Feeds:
Berichten
Reacties

Wie heeft er geen behoefte om in zijn of haar drukke leven de innerlijke rust te zoeken en te vinden? Onze Annie ging op avontuur in de wondere wereld van Mindfulness!

 

Drie minuten ademruimte

Een aangename stem vertelt me dat ik moet beginnen een waardige houding aan te nemen en mijn aandacht te richten op alles wat ik ervaar en het er laten zijn…’volg het moment van adem naar adem’.

“Wat een goed idee van Annalies om mij deze link door te sturen; 3 minuten ademruimte en even tot rust komen. Moet ik vaker doen. Het is ook zo druk de laatste tijd. Ik moet straks niet vergeten dat ik de apotheek nog moet bellen”.

De stem gaat verder…’let op je ademhaling…in en uit’.

“Oeps, was mijn aandacht toch weer afgedwaald en bezig met andere zaken. Gelukkig mag ik vriendelijk blijven voor mezelf. Toch maar even alleen richten op mijn ademhaling.
Dat diepe ademhalen maakt wel wat los in mijn longen. Ik voel het heel diep in mijn longen reutelen en dadelijk krijg ik natuurlijk weer zo’n vreselijke hoestbui”.

De stem vertelt dat ik me in het heden moet verankeren en me bewust moet worden van de stilte in mezelf.
De hoestbui overvalt me en er is geen sprake meer van stilte in mezelf. Mijn lichaam probeert te overleven en hoest de longen uit mijn lijf.
De stem geeft me de overweging om alle gedachten die me in de weg zitten op te sporen en waar ik deze kan voelen in mijn lichaam. Total loss zit ik na te hijgen en krijg de opdracht alle nare energie naar een wolk te sturen. Ik heb geen laatste restje energie meer om een wolk te zoeken en deze ook nog uit elkaar te blazen!
Uitgeput laat ik de stem maar praten.
Het blijft kwakkelen op alle fronten….deze winter.

 

Annie Kessels

Advertenties

Vur de duudelikheid: heej hebbe vae met dees

Vastelaovundjsdaag helemaol geine last van.

Durnao misschien waal…

 

 

Kwakkelwinter

Koude voeten en een druppelneus
dat gaan we nu weer krijgen
We hebben helemaal geen keus
nu kwakkelend de dagen rijgen
aan die troosteloze grijzen,
met de mist en regenvlagen
Gelukkig zijn ze kort, de dagen
’s Avonds begint de gezelligheid
de enige troost in deze kwakkeltijd

PS. Dit vloeide druppelend uit mijn pen
omdat ik zelf aan het kwakkelen ben!

 

An Cuijpers- Rutjens

Een bijzondere gedachte van Annie speelt de hoofdrol in dit herkenbaar tijdloos verhaal…

 

 

De wensput

Wat een drukte bij de put! Met moeite kan ik me een beetje dichterbij wurmen. Met schepnetten, emmers en hengels dringen vele mensen naar de rand van de put.
Zovelen die een hoopgevende of passende wens uit de put willen vissen. Begerige blikken kijken in de donkere diepte en gretig zie ik ze hun aas uitwerpen. Touwen worden over de rand gegooid en ik hoor emmers kletterend tegen de randen klinken.
Een jonge vrouw heeft moeite om haar hengel weer op te halen. Niemand helpt. Iedereen is voor zichzelf bezig.
Met een angstig gevoel sta ik van een afstand toe te kijken en ik durf niet naar de rand van de put. De kans dat ik een slechte wens opvis lijkt me te groot. Gisteren hoorde ik dat terroristen slechte wensen in de put hebben gedumpt. Is het nepnieuws of kan ik nog vertrouwen op het goede in de mens dat elkaar het beste wenst?
De jonge vrouw heeft haar wens bijna te pakken. Het lukt haar om deze over de rand te hengelen. Met grote haast rent ze weg naar een paar mensen die op haar wachten. Met gebogen stille hoofden bekijken ze de wens. Ik zie oplichtende ogen en liefdevolle knuffels. Zachte tranen vloeien over de wangen van de jonge vrouw. Ze tilt een kind op en streelt het meisje. Samen vertrekt de familie en ik zie in de rechte ruggen en opgeheven hoofden de kracht en hoop terugkeren. Deze familie heeft geluk en een goede wens opgehaald.
Ik ben blij en gelukkig voor hen, maar ik zie rondom de put ook veel hebzucht en weinig tolerantie.
Ik wil graag terug naar een tolerante wereld en besluit geen wens uit de put te vissen. Wellicht past de opgehaalde wens niet bij mijn verlangen. Langzaam verlaat ik het rumoer en keer terug naar mijn eigen wereld waar het rustig is en ik mijn hoop inzet op tevredenheid in het leven.

Annie Kessels
14 febr. 2017

In een kwakkelwinter zoals dit jaar, krijg je heimwee naar een sprookjesachtig sneeuwlandschap zoals Karin beschrijft.

 

 

Nieuwe wereld

 

Er ligt een dik pak verse sneeuw

De heldere vrieslucht
tintelt door mijn longen
Wangen blozen van verwachting
Ogen drinken vol ongeloof
deze nieuwe wereld in

Alleen het vederlicht
kloppen van mijn hart
raakt de stilte aan
Ik luister naar de sneeuw

Het schrale zonlicht
strekt een deken uit
van geborgenheid, van heimwee

Er bestaat geen pad
door dit ongerept wit
Mijn richting is vrij
ik verbreek het moment
en zet de eerste voetstap

 

Karin Vossen
5 januari 2018

De Olympische Winterspelen staan voor de deur! Als opwarmer dit mooie gedicht van Peter, waarin hij zijn bewondering onder woorden brengt voor topsport, in dit geval twee watersporten.

 

Wrijf uw ogen uit

Het oppervlak is vlak en glad
Druppels vallen uit het water omhoog,
vallen terug en vormen een kring
Dan verschijnt een voet boven water
Langzaam gevolgd door een kuit,
Een dij, een fleurig broekje,
een strakke buik, een gevulde plastron
tot zich eindelijk een hoofd
losmaakt van het oppervlak

Het laatst wordt het lange, blonde
haar losgelaten door het water
Dan verheft de figuur
zich achterwaarts omhoog
en draait een driedubbele
Ezelsberger

 

Onze blik volgt de figuur
en krijg nu een plank in
het vizier, die zwiept en slaat
De beweging wordt minder en
minder, de vrouw maakt een boog
door de lucht, ze gaat nu verticaal
dalen en strekt haar tenen uit

Dan raakt ze de plank weer
die net in het midden
is en tot rust komt
De figuur laat haar armen
zakken tot ook zij verstijft
tot alles bewegingsloos is
Een standbeeld, roerloos
in de ruimte, en wij ons
afvragen wat we hebben gezien

Peter Massee
November 1999

Al weken lang verleidt de reclame ons om nú goedkope zomervakanties te boeken. Het leuke van schrijven is dat je lekker al kunt wegdromen in gedachten, zoals Peter dat doet.

 

 

Strand

Twee kleine blonde kopjes
schuifelen over het zwarte zand,
gaan voorzichtig het water in
ieder een emmertje in de hand

De ouders kijken vertederd
vanaf het balkon in de verte toe
“Wat is de zee hier heerlijk rustig”
“Kom terug naar bed, ik ben nog moe”

Een uurtje later zijn ook zij beneden
bij de kindjes en het zandkasteel
“Deze vakantie is echt fantastisch
Ik geloof dat niemand zich verveelt”

 

Peter Massee
Januari 2000

Ons eerste kort verhaal van dit jaar is een zogenaamd UltraKort Verhaal. Onze An is daar een meester in!

 

 

Geschutspoort

De schepen liggen als waakhonden rond het eiland. Ze liggen daar vreedzaam als slapende dieren. Maar vergis je niet. De geschutspoorten zijn de ogen die alles zien. Ogen die verzengende kogels kunnen uitbraken als de lopen van de kanonnen naar buiten komen. Ook in het kraaiennest wordt scherp uitgekeken of een boot de eilandkust wil verlaten.

Tegen zonsondergang gebeurt het dan toch: er vaart een grote roeiboot weg. De mensen op het eiland zijn radeloos: de zwarte pest is er uitgebroken. Daarom mag niemand het eiland verlaten. Zo meent men de zwarte dood tot staan te brengen. Een gezin van vijf personen wil in deze roeiboot toch een poging wagen om de dood te ontlopen. Niet alleen de pest is hongerig, ook de mensen hebben geen levensmiddelen meer.

De lopen van de kanonnen verschijnen in de geschutspoorten. Het duurt niet lang of moordend vuur slaat rondom en in de roeiboot. De boot met opvarenden vergaat al snel in de golven. Het water is even meedogenloos als het vuur. Als er niets meer te bespeuren valt, haalt men de lopen weer naar binnen. De holle ogen van de geschutspoorten kijken weer vreedzaam uit over een gladde kalme zee. Alsof er niet is gebeurd.

Als de duisternis is gevallen, klimt een figuur behoedzaam door een van de geschutspoorten stil en onzichtbaar naar binnen. Het is de vader van het gezinnetje uit de roeiboot. Hij brengt de dood mee voor alle opvarenden van het grote schip. Drie dagen later wappert de pestvlag aan de voorsteven.

An Cuijpers
September 1995