Schrijvers Kring Ospel

Vandaag een vrolijk, licht gedicht van onze dierbare Peter, over de jubilerende Zuid-Willemsvaart.

Wat is het opgeruimd en rustig

hier langs dit kanaal

Ik wandel en wandel en mijmer naar hartelust.

Rondom kom ik heel veel maïs tegen

maar lieve akkerbouwers

dat wordt zo eentonig

Nee, als jullie het mij vragen

dus waar ik nu echt van hou

dat is leven op het land

dus echt vee in de wei

en er is zoveel keus tegenwoordig

denk maar aan alle paardenrassen, keuze genoeg

het Belgisch trekpaard, de IJslander,de Przewalski

de Wielkopolski maar toch het liefst het Friese paard

met die leuke flosjes om zijn voeten

en dat karaktervolle hoofd

voor mij is dat hem helemaal

als ik die ontwaar in het weiland

word ik helemaal vrolijk

kan weer 10 km. wandelen.

© Peter Massee

Een verrassende passie van onze Karin…

Brandnetels

Mijn hart gaat open

voor brandnetels

Zij scheppen een overvloed

aan warm groen

Zij juichen gretig

maken van het leven

een zee van rijkdom

In de schaduw vanuit de zure grond

klimmen zij de Jacobsladder

naar de hemel naar het licht

en alles is mogelijk

Hun overvloed

aan warm groen

roert mijn ziel  


© Karin Vossen

Een “heerlijke” zomerse scene van onze Karin, uit de tijd dat je verse biologische vruchten zelf nog langs de landweg plukte…

Voor mam en Marie, twee dappere fietsters

O braomele o zoete vruchten

uw genot vraagt nogal wat:

ploeteren langs Peel en pad

met duizend schrammen duizend zuchten.

In het dorp gaan de geruchten:

Tolbergweg, daar rijpt uw schat

van kost’lijk purperkleurig nat.

Onder de augustusluchten

jaagt men tussen netels, brem.

Slechts de eersten vullen manden,

maken spijs voor vlaai en jam!

Even maar in ’t paradijs

van snoepen knoeien blauwe handen,

is de wereld minder grijs.

© Karin Vossen

Een mooi, verhalend gedicht van onze Resi over haar favoriete vogel.

Elk jaar een wonder

Het voorjaar vordert,

geen geluid.

We luisteren,

het blijft stil.

We wachten,

dag na dag.

Een bos klinkt anders,

zonder hem.

En dan opeens is hij er,

de cuculus canorus,

schuw en bijna onzichtbaar

door zijn schutkleuren.

De barre vlucht vanaf

het zuiden van Afrika is overleefd.

Zijn roep wordt nu door het bos gedragen:

koekoek-koekoek-koekoek.

© Resi Faessen

Deze Tweede Pinksterdag: een oude, mondeling doorgegeven Ospelse vertelling. Die inspireerde onze Karin tot dit boeiend gedicht.

Het visioen van Sieben Helmus (rond 1650)

Elk jaar in mei dan trek ik

met mijn schapen naar de Peel

Vol eerbied maak ik dan een kruis,

hier bij deze poel

Want over enk’le eeuwen

is deze plek gezegend heilig

zie ik hier een kerk… en Ospel

Nu nog moeten mensen ploet’ren

urenlang met dwalend licht

door aardeduister mist en modder

om ter kerke te kunnen gaan

Dat gaat veranderen want ik hoor

een “ja” van Deken, Bisschop en de Koning

een “ja” voor een EIGEN kerk en Ospel

Ook zal in die dagen

Maria Heilige Maagd verschijnen

in Zuidfranse bergen

Haar naam en voorspraak zal men verbinden

met dit wonder van de Peel

van die kerk en Ospel

Dan worden buurtschappen één

Dan zullen zielen hun droom gaan bouwen

uit het niets en oorlogspuin

En daarom sla ik hier

bij deze Ossenpoel een kruis

De veerkracht van het veen

baart hier een kerk

en Ospel

Karin Vossen

Onze fantaserendeKarin zag tijdens een wandeling langs het kanaal Nederweert-Wessem, het “broertje” van het monster van Loch Ness…

Het monster van Neder-Wes

Wanneer u beste wandelaar, gelokt door mooi weer-dagen

besluit zich even verderop langs dit kanaal te wagen:

wees gewaarschuwd langs Neder-Wes, vooral in ’t jachtseizoen

wanneer de bootjes popelen te varen tussen blauw en groen.

O verraderlijk prachtige wandelweg langs ’t vriendlijk kabbelend water

van dit kanaal, zo lokkend strak. Hoedt u! De spijt komt later!

Want aan het oppervlak ziet u slechts de drakenspitsen van zijn rug:

zo zwemt hij achter boten aan van Nederweert naar Wessem en terug.

Hoe komt dat monster daar te water? Niemand die dat nog kan vertellen.

Hoe ziet hij eruit en wat bezielt hem om lieflijke scheepjes zo te kwellen?

Vooral: de wandelaar zó te dreigen, júíst door zo akelig stil te zijn?

Elk moment kan hij u klauwen, dit amfibie-orisch prehistorisch venijn!

Doch kruist hij uw pad, volgt hier een advies. Wellicht redt u er uw leven ooit mee:

knip gauw een foto met uw mobieltje want hij gruwt van geflits en t.v.

© Karin Vossen

Alweer zo een prachtige plek in het Nederweerter land die als vanzelf inspiratie gaf aan onze Annie!

De boom

Als door een glazen raam

werpt de winterzon

grote trage berijpte

kleuren om zijn stam

De roze einder

rust op zijn kale takken

en grijze paden

omhelzen de witte vennen

In loden breekbaarheid

ontmoet hij hier

het opgegraven oerwater

om één te worden in de tijd.

© Annie Kessels

Het prachtige weer van de laatste weken vraagt om een prachtig gedicht. Van onze Annie!

Lente

De lente is al eeuwenlang bezongen en beschreven

Alle mooie woorden zijn al gebruikt

Maar als ik fiets langs bermen met fluitenkruid en

weiden waarin de paardenbloemen nog mogen bloeien

waar de grote beuk staat te pronken en de zon

zijn bladeren laat flonkeren als rode agaat

als de kuikens van de meerkoet achter hun moeder aan glijden in de sloot

en ik in de middaguren mijn vest niet meer nodig heb

omdat de zon mij genoeg verwarmt,

dan hoef ik geen mooie woorden vinden

maar ik zie, voel, hoor en ruik

Het is lente!

© Annie Kessels

Vandaag twee nieuwe berichten!

Ook dit is weer zo een prachtige wandelplek uit onze bundel, waar onze Annie zo knap woorden aan geeft.

Sarsven

Hier zittend

in alle rust

ruik ik oude geuren

aangewaaid op

frisse, nieuwe winden

Zintuigen herinneren

de vergane jaren

Oeroud ven

oase in de tijd

© Annie Kessels

Vandaag twee berichten!

In de menubalk vind je in het menu Welkom het bijgewerkt verhaal van onze Schrijverskring: Wie en wat is de SKO

Nieuwsgierig geworden naar onze eerdere projecten en activiteiten? Ga dan eens op reis in het menu Poject/Bundel.

Voor vragen en/of suggesties houden wij ons van harte aanbevolen. Veel plezier!