Feeds:
Berichten
Reacties

Gedicht Anja febr 2021

We blijven ons heimwee naar een echte winter nog lekker even voeden. Vandaag een mooi mijmerend gedicht van onze Anja.

 

 

Aan de kim ligt sneeuw

bevroren over het land

het onbelopen land maakt zich breed

een weg zonder naam.

 

De groene specht hupt

tegen de lindeboom

zijn reukorgaan zoekt

haarscherp naar insecten.

 

Een voetdruk in onze tuin

iemand over het pad gelopen

Konijnen gehaast,

voelt zich bespied.

 

Duifjes in de kruinen van de hulst

schikken hun veren voor de nacht.

 

De winter houdt ons in zijn omarming

in een natuurlijke verdoving

en terwijl het donker wordt

zitten we allen roerloos

 

bij elkaar.

 

 

Anja Massee

Februari 2021

Gedicht Annie febr 2021

Ook wij zijn nog steeds lyrisch over die sprookjesachtige ouderwetse winterweek! Die lijkt na de afgelopen prachtige lenteweek alweer lang geleden. In deze impressie van Annie zijn beide heel mooi samengevat. 

 

foto: Wim Kessels

 

natuur verwondert

natuur verandert, vraagt zich niets af

en past zich aan

natuur bloeit in ijs en in zon

voor wie het wil zien…

 

foto: Wim Kessels

 

Annie Kessels

februari 2021

Vandaag een stukje geschiedenis: is het werkelijk alweer ruim 17 jaar geleden? Anja liet zich inspireren door de komst van het kroonprinsesje.

 

 

Prinsesje geboren

 

Langzaam heel langzaam

wordt de echo zichtbaar

Met ingehouden spanning zien zij

de beelden op het scherm

een waar geheim tussen jong geliefden

 

Zij vullen de tijd met wachten,

bouwen een prinselijk nestje

zacht en warm met kant en tule,

een baldakijn met een kroontje erop

Ze zullen wachten totdat de zon

hun lichamen weer samensmelt

 

Dan vult haar eerste schreeuw de ruimte

Naakte lichamen smelten samen

en zoeken intieme troost

 

51 schoten luiden de blijde boodschap in

en de prins van Oranje zal kond doen aan het volk

“een prinsesje is geboren en we noemen haar Amalia”

 

Anja Massee

Een winterwandeling door de Groote Peel: An ontmoette daar deze mysterieuze prachtige vogel.

 

 

De roerdomp

 

Hoorden we een didgeridoo in de Peel

of was het een roep uit een bassige keel?

 

We waren in de buurt van een zompig moeras

bij dat donkere geluid vertraagden we de pas

Bleven stil staan om te luisteren

moesten even zachtjes fluisteren

 

Terwijl een blauwe hemel zich welfde

als schitterende stolp over Het Elfde

klonk daar weer het naargeestig ”bhoëe”

 

Het glinsterend beijzeld sterretjesmos

die zilveren ijsvlakte kregen we toe

Onze ogen dronken die schoonheid in

daardoor hadden we heel goeie zin

 

De roep van de roerdomp, zelden gehoord

in de Ospelse Peel, dat zalige oord.

 

 

An Cuijpers

Kort verhaal Terry febr 2021

Hoezo: de avonden van deze avondklok-periode zijn saai? Onze Terry weet wel beter!

 

 

Ongenode gast

Eindelijk, de beentjes kunnen omhoog. De vier snuiters zijn in diepe rust, zodat het relaxen voor mij als moeder kan beginnen. Dit relaxen houdt in: een leuk boek of een mooie film met een vleugje romantiek. Daar Frans op de bank al in dromenland is, hoef ik uit die hoek geen romantiek meer te verwachten. Bij het woord romantiek denk ik niet meteen aan de klassieke vertolking van een stoere ridder op een wit paard. Ik neem ook wel genoegen met een leuke knul op een mountainbike of een in leder gehulde bink op een Harley.

Deze avond zit het me wat romantiek en relaxen betreft niet mee. Mijn biebboeken heb ik al verslonden. Het genre films is van een dusdanig niveau, zo zoet, zo oud, dat zelfs mijn oma ze niet te pruimen zou vinden.

En tot overmaat van ramp is het rotweer. Koud, nat en erg winderig. Normaal gesproken zou ik zeggen: geen probleem, binnen is het lekker. Maar vanaf het late najaar hebben wij een vaste logee. Een ongenode gast die zich in de nacht aan ons probeert op te dringen. Pieter hebben we hem genoemd, naar die dikke muis uit de Disneyfilm Assepoester. Onze “gast” is namelijk een dikke muis, die bij nattigheid en kou aan de tuindeuren gaat zitten knagen, bij gebrek aan een sleutel. Voor zo’n klein beessie maakt hij een pokkenherrie. Frans deert het niets, daar moet heel wat zwaarder materiaal aan te pas komen wil hij een ooglid optillen. Van relaxen komt tot dusver niet veel, daar ik probeer Pieter buiten te houden door af en toe op de tuindeur te slaan.

Na veel gezap kom ik terecht bij een James Bondfilm. Als Sean Connery mee zou spelen, dan zou ik de film nog uit kunnen zingen. Maar nu, met Roger Moore: nee, dat wordt me te glad. Pieter is waarschijnlijk zijn tanden gaan poetsen, hij is stil. Het wordt later, de verwarming draait op hoge toeren, mijn oogleden zakken langzaam omlaag.

Uit een dikke nevel duikt een manspersoon op, gekleed in zwart leer, aan de hand een mountainbike. Hij smijt zijn bike in de nevel en rent op mij toe. Schreeuwend dat hij zijn missie niet kan volbrengen zonder een nacht met mij te hebben doorgebracht. Hij streelt me en wil me hartstochtelijk gaan kussen. Ik kijk in zijn gezicht, 007 James Bond! Vingers die mij strelen, getrippel van pootjes. Pootjes?!?!?!

Aaaahhhh, ik schrik wakker. Hopend dat Frans me te hulp zal schieten met bladblazer, heggenschaar of ander grof geschut, schreeuw ik geschrokken en verward: “Frans vlug, een muis met het hoofd van James Bond.” Slaperig antwoordt hij: “Goeie vermomming”, en snurkt weer verder. Pieter is inmiddels als in een dichte nevel spoorloos verdwenen. Een illusie armer en een logee rijker ga ik naar bed. Om wel te rusten. In de hoop dat mijn volgende droom een goede en vooral romantische afloop zal hebben.

 

Gedicht Karin jan 2021

Zo maar een gedachte van Karin…

 

 

Het corona-talent

 

Echt waar, er bestaan mensen

die heel goed en zelfs het beste zijn

in bakken koken naaien zandsculpturen bloemschikken Lego

in fotograferen persifleren boerderij runnen mini-Kerstdorpjes

in schilderen zingen dirigeren of dansen

Ze winnen talentenjachten

en staan volop in de schijnwerpers

van tv facebook twitter instagram

 

Ach… fijn voor hen

 

 

Maar gelukkig zijn er vooral

heel veel mensen met talent voor

alleen maar luisteren,

een blik van hun ogen in de jouwe

en even aanraken

 

Die goedemorgen zeggen

de deur voor je open houden

zich inleven in de ander, in jou

en simpelweg vaker vragen

of je hulp nodig hebt

hoe het met je gaat

 

 

Karin Vossen

januari 2021

Karin heeft geen “Verborgen Verleden” nodig om als vanzelf drie generaties terug te gaan in de tijd. Vandaag haar sfeervolle indruk van deze reis.

 

 

Haar slaapkamer

 

De oude kast geurt behaaglijk

naar vele voorbije generaties

Ze wordt gestreeld door het stof dat haar

met een spinragdun laagje bedekt

 

Op bed ligt de gehaakte sprei

crèmekleurig, proper en kreukloos,

in kalmerende uren vervaardigd,

rondjes als een zeeschelp

van binnen naar buiten draaiend

die rechtlijnig aan elkaar zijn gemaakt

 

De lampetkan staat

op de sobere stoel te wachten

op het regenwater uit de pomp

 

Op een steun met kanten kleedje

staat het Mariabeeld,

haar voeten half verborgen

onder het bordeauxrood velours,

haar aangezicht vol mededogen

voor wie het ziet

 

onder haar glazen stolp

 

 

Karin Vossen

3 mei 2003

Kort verhaal Karin jan 2021

Deze grijze eentonige dagen frissen wij graag op met een zomers feelgood verhaal van Karin. Uit de tijd dat het woord “lockdown” nog niet bestond en je nog onbekommerd buiten kon fietsen en wandelen…

 

 

De vondeling

Het was goed weer. Mijn zus en ik zullen ongeveer 9 en 11 jaar oud zijn geweest.  Samen met mam gingen wij die dag vol goede moed op fietspad, naar opa en oma. Moed was wel nodig, want we hadden afgetrapte tweedehands voertuigen zonder enig extra’s aan boord. De reis ging helemaal naar Oostrum, Noord-Limburg: zo’n 40 km. Ter hoogte van Sevenum kwam een vrolijk goudbruin hondje uit het korenveld gesprongen. Vrij jong nog, goed verzorgd. Maar helaas niet gechipt, dat bestond beginjaren 70 nog niet. Ze bleef enthousiast achter ons aan rennen en wij moedigden haar natuurlijk aan. Dit was echter een bijzonder hondje: ze BLEEF namelijk achter ons aan rennen. Ze werd duidelijk vermoeid maar wilde van geen wijken weten. Na ongeveer 10 km, ter hoogte van Veulen, besloten wij bij een huis aan te bellen en daar een kartonnen doos te vragen. Hondje in de doos, doos achterop de fiets.

In Oostrum aangekomen, toonden wij vol trots onze vondeling aan opa. Er werd naar huis gebeld om een probleempje op te lossen: pap mogen wij dit hondje houden?! Die was namelijk tegen een hond in huis. Hij vreesde namelijk dat, als de nieuwigheid van zo een beestje af was, wij er niet goed voor zouden zorgen. Hij mopperde wat aan de telefoon maar zei geen nee. Ome Gerrit timmerde een kooitje voor onze aanwinst, voor de terugweg achterop de fiets. Zo togen wij, vol energie natuurlijk, de volgende dag naar Ospel terug. We noemden haar Mosa, afgeleid van Mozes, die immers ook was gevonden. We hebben jaren heel veel plezier en liefde van dit speciale beestje gehad. Dierbare herinneringen. En onze pap? Die was het meest gek op haar van ons allemaal.

 

Karin Vossen april 2020

Gedicht Annemiek jan 2021

Wat brengt ons het nieuwe jaar 2021? Dat is een sprong in het ongewisse. An, Anja, Annemiek, Annie, José, Karin, Resi en Terry wensen jullie allemaal een beslist beter jaar dan 2020!

Vandaag een heel mooi en toepasselijk gedicht van Annemiek. 

 

 

Een nieuw jaar….

 

365 dagen, als

bladen van een boek

verdriet, hoop, liefde

 

verwachtingsvol

 

en teer als de witte lelie

is het eerste blad

al omgeslagen

 

 

Annemiek Korsten

De SKO wenst jullie allemaal dat de afgelopen Kerstdagen ondanks de corona sfeervol en goed waren. We hadden warempel lichte vorst! An schreef deze sfeervolle herinnering aan die goeie ouwe winters met vorst en witte pracht.

 

 

Nachtvorst

 

Hij regeert met ijzige macht

zijn gezicht is streng en koud,

de koning van de winterpracht

Zijn adem maakt het witte woud

een sprookje uit duizend en een nacht

 

In diepe winterslaap verzonken

Reveil heeft nog niet geklonken

Betovering wordt pas verbroken

door stralen aan de zon ontstoken

 

An Cuijpers    april 2004