Schrijvers Kring Ospel

Een poëtische sfeerschildering van de Peel, zoals alleen onze Anja dat kan! (blik vanaf de Tolbergweg op de Kruisvennendijk)

Een zomerse dag

We maken ons klaar voor een ritje

zomaar een ritje met jou, mijn lief

de paardjes nog onwetend

staan gretig te grazen

in ’t groene landschap

Ik wilde met jou

door dit uitgestrekt land gaan

langs sloten met het wuivende riet

ik wilde je laten horen het ruisen van de mais

ik wilde je laten zien de heerlijke bramen

ik wilde je laten ruiken het pasgemaaide gras

ik wilde zomaar een ritje met jou, mijn lief

De schaduw van de paardjes

fladdert ver voor ons uit

de roodgloeiende hemel steekt af

tegen het groen van de eiken

aan de einder zien we vaag de kerktoren

Het is zijn land, zijn Peel

Ik wilde zomaar een ritje met jou, mijn lief

© Anja Massee

Onze Annie beschrijft beeldend en met oog voor detail het proces van schilderen. Een heel knap gedicht.

Haar penseel volgt de waterlijn

verf blijft achter en kleur explodeert

zoekt vanzelf een weg en kruipt

in vezels van het papier

zij laat de natuur bewegen

en volgt haar werking

In volle stilte hanteert ze haar penseel

drupt een nieuwe kleur in de natte verf

die spontaan wilde bloemen laat

ontstaan in prachtig rood

ze dept met een doek en knikt

zo is het goed

Haar penseel laat kleuren opgaan in elkaar

haar rede laat het proces los

juist door het loslaten en tijd te nemen

ziet ze met gevoel en volgt ze

met volle aandacht het verschijnen

van weelderige wilde schoonheid

De rustige intense passie die zij uitstraalt

is welhaast van een grotere schoonheid

dan haar bloemenpracht op het doek.

© Annie Kessels

Hoe belangrijk is een dorpsplein voor een dorpsgemeenschap als Ospel! Een wat weemoedig gedicht van onze Anja.

Aerthijsplein

Het nonnenklooster, de tuinen,

de boerderijen van weleer zijn verdwenen

Sporen van een vroeger leven zijn uitgewist

Het monument, zo karakteristiek

heeft zijn eigen plekje

Op de berkenstam troont hoog

een loerende kiekendief

Niets ontgaat hem

van de activiteiten rondom het plein

Op een bankje vertelde een oude dorpsbewoner

van vroeger toen hij jong was

maakte praatjes met de jeugd

de leeftijdsgrens werd overschreden

nu is zijn bankje verlaten

ze missen hem

De zon gaat onder, de lucht kleurt roodgloeiend

de schaduw valt

De zwarte roofvogel verlaat zijn stam

Het is het zwijgen van de nacht

© Anja Massee

De schitterende wintertuin van onze Peter en Anja aan de Houwakkersteeg riep bij onze Karin dit betoverend plaatje op.

Wintertuin

Alles rondom is wit

Dat laat zich niet temperen

door een grauwe lucht

zwaar van bottenkoude nevel!

Nee zelfs als de zon niet schijnt

blinkt lokt fluistert het ongerepte

Met de lichtheid van blaadjes

vliegen koolmeesjes pimpelmeesjes

roodborstjes mussen merels

mijn dag binnen

Ze schijnen zon

Springlevend zijn hun

warme lichaampjes

in de vrieskou

Luidruchtig kwetteren ze

van hun bestaan

tegen de vetbollen vol zaadjes

Ze kleuren ze trillen ze proeven de tuin

Ze schijnen zon

© Karin Vossen

Tijdens een van de Ospelse wandelroutes, kom je langs het veldkruis aan de Oude Dijk. Onze dierbare An schreef daar als vanzelf deze prachtige klassieke tekst bij.

Sta even stil in deze jachtige tijd

bij het kruis waaronder de mensheid lijdt

Weest blij als u het niet hoeft te dragen

Draagt u wel, kunt u hier sterkte vragen

Als u hier bij stil heeft gestaan

zult u getroost weer verder gaan

© An Cuijpers

Wat zijn die Nederweerter kanalen nog steeds een bron van genieten! Een sfeervol gedicht van onze dierbare An.

Kanalen

Vaak kijk ik bij dit hekje

vol bewondering naar dit plekje

Een reiger staat er te vissen misschien
ook kun je er het ijsvogeltje zien

De Noordervaart kan je ’s winters bekoren

met schaatsers als het hard heeft gevroren

Verder, bij de viersprong der kanalen,

vertraagt de schoonheid mijn pedalen:

laaiende toortsen van bloeiende brem

markeren het fietspad in mei

Ik gehoorzaam dan mijn innerlijke stem

en ga hier niet zomaar voorbij

Ja ik heb mijn hart verpand

aan de kanalen in ’t Nederweerter land

© An Cuijpers

Vandaag starten we met een bloemlezing uit onze bundel “En dan weer verder te gaan”. Mede op verzoek van Ben Houben, hebben we in 2011 prachtige gedichten geschreven bij wandelroutes in Ospel. Meer informatie lees je hier: artikelen wandelbundel

Onze An opent de rij met dit speels gedicht. Een mooi eerbetoon aan een stukje geschiedenis van Ospel.

De windmolen

In Ospel maalde De Korenbloem

van oudsher al van koren bloem.

Zijn wieken dansten als speelse makkers

en de bloem ging naar de bakkers:

drie bakkersgeneraties

die maakten creaties

van lekkere vlaaien en dikke mikken.

Dat was naar de zin van de Ospelse Vlikken.

Niet alleen het meel leverde de molenaar trouw:

de molenaarsdochter werd zelfs bakkersvrouw.

De molen staat hier al veel jaren

in ’t hart gebakken van de Ospelnaren.

Ze willen haar als monument bewaren!

© An Cuijpers

Het wisselen van het oude naar het nieuwe jaar inspireerde onze Resi tot deze mooi overpeinzing.

Alweer een jaar voorbij

We nemen afscheid van wat was. Van onze belevenissen de afgelopen 365 dagen, de zaken die we over zouden willen doen of de dingen die we liever snel vergeten.

De laatste dag van het jaar tekent de herinnering, zowel goed als slecht. Je kunt terug kijken, maar niet terug leven.

Iedereen ervaart het jaareinde anders: er zijn trieste gevoelens van een afscheid of een vreugdevol emotioneel verlangen naar een  nieuw begin.

Het deint als golven door het hoofd en levert strijd om voorrang.

Je kunt hoopvol vooruit kijken, maar helaas niet voorzien.

En dan zijn we opeens nog maar 12 slagen verwijderd van het nieuwe jaar, die nieuwe kans, dat eeuwige verlangen naar iets positiefs, bijvoorbeeld naar vrede in ons zelf en in de wereld. 

12 slagen naar nieuw geloof in de mens, persoonlijk of universeel. Hebben wij de macht en de kracht om 2026 te laten slagen?

Ik wens iedereen in ieder geval veel moed en wijsheid om er een mooi nieuw jaar van te maken.

© Resi Faessen

Moge 2026 jullie veel mooie, bijzondere en gelukkige momenten brengen!

Wij wensen jullie allemaal heel fijne feestdagen, samen met degenen die jullie dierbaar zijn.

Deze prachtige warme Kerstgedachte van onze Anja nodigt uit om een paar keer te “proeven”.

Kerstgedachte

Ik zie in mijn dromen

een blauwig licht van ontelbare sterren,

een Christuskind en een door rampen

geteisterde wereld.

De nacht had geen rust gebracht.

In gedachten zie ik een ruimte met lange tafels…

Laten we tafels dekken en gastvrij ontvangen

de kindsoldaten, en de vluchtelingen

Laten we tafels dekken en gastvrij ontvangen

de hongerige kinderen, de slachtoffers

Laten we tafels dekken en gastvrij ontvangen

de daklozen, de eenzamen

              een lege stoel…

Laten we zelfs voor de moordenaar de tafel dekken

 en hem gastvrij ontvangen

We spreiden een oogverblindend wit kleed uit

tussen  hemelse muziek en engelenzang

een zeldzaam moment van saamhorigheid

Ik zie in mijn droom

een blauwig licht van ontelbare sterren

en een liefdevol Christuskind

De nacht heeft rust gebracht

© Anja Massee