Feeds:
Berichten
Reacties

Gedicht Anja mei 2022

Volgende week woensdag, daags voor Hemelvaartsdag, speelt Fijenoord de allereerste Conference League-finale tegen AS Roma in Tirana. Natuurlijk maakt Cyriel Dessers dan de winnende goal, dat kan niet anders. 😜

Anja gaat die avond zeker kijken! Maar… ze brengt in onderstaand gedicht ook heel knap onder woorden hoe wankel het evenwicht is in de voetbal-topsport.



Terugval

 


De goden hebben hun getal

gelukzalig baden zij in weelde

geluk dat zacht hun lichaam streelde

behendigheid met slechts een bal.

 


De helden, manhaftig, spelen door

scoren tegen giganten

gehavend, geblesseerd aan alle kanten

bekers en titels daar vechten zij voor.

 


De voetbalheld, half God, half mens

is tevens slaaf, hij is geld

hij is de oorzaak van geweld

hij is voedsel voor de lens.

 


Presteert hij niet zoals verwacht

hij daalt in achting, wordt verdoemd

zijn naam negatief of niet vernoemd

zijn leven lang veracht.

 


Een schot verkeerd, een verslagen mens

boetend voor zijn zonden

likkend zacht zijn wonden

zijn verdriet zo heel intens.

 


Voor de sportman geen psychologen

geen emoties, geen gevoel

want commercie is het doel

en die voelt zich zo bedrogen.

 


Die zal eisen, die zal wensen

hun geld en macht is er mee gemoeid

helaas is het niet meer het spel dat boeit

en zeker niet de mensen.

 


Anja Massee

Zo mooi en zo waar, deze woorden van An…

Lila en rose zonsondergangen

schapenwolkjes in de morgen

nevelsluiers in de herfst

regenbogen in regenluchten


bliksemstralen in duister zwerk

madeliefjes in het groene gras

rollende grijze golven op het witte strand

een veld vol margrieten en klaprozen


een grote oranje sinaasappelmaan

een schitterende avondster

donderslagen in de verte

hanengekraai en koekoeksgeroep


stralende kinderogen

meeslepende muziek

rode appels op een schaal

meanderende rivieren

tussen boorden vol speenkruid


De maker van dit alles moet wel

een kunstenaar zijn



An Cuijpers-Rutjens

April 2007

Onze An probeerde het niet te grijpen verschijnsel Tijd te bevatten. Het werd een bedrieglijk eenvoudige en heldere gedachtegang à la An.

De tijd


De tijd stapt met reuzenschreden

vanuit het verleden naar het heden

Vanuit hier zal hij ook weer verder gaan

nog nooit is de tijd stil blijven staan


Wij moeten mee al gaat het ons te vlug

en we willen samen wel naar vroeger terug

De mens kan heel veel, maar dat kan hij niet:

het heden kan niet meer terug in ’t verschiet

De golven rollen voort in oneindigheid

in het eendere ritme van de tijd



An Cuijpers

Sept 2007

Onze Karin probeerde een prachtige wandeling in de Weerter Bossen onder woorden te brengen.

Een zomerzondagmiddag

Het bos is gastvrij

voor miljoenen ijverige muggen

en andere enthousiaste stekelige bloedverwanten,

voor cordons van bramenstruiken

(nee nog niet rijp)

met vlijmscherpe vijandige doorntjes,

voor de onzichtbare sluipmoordende teken


Het bos is gastvrij

voor een golvende heldergroene zee

van menshoge varens

waar de hond in spelen wil


en voor het hert dat

tijdens een korte ontmoeting

ons betovert



Karin Vossen, juni 2006

Bij het schitterend lenteweer van dit Paasweekend hoort een verhaal over de liefde, die zoveel jaren kon duren. Een ontroerend verhaal in zijn eenvoud van An.

Herinneringen

Elke morgen bij het ontbijt kijk ik naar het schilderij van de jager met zijn honden. Het is geschilderd door mijn man zaliger, naar een voorbeeld van een Franse schilder. Zijn naam heb ik niet kunnen achterhalen. Mijn man, waar ik 62 jaar mee getrouwd was, was gefascineerd door die jager.

Toen ik 21 jaar was en me had verkleed met vastenavond voor het bal, was er ook een jager, in een groen manchester pak en met een hoed met een veer. Ook had hij een echt geweer, waar weliswaar geen kogels inzaten maar dat later op de avond toch moest worden ingeleverd bij een agent van de politie. Maar toen was het al te laat: de jager had Roodkapje al gevangen. Dat was ik! Met een zelf gemaakt luifelhoedje van rood ribfluweel, een wit schortje en een mandje met koekjes voor grootmoe.

De jager bouwde met eigen handen een huisje voor mij. In dat huisje werden 3 zonen en 3 dochters volwassen. We waren 61 jaar getrouwd, in die jaren maakten we heel veel mee. Dat komt allemaal boven als ik naar het schilderij van die jager met de honden kijk. Die jager houdt mij nog steeds gevangen, nu in mijn herinneringen.


An Cuijpers-Rutjens, voorjaar 2021

Ach, schoenen: luxeprobleem of niet? Onze Karin was er helemaal klaar mee, die eeuwige strijd van onze voeten met hun schoenen…


Mijn “ouwelui”

Jullie zijn passé, not done,

al jaren uit de tijd

De neuzen bleek, zo onaantrekkelijk

dat geen hond er meer in bijt

De rek is er al heel lang uit,

alles zwabbert nu maar wat mee

Lekkages slijtages steeds verholpen

en iedere keer zei ik geen nee

Blaren, vieze luchtjes, eelt

heb ik doorstaan op ons treurig pad

Nu is ‘t echt over, oude stappers:

‘k heb zat geduld met jullie gehad!


Mijn aller charmantste nieuwelingen

Ja hij bestaat: die eerste blik,

jullie glittertjes lonkten in pracht

Het zwoele bruin zei: neem ons mee!

En zijde streelde mijn benen zacht

Naadloos klikte het tussen ons,

geen knellende band of ruwe huid

Een diepe rust kwam over mijn voeten,

ik groeide hoog boven mijzelve toen uit

Wat kan ik anders dan met jullie te pronken,

snoezigste sleehakken van mijn bestaan?

Wat kan ik anders met zo’n verleidelijk wapen

dan op veroveringstocht te gaan?



Karin Vossen augustus 2006

Gedicht Resi maart 2022

De verschrikkelijke oorlog in Oekraïne houdt iedereen bezig. Ook Resi heeft zoveel vragen…


Oekraïne, maart 2022


Waar zijn de vogels in de lucht?

Weg voor het geroffel van geweren.

Ze hebben plaats gemaakt voor

bommenwerpers en raketten.


Waar zijn de huisdieren?

Ze lopen doelloos rond op zoek

naar eten en genegenheid van degenen,

die hen achterlieten met een “bloedend” hart.


Waar zijn de bomen?

Ze zijn ten prooi gevallen

aan het alles overheersend vuur

van vijandelijk geweld.


Waar zijn de historische gebouwen?

Ze zijn kapot geschoten en

in hun schoonheid vernield

nu behorend tot wat ze eens waren.


Waar zijn de soldaten?

Ze verschansen zich achter

hun zelf opgeworpen barricades,

wachtend om in actie te komen.


Waar is de vrijheid?

Deze is op bevel van één iemand, die

momenteel verguisd en gehaat wordt,

teniet gedaan en opgeheven.


Waar zijn de inwoners?

Ze zijn ondergedoken in schuilkelders

gevlucht naar veiliger oorden

of liggen naamloos in een massagraf.


Ze vluchtten met het verleden

in slechts één enkele koffer gepropt

met een onzekere toekomst in hun hoofd

met de hoop ooit terug te keren.


Maar de strijdvaardige bevolking is sterk,

vastberaden hun land te verdedigen,

hun vaderland trouw te blijven

de bezetters moedig te trotseren.


Zij die achter blijven, leven bij de dag

zonder elektriciteit, warmte of voedsel

Dank je wel, Vladimir Poetin,

MOGE  DE  DUIVEL  JE  HALEN!



Resi, 18 maart 2022

Heerlijk toch, zo wegdromen over lekker “burgerlijk ongehoorzaam” zijn?! Door Terry met veel plezier onder woorden gebracht.

Opgeruimd staat netjes/braaf


Netjes, netjes, netjes in de pas

wat zouden anderen zeggen

als ik niet zo braaf meer was…


Netjes, netjes, netjes in de pas

schelden tegen stomvervelende klanten

als ik niet zo braaf meer was…


Netjes, netjes, netjes in de pas

saaie huishoudboel laten verslonzen

als ik niet zo braaf meer was…


Uit de pas, uit de pas

schreeuwt in mij ’t beest

doen eens dol, ga uit je bol

geef jezelf vandaag een feest


Netjes, netjes, netjes in de pas

uren lopen soppen

nadat ik eens niet zo braaf meer was…



Terry van Lierop

December 2006

Gedicht Karin maart 2022

Een groot fan van goed nieuws, zeker in deze akelige tijden: dat is onze Karin beslist. Geniet van dit mooi verhaal dat waar gebeurd is!



Held


Waarschijnlijk kende u hem niet:

Magawa, een Gambia-hamsterrat

Overleed onlangs na een welbesteed leven

van acht jaren oud,  en dat was dat


Met zijn pensioen, het jaar daarvoor,

viel hem te beurt de grote eer

van een gouden medaille voor heldenmoed,

niet één keer betoond, maar wel duizend keer


“Ik deed toch mijn plicht? Deed slechts wat ik leerde:

granaten en mijnen speuren met mijn neus  

in Cambodja, land vol explosieven

Ik maakte de wereld iets beter, ja heus


Er liggen daar nog steeds veel mijnen

Maar alle beetjes helpen en dat is dat

Een goede daad werkt zó aanstekelijk”



aldus Magawa, een Gambia-hamsterrat

Karin Vossen 28 januari 2022

Vandaag is onze José “ouderwets” op dreef in dit heerlijke kort verhaal! Ze liet zich daarvoor inspireren door de song “Jack and Jill went up the hill to have a little fun… Stupid Jill forgot her pill, and now they have a son  (Oops upside your head”

Neem er de tijd voor en veel plezier ermee!

Onfortuinlijk

De grafstemming bereikt een knallend hoogtepunt als er plotsklaps een kogel door het vertrek vliegt die via een omweg met een knullig boogje in het plafond terecht komt. Het stucsel dwarrelt als witte poedersuiker over de drie oliebollen die tegenover hem zitten, alsof het lichtjes sneeuwt. Ineens is het stil, het oorverdovende geschreeuw van de gebroeders rouwdouwer verstilt op miraculeuze wijze.

Zes ogen en drie openstaande monden lijken dit staaltje mondsnoeren wel te snappen, daar waar nette woorden nooit het gewenste effect zullen hebben op dit soort patsertjes.

‘Nou, dank voor uw aandacht. Waar was ik gebleven?’

‘Tante Bess, ze is dood vertelde u net. U bent haar notaris en regelt haar erfenis, onze erfenis lijkt me, anders zaten we hier niet.’ zegt de oudste van de drie “dierbare neefjes” met een brede grijns op zijn pokdalige tronie.

‘Juist ja, de afhandeling van haar testament. Uw tante was zeer vermogend zoals u misschien wel wist. Ze trouwde met een rijke vastgoedmagnaat die erg succesvol was en bij zijn overlijden alles naliet aan zijn dierbare vrouw. Helaas was het hun niet gegeven om kinderen te krijgen. Hun vermogen was zo aanzienlijk dat ze met gemak de top 10 haalden van de Forbes 100.’

De jongste van de drie begint te joelen alsof hij zojuist de gouden medaille op de 400 meter dommigheid heeft behaald op de Olympische Spelen. De middelste van de drie schatjes stompt hem keihard in zijn maag en vraagt of hij alstublieft wat meer respect kan tonen ten opzichte van hun oude Bessje. Het jonkie klapt dubbel en begint te vloeken als een bootwerker.

De notaris vraagt nogmaals om stilte en kijkt ze een voor een aan.

‘Jullie tante heeft een videoboodschap voor jullie opgenomen vóór ze stierf en haar testament voor de laatste maal opmaakte met mij en ze onder toeziend oog van twee van mijn klerken de boel ondertekende. Graag speel ik deze boodschap voor jullie af, als jullie tenminste het geduld even kunnen opbrengen om aandachtig te luisteren zonder uw stemmen te verheffen.’

Breed lachend knikken de drie, zichzelf al rijk rekenend.

‘Als jullie deze boodschap zien heb ik mijn laatste aardappel gegeten. Jullie drie, zonen van mijn lieve, veel te vroeg gestorven kleine broertje die alle moeite om jullie in het gareel te houden, hopeloos zag falen. Ik zou jullie niet eens herkennen, zelfs al zou ik er mijn leven tien jaar mee kunnen verlengen. Nooit hebben jullie eens geïnformeerd naar mijn wel en wee, geen verjaardags- of kerstkaartje kon er af. De enige die zich het laatste jaar over me heeft ontfermd is mijn inwonende hulp. Mijn lieve Jill die niets teveel was. Als het goed is zal ze zich nu bij jullie voegen…’

De notaris loopt naar de deur en opent hem met een zwierige zwaai. ‘Kom binnen Jill.’

De drie rebellen kijken naar de deur en vallen ongeveer van hun stoelen. De honingblonde schoonheid die op een statige manier naar binnen loopt op haar lange stelten kijkt enigszins ongemakkelijk naar de drie. Ze herstelt zich in een oogwenk en strijkt een denkbeeldige kreukel in  haar korte strakke rok recht. De drie kijken echter meteen naar haar voluptueuze voorgevel die net niet uit het netje schijnt te vallen. Haar smaragdgroene ogen kijken hulpeloos naar de notaris.

‘Ga maar even zitten Jill, dan kijken we verder naar de opgenomen videoboodschap.’

Jill schuift een stoel bij en gaat zitten. De drie musketiers zijn de video volledig vergeten en kijken alleen nog maar naar de schoonheid. De een nog flirteriger dan de ander…

‘Zoals jullie zien is mijn lieve Jill er bij komen zitten en aangezien ik haar met mijn hele ziel en zaligheid in mijn hart heb gesloten, zal mijn gehele vermogen naar haar gaan. Alsook alle onroerende en roerende goederen en alle aanverwanten. De hele rataplan om het even in jullie Jip en Janneketaal te houden.

Sttttt, jullie krijgen ook nog wel iets hoor. Aangezien jullie altijd zo druk zijn met donkere paden bewandelen en op het randje leven, heb ik voor jullie een cursus Anger-management geregeld waar jullie eens per maand naar toe kunnen de komende jaren. Het is al betaald en maak er alsjeblieft gebruik van zodat jullie niet nog verder de afgrond in zakken met jullie agressieve inborst. De hele inhoud van het testament is grondig dichtgetimmerd, er valt niks meer te halen voor jullie. En laat in godsnaam die lieve Jill met rust! Maak iets van jullie leven!

Lieve Jill, dank je wel voor het verrijken van mijn laatste levensjaar. Maak gebruik van de diensten van Jack de notaris, hij zal je zo lang hij kan aan de hand nemen om het vermogen naar beste inzicht te laten volstaan voor je hele leven. Je hebt het verdiend, geniet er van lieverd.’

De notaris bekijkt de verblufte gezichten en schuift voorzichtig de envelop met het cursus-abonnement naar hun toe. Langzaam verschuift hij daarna zijn hand naar zijn Colt 45, voor het geval dat…

Een van de drie pokdalige gasten neemt het woord en kijkt daarbij enigszins verbouwereerd naar Jill.

‘Lieve Jill, dank je dat je zo goed voor onze tante hebt gezorgd. Helemaal hoteldebotel was ik toen je binnenkwam. Mijn hart sloeg op hol. Ik weet dat we elkaar nog niet zo goed kennen maar zou je met me willen trouwen?’

De andere twee lichtgewichten zijn woest en beuken de oudste zowat tegen de vlakte en roepen om het hardst ‘Ik zag haar eerst vuile klootzak!’ Op een gegeven moment rolt het hele zooitje over elkaar heen. Zo’n cursus is misschien nog niet zo’n slecht plan bedenkt Jack, al zal het uiteindelijk weinig opleveren. Aard van het beestje enzovoort.

Hij loopt naar Jill, pakt haar bij de hand en verlaat het kantoor.

‘Heb je je paspoort bij je?’, vraagt Jack aan Jill.

‘Ja hoor, we zouden toch meteen vertrekken? Waar gaan we nu heen dan?’

‘Meteen naar het gemeentehuis liefste, de trouwambtenaar verwacht ons al, daarna kunnen we overal heen waar we zin in hebben. De hele wereld wacht op ons…’

Hij feliciteert zichzelf met zijn goede keuze van de meegaande Jill, het zoete leven lacht hem toe.

Zachtjes neuriënd betreedt Jack de trouwzaal.

©José Bergh-Berben