Schrijvers Kring Ospel

Genieten jullie ook zo van die kleine regenbuitjes na die warme droge zomer? Vandaag een fris gedicht van onze Karin.

Fluistering

De lucht ruikt nu veelbelovend

want het heeft zojuist even licht geregend

Je kon bijna de druppels

één voor één

naar beneden zien reizen,

naar de geelgrauwe

uitgedroogde grasvelden

Die toveren nu, voorzichtig en trots,

een waas van frisgeboren groen

in deze dorre nazomer

Voor wie het horen wil,

fluistert dit nieuwe groen

van hoop,

fluistert dit groen

een loflied

op de veerkracht van moeder aarde

fluistert het ook

van die andere werkelijkheid:

dat de aarde

de mensen niet nodig heeft

maar de mensen wèl

de aarde

© Karin Vossen

Een verstild gedicht van onze Anja, waar je stil van wordt…

Moeder en Kind

’t Is vroeg

De ruimten zijn nog leeg

van activiteiten geen sprake

algehele afwezigheid

Ik sta stil

Een dialoog met zijn schilderijen

roept bewondering op

Warme rode lippen vallen op

in de koele kleuren van haar gezicht

Verbondenheid in haar armen

Liefde om wat je bent

en tijdloos wiegen

Ik laat het achter

zodat zij in hun wezen

kunnen blijven bestaan

’t Is laat

De ruimten zijn weer leeg

van activiteiten geen sprake meer

algehele afwezigheid

Anja Massee

Schild`ren en schrijven

Jaren geleden is de SKO gevraagd of wij gedichten wilden schrijven bij enkele wel heel bijzondere schilderijen.

 Die uitnodiging hebben wij aangenomen en we zijn er dapper mee aan de slag gegaan. Het werd een mooi project! Tijdens de opening van de expositie hebben wij de resultaten voorgedragen en de kunstenaar was er diep van onder de indruk:

“Jullie haalden emoties uit de schilderijen waar ik me pas bewust van werd door het lezen van de gedichten.”

“Verder vond ik waarschijnlijk nog het mooiste dat jullie buiten de schilderijen gekeken hebben. Jullie hebben er meters aan schilderdoek bij verzonnen op een simpel A4tje.“

Wij waren best wel een beetje trots op deze reactie. Vandaag het eerste gedicht uit deze serie, van onze An, bij het eerste schilderij:

Help me to breathe

Tegenstrevend en afwerend

staat mijn schaduwbeeld achter mij

wil net als ik niet dat de tijd voorbijgaat

wil ook niet dat de klok de tijd slaat

ik wil zo blijven als ik ben

met donker haar, slank als een den

toch gaan de seconden niets ontziend

hun weg af naar de eeuwigheid

uitdijend het lichaam

dichtend de schaduw

An Cuijpers

Vandaag alweer de laatste bijdrage uit onze dichtbundel “En dan weer verder te gaan”. Onze Terry sluit de rij met de sfeervolle schildering van een wandeling. Zo simpel en mooi is Nederweert…

In mijn hart blijf

ik een Brabander

bronsgroen eikenhout

de tekst heb ik nooit geleerd

maar elke avond trekken

mijn hond en ik erop uit

voor een stukje

natuur Nederweert

oude knoestige bomen

langs deze lange laan

geluid van vogels

bezig met hun avondtoilet

een vriendelijke boer

zet zijn paarden op stal

groot geurend weiland

 in de verte het dorpssilhouet

bewonder de kleur

van korenvelden

volg de karrensporen

in het zand

gevoel van vrijheid

en innerlijke rust

stilte omhelst me

met zijn nooit gevoelde hand

al blijf ik dan

een Brabander

tja, ik ben

immers geïmporteerd

’t voelt vertrouwd

en o zo thuis

In die verrekte mooi

stukskes Nederweert

© Terry van Lierop

Zo een feest kan het spelen met woorden ziin: een betoverende zomerimpressie van onze Annie.

Augustus

Stralen strelen en likken de ochtenddauw

en na het aquarelleren van de lucht

hangt de dag heet en stil in het hemelsblauw

Vlinders dansen kwiek hun snelle vlucht

en in de lome trilling zie ik flauw

geflirt van wind en lover in een zachte zucht

Badend in pareltjes op zomers bruin

droom ik van verzengend wit

in de koelte van mijn wintertuin

© Annie Kessels

In de haar zo eigen heldere en rustige stijl beschrijft onze Resi een prachtige dag!

Dag impressie

ik zie groene sappige weidelanden

omzoomd door donkere bossenranden

metershoge bomen verzameld in het bos

daaronder een tapijt van verend mos

de bomen zijn statig, majestueus en oud

onbetwist de heersers van het duistere woud

ik zie een veld met wuivend graan

rododendrons langs een brede laan

boomgaarden met hun rijpe vruchten

en blauw met witte wolkenluchten

een ooievaar, die scharrelt eenzaam rond

een jager, die voorbij gaat met zijn hond

ik zie familie gans, wandelend in een stoet

de roep van de koekoek komt me tegemoet

een vlucht vogels kwettert luid

“pas op voor wolven”, zoals een bordje duidt

hazen en eekhoorns niet te vergeten

ik heb van vandaag genoten, zeker weten

© Resi Faessen

Deze week helaas geengedicht op onze site vanwege technische strubbelingen.

Wij wensen jullie een lekker frisse week met veel ijsjes, malse regenbuitjes en zwempartijtjes!

Een mooi gedicht van onze José over het thema: vrijheid. Bijzonder van vorm en bijzonder van woorden, vraagt het misschien wel om een paar keer te lezen.

Tegendicht

vers

jong leven

weelderig tapijt

opgesierd door een

dapper, ferm madeliefje,

weide vol frisse geskassulekes

uitnodigend tot speelsheid

verbonden met natuur

aards genieten

jong of oud

vrijheid

onafhankelijk

menselijk recht

nooit onomstotelijk,

nimmer vanzelfsprekend

alom zwaar bevochten privilege

menselijk gedachtegoed,

strijdpunt, ideologie

werelds streven

vooruitzicht

of illusie

©José Bergh-Berben

( Geskassuleke: grassprietje op zijn Bels 😊 )

Onze Resi beschrijft beeldend het mooie natuurgebied Vlakwater bij Nederweert-Eind.

Het Vlakwater

……………………..een bank die noodt tot rusten om

te luisteren naar de woorden van de natuur

te kijken naar het dobberen van het wiegende water

de sfeer te proeven van knisperend geritsel

de geur te ademen van het wondere groen

het zuchten van de wind te voelen op de huid

in gedachte voort te drijven op al deze indrukken

en dan weer verder te gaan………………………….

© Resi Faessen

In dit speciale gedicht heeft onze Annie heel knap geprobeerd zich in te leven in het leven van een vluchteling.

Wachten in Ter Apel

Ik volg mijn voetspoor

het trekt me voort

stap voor stap

Geen tijd om te wachten, want tijd

verwaait, verspilt, vergaat en sijpelt

buiten mij wordt het stil, te stil

Geen tijd om te wachten totdat

de wereld tot inkeer komt

en beloftes daden worden

Tijd verdrijft

Blijf bij mij want

bij dageraad wil ik samen

de vogels horen zingen

Mijn voetspoor

trekt mij voort

mijn tijd bedaart bij de troostende

groet van de vogels

© Annie Kessels