jèh Imme, as dao stieët det ich ‘ne vrîndelike jóng bin, dan és det ouch zoeë.’  Samen knikken ze instemmend; zo simpel is het. Punt.

Imme wordt nieuwsgierig naar de inhoud van haar verslag. ‘Juul, stieët d’r in mien verslaag wat oeëver mien motivatie?’ Even kijk ik in de achteruitspiegel naar mijn kleindochter. Is dit een vraag van een meisje van vijf jaar? Blijkbaar wel, want Juul gaat meteen op zoek naar het hoofdstukje over motivatie. Dit is niet meteen gevonden, maar Juul ontdekt wel iets heel verontrustends.

‘Imme, heej stieët des dich neet tot hóngerd kins télle.’

‘Det kloptj neet!’ Imme reageert heel verbaasd. ‘Neîn, det kloptj neet, ich kin echt tot hóngerd télle!’

‘Nou,’ zegt Juul, ‘zal ich det vör de zieëkerheid ‘s kóntrolieëre? Waat keumptjer nao zieëven-en-tachtjig?’ Juul zijn vraag is zeer serieus, want hij weet zeker dat als zijn zus tot negentig kan tellen, ze ook tot honderd kan tellen.

‘Achtentachtjig neteurlik en dan nuuëgen-en-tachtjig en dan de nuuëgentjig.’ ‘De juffrouw mót toch wieëte det ich tot hóngerd kin télle?’  Imme klinkt bezorgd.

Juul vraagt heel verstandig door: ‘Hes dich waal ‘s tot hóngerd getéldj woeë de juffrouw beej woor?’

‘Det dînk ich neet’, zegt Imme.  ‘Daorum wétj ze neteurlik neet det ich tot hóngerd kin télle.’

Juul en Imme knikken weer instemmend. Juul zegt troostend; ‘det keumptj waal good, Imme, dich gieës nao de juffrouw en téls gewoeën tot hóngerd en dan stieët det in dien volgendj verslaag.’

‘Mer’, Juul gaat meteen verder, ‘d’r stieët waal in dien verslaag desse al hieël good kins laeze en desse ein gedicht hes vuuërgelaeze aan Sinterklaos.’

Imme is meteen weer opgelucht want inderdaad… ze kan al heel goed lezen en dit heeft de juffrouw wel in haar verslag gezet.

En ik kijk af en toe in de spiegel en geniet van ‘mijn’ bollebozen op de achterbank.

Luisteren is genoeg…

 

Deze afbeelding heeft een leeg alt-atribuut; de bestandsnaam is e.jpg

 

Annie Kessels  14 maart 2015

Het tintelende seizoen van de lente is begonnen. Daar kan alleen maar dit prachtige gedicht van Annemiek bij passen! Zij liet zich inspireren door De Vier Jaargetijden van Antonio Vivaldi.

jaarg1

Ik zie…

Vivaldi’s Le Quattro Stagioni

mijn ogen sluiten

klankbeelden, zinnebeelden

beroerend, vervoerend

als jaargetijden.

La Primavera, allegro…

Sprankel moeder aarde, leef

ontsluit je schatten

zie hoog in het blauw

het vederlicht flirten

van vogelsilhouetten.

L’Estate, presto presto…

Vlucht, zomerzon, vlucht

voel de aanstormende

wolkenwinden

de kolkend zwarte ontlading

boven goudgele velden.

Kleurbeelden, geurbeelden

L ‘Autunno, allegro…

Dans, bladerpracht, dans

draai je pirouetten

vrolijk en speels

gevangen in zonnestralen

een met de wind.

L’Inverno, largo…

Tedere vioolklanken, zo teder

mijn ogen sluiten

pizzicato, tokkelen der snaren

ingetogen als het winterwit

zacht als een doezeling.

Ik zag…

Vivaldi’s Le Quattro Stagioni

beroerend, vervoerend

als de jaargetijden…

Annemiek Korsten

Gedicht Resi maart 2021

Wat kunnen oude bewegende beelden je in één klap terugbrengen in de tijd! Een verrassende ontmoeting van Resi en haar man John met hun oude 8mm-camera

bb

Een duik in het verleden

De 8 mm. film rolt

zoevend en streperig

over het doek, toont

50 jaar vergankelijkheid,

gevat in een half uur.

Korte beentjes door

een te dikke luierbroek

waggelen de tijd voorbij.

Parijs schuift in zwart-wit

van links naar rechts.

Een sierlijke oldtimer

is zijn tijd ver vooruit

De bewustwording van

het voltooid verleden,

van gewezen leven,

slaat genadeloos toe.

De beelden zijn grijs,

vervaagd door de tijd.

Emoties vechten

om voorrang.

Nostalgie ten top,

echter niet alleen

met een glimlach

maar ook met een traan.

Resi februari 2021

Maar gelukkig zijn er ook

de foto’s nog.

Vorige maand viel er niet veel te kiezen. Maar in haar fantasie liet onze Terry zich toch verleiden. Namelijk: om niet op stap te gaan met Vastelaovundj maar lekker ver weg te varen… Dat was niet zo een goed idee.

aa

Pacific

Pacific

terrific

weg van gehos

en carnavalsgedreun

Pacific

terrific

frisse bries door mijn haardos

wanneer ik over de reling leun

Pacific

ter-ri-fic

krijsende meeuwen

duiken mijn braaksel op

Pacific

beroerd ben ik

stevige kater

zonder een druppel op

Pacific

stommerik

met carnaval toch maar

weer uit de bol

Pacific

nee niet ik

liever een kater

met vooraf wat lol

c

Terry van Lierop

27 februari 2003

Het is weer tijd voor ons maandelijks kort verhaal. Onze José liet zich uitdagen door Karins suggestie “huilen is voor jou te laat”. Zij is weer ouderwets op dreef in dit smakelijk èn spannend verhaal!

 

 

Sjef-special

Angstig kijkt hij naar haar verbeten gezicht, het vuur in haar ogen is allesvernietigend. Laaiend is ze als ze al spugend naar hem roept: “Vieze vuile klootzak!!” De haartjes in zijn nek gaan pijlsnel overeind staan als hij naar haar rechterhand kijkt. Zijn Japanse koksmes dat hij met heel hard werken bij elkaar heeft gespaard want ja, goedkoop is duurkoop.

Hij was het eeuwige AVG-tje van iedere dag meer dan zat. Tel daarbij nog eens op dat zijn vrouw totaal geen inspiratie en liefde in het eten stopte. Gadverdamme, een hel om iedere keer aan tafel aan te schuiven en te faken dat het lekker was. Toen op een gegeven moment de firma waar hij werkte failliet ging en hij werkeloos werd na 25 jaar noeste arbeid, vond hij het tijd om het roer totaal om te gooien. Koken – dat wilde hij graag leren. Ellie, zijn vrouw, vond het maar raar maar was toch wel blij dat hij in ieder geval iets om handen had. Het vooruitzicht dat ze zelf niet meer zou hoeven koken speelde uiteraard ook een grote rol. Zij werkte tenslotte ook de hele week in wisselende diensten. Kinderen waren hun helaas niet gegeven. Sjef stortte zich met hart en ziel op de NHA-cursus basic koken om daarna vol passie door te stomen naar de buitenlandse keukens zoals bijvoorbeeld Spaans, Frans en Italiaans – de standaard prakjes behoorden volledig tot het verleden.

Hij merkte dat hij goed was, niet gewoon goed maar zelfs uitmuntend goed. Hij breidde zijn kennis verder uit door rond te roeren in de Aziatische keukens. Thais, Indonesisch en zelfs het Japanse culinaire panorama, niks vond hij te moeilijk of te gek. Sjef ging los en kookte op eenzame hoogte. Vooral omdat Ellie een echte boer is, wat ze niet kent freet ze niet. De vrijgezellige buurvrouw daarentegen is qua eten zo avontuurlijk als de pest, die likt haar vingers al af bij de gedachte aan al dat lekkers dat hij fabriceert.

Ellie schreeuwt als een bootwerker, haar hoofd zo rood als een biet, hij denkt meteen aan de haring in de koelkast die daar heerlijk bij zou smaken. Vis, daar is ze namelijk dol op, dat lust onze Ellie wel.

Via via had hij een kennis die altijd aan de meest exotische ingrediënten kon komen, via de zwarte markt voor koks, het darkweb van de culinaire wereld waar echt alles te koop is. Sjef werd steeds avontuurlijker en had een mooi prijsje afgesproken met zijn dealer. Ellie verrassen was zijn enige gedachte geweest. Hij had er een beetje besmuikt bij gelachen toen hij het mooie visje in zijn handen had. Voor zichzelf, een echte carnivoor, had hij een sappige steak gekocht waar het water hem bij voorbaat al van in de mond liep. Met passie bereidde hij alles, een gastronomisch hoogtepunt waar Jonnie Boer nog een puntje aan kon zuigen. Voor beiden een heerlijk aardappel/knolselderie-pureetje en smakelijke prinsessenboontjes om het geheel een beetje bij te kleuren. De uitheemse fugu en de rib-eye schitterden als de hoofdpersonen uit een gewichtig toneelstuk bovenop de perfect gedresseerde borden.

Ellie was niet blij zo te zien… de stoom kwam zelfs uit haar oren. Een stoomoven stond als volgende op zijn verlanglijstje trouwens.

“Aangezien ik me niet zo lekker voelde, geen eetlust, heb ik dat prakje dat je voor me had bewaard maar aan de buurvrouw gegeven, die trog schijnt alles wat jij maakt met een laadschop naar binnen te werken. Jullie zouden een perfect setje zijn. Of had je dat soms in gedachten? Was dit mijn galgenmaal? Dat mens begon te bunkeren als een gevangene die net vrij is en al jaren niks fatsoenlijks meer te kanen heeft gehad. Ongelooflijk, wat een varken is dat zeg. Het schuim stond op haar lippen en droop van haar kin en ze stortte ter plekke ter aarde. Zo dood als een pier!”

Sjefs mond valt open van verbazing, dit was niet zijn bedoeling geweest. De tranen springen in zijn ogen als hij aan die lieve buurvrouw denkt.

“Teringlijer!!!”, schreeuwt Ellie, “Hou maar op Amigo, huilen is voor jou te laat nu!! Wat dacht je nu zelf? Dat je hier mee weg kon komen? Denk je niet dat mijn collega’s het wel heel verdacht zouden vinden als een gezonde vrouw schuimbekkend op apegapen ligt? Reken maar dat een rechercheur alles verdacht vindt, dat is de aard van het beestje, zeker waar het collega’s betreft. Mijn partner staat al bij de voordeur met een arrestatieteam. En dat is maar goed ook want ik zou je zo aan je Japanse klotemes rijgen als het aan mij ligt. Moord en poging tot moord, wat zul jij je amuseren in de EBI!”

Mhmm, denkt Sjef, ik heb wel eens gehoord dat ze daar zelfs een kookclubje hebben met een aantal hooggeplaatste gasten die daar permanent wonen. Al zal het wel moeilijk zijn om daar de ietwat specialere ingrediënten te verkrijgen, helaas, maar ook begrijpelijk. Sjef begrijpt dat het leven toch maar raar kan lopen. Hij hoopt dat ze daar in ieder geval wel een stoomoven hebben…

 

 

©José Bergh-Berben, februari 2021

Gedicht Anja febr 2021

We blijven ons heimwee naar een echte winter nog lekker even voeden. Vandaag een mooi mijmerend gedicht van onze Anja.

 

 

Aan de kim ligt sneeuw

bevroren over het land

het onbelopen land maakt zich breed

een weg zonder naam.

 

De groene specht hupt

tegen de lindeboom

zijn reukorgaan zoekt

haarscherp naar insecten.

 

Een voetdruk in onze tuin

iemand over het pad gelopen

Konijnen gehaast,

voelt zich bespied.

 

Duifjes in de kruinen van de hulst

schikken hun veren voor de nacht.

 

De winter houdt ons in zijn omarming

in een natuurlijke verdoving

en terwijl het donker wordt

zitten we allen roerloos

 

bij elkaar.

 

 

Anja Massee

Februari 2021

Gedicht Annie febr 2021

Ook wij zijn nog steeds lyrisch over die sprookjesachtige ouderwetse winterweek! Die lijkt na de afgelopen prachtige lenteweek alweer lang geleden. In deze impressie van Annie zijn beide heel mooi samengevat. 

 

foto: Wim Kessels

 

natuur verwondert

natuur verandert, vraagt zich niets af

en past zich aan

natuur bloeit in ijs en in zon

voor wie het wil zien…

 

foto: Wim Kessels

 

Annie Kessels

februari 2021

Vandaag een stukje geschiedenis: is het werkelijk alweer ruim 17 jaar geleden? Anja liet zich inspireren door de komst van het kroonprinsesje.

 

 

Prinsesje geboren

 

Langzaam heel langzaam

wordt de echo zichtbaar

Met ingehouden spanning zien zij

de beelden op het scherm

een waar geheim tussen jong geliefden

 

Zij vullen de tijd met wachten,

bouwen een prinselijk nestje

zacht en warm met kant en tule,

een baldakijn met een kroontje erop

Ze zullen wachten totdat de zon

hun lichamen weer samensmelt

 

Dan vult haar eerste schreeuw de ruimte

Naakte lichamen smelten samen

en zoeken intieme troost

 

51 schoten luiden de blijde boodschap in

en de prins van Oranje zal kond doen aan het volk

“een prinsesje is geboren en we noemen haar Amalia”

 

Anja Massee

Een winterwandeling door de Groote Peel: An ontmoette daar deze mysterieuze prachtige vogel.

 

 

De roerdomp

 

Hoorden we een didgeridoo in de Peel

of was het een roep uit een bassige keel?

 

We waren in de buurt van een zompig moeras

bij dat donkere geluid vertraagden we de pas

Bleven stil staan om te luisteren

moesten even zachtjes fluisteren

 

Terwijl een blauwe hemel zich welfde

als schitterende stolp over Het Elfde

klonk daar weer het naargeestig ”bhoëe”

 

Het glinsterend beijzeld sterretjesmos

die zilveren ijsvlakte kregen we toe

Onze ogen dronken die schoonheid in

daardoor hadden we heel goeie zin

 

De roep van de roerdomp, zelden gehoord

in de Ospelse Peel, dat zalige oord.

 

 

An Cuijpers