Schrijvers Kring Ospel

Een mooi gedicht van onze José over het thema: vrijheid. Bijzonder van vorm en bijzonder van woorden, vraagt het misschien wel om een paar keer te lezen.

Tegendicht

vers

jong leven

weelderig tapijt

opgesierd door een

dapper, ferm madeliefje,

weide vol frisse geskassulekes

uitnodigend tot speelsheid

verbonden met natuur

aards genieten

jong of oud

vrijheid

onafhankelijk

menselijk recht

nooit onomstotelijk,

nimmer vanzelfsprekend

alom zwaar bevochten privilege

menselijk gedachtegoed,

strijdpunt, ideologie

werelds streven

vooruitzicht

of illusie

©José Bergh-Berben

( Geskassuleke: grassprietje op zijn Bels 😊 )

Onze Resi beschrijft beeldend het mooie natuurgebied Vlakwater bij Nederweert-Eind.

Het Vlakwater

……………………..een bank die noodt tot rusten om

te luisteren naar de woorden van de natuur

te kijken naar het dobberen van het wiegende water

de sfeer te proeven van knisperend geritsel

de geur te ademen van het wondere groen

het zuchten van de wind te voelen op de huid

in gedachte voort te drijven op al deze indrukken

en dan weer verder te gaan………………………….

© Resi Faessen

In dit speciale gedicht heeft onze Annie heel knap geprobeerd zich in te leven in het leven van een vluchteling.

Wachten in Ter Apel

Ik volg mijn voetspoor

het trekt me voort

stap voor stap

Geen tijd om te wachten, want tijd

verwaait, verspilt, vergaat en sijpelt

buiten mij wordt het stil, te stil

Geen tijd om te wachten totdat

de wereld tot inkeer komt

en beloftes daden worden

Tijd verdrijft

Blijf bij mij want

bij dageraad wil ik samen

de vogels horen zingen

Mijn voetspoor

trekt mij voort

mijn tijd bedaart bij de troostende

groet van de vogels

© Annie Kessels

Een bescheiden oorlogsmonument en een indrukwekkend geschetst beeld daarbij door onze Resi. Opdat wij nooit vergeten.

Mo (nu) ment van bezinning

Oorlogsgeweld verstomde

alle wapens zwegen

er was slechts stilte op weg

naar de belofte van toekomstige rust

gehelmde hoofden vol idealen

ransels gevuld met toekomstplannen

hun loop gericht op onze vrijheid

zo kwamen die vijftig jonge mannen

na omzwervingen in Ospel aan

geschoeide voeten op vreemde grond

lijf en leden heel ver van huis

beleefden hier hun laatste stond

vrij zijn had een hoge prijs

leven waaide met het zuchten weg

wereldwijd was klein geworden

de mens nog slechts een kort bericht

een naam gegrift in ’n zuil van steen

© Resi Faessen

Op deze site wandelen wij nog steeds door onze gedichtenbundel die geïnspireerd was op de wandelroutes rondom Ospel. Vandaag een knap en adembenemend gedicht van onze Resi.

Mythische peel

land van wijdse blikken

maar ook van aardeduister

waar in de nacht de luister-

rijke stiltes angstaanjagend zijn

spookachtig landschap

waar schimmen worden geboren

zodra de rede gaat verloren                    

en fantasie waarheid wordt

uitgestrekte woestenij

waar volgens de verhalen

de lichtjes die daar dwalen

je zo maar het moeras in lokken

waterrijk veengebied

waar in de zinderende zomerlucht

zo luidt een eeuwenoud gerucht

wezens verschijnen en verdwijnen

plaats van grijzige morgenmist

soms zelfs rood van vuur

alsof de duivel in ’t stervensuur

de hel stookt met de bodem

© Resi Faessen

Een eenvoudige, maar o zo mooie klassieke beleving van de Peel: een sfeervolle impressie van onze dierbare Peter.

Ode aan de Peel

’s Morgens

in alle vroegte

op de fiets

op de trappers

je gezicht verkrampt

je handen versteend

op pad

naar de natuur.

Lichte nevel op de wegen

maar daar verschijnt al

de oude  schaapskooi

met zijn karakteristieke kap.

De adem als een rookpluim

over knuppelbruggetjes

en veenpaden

de broedende kokmeeuwen

de slaperige sterntjes

reageren nog niet.

We zijn alleen

de rust nog niet verstoord

met ferme pas

veren we mee

met de zachte grond

de zon komt langzaam op

boven de duistere peelstronken.

Op de smalle paden

langs het Elfde

en het Eeuwig Leven

denken we aan vroeger

hoe onze voorouders

hier konden delven

het zwarte goud

voor potkachel en stoof.

De Peel

waar tussen struiken

nog heksen woonden

die men ’s avonds

zag overvliegen zonder gerucht

en waar een droge, warme zomer

zorgde voor rookpluimen

die bleven walmen

bijkans tot in de eeuwigheid.

© Peter Massee

Vandaag een vrolijk, licht gedicht van onze dierbare Peter, over de jubilerende Zuid-Willemsvaart.

Wat is het opgeruimd en rustig

hier langs dit kanaal

Ik wandel en wandel en mijmer naar hartelust.

Rondom kom ik heel veel maïs tegen

maar lieve akkerbouwers

dat wordt zo eentonig

Nee, als jullie het mij vragen

dus waar ik nu echt van hou

dat is leven op het land

dus echt vee in de wei

en er is zoveel keus tegenwoordig

denk maar aan alle paardenrassen, keuze genoeg

het Belgisch trekpaard, de IJslander,de Przewalski

de Wielkopolski maar toch het liefst het Friese paard

met die leuke flosjes om zijn voeten

en dat karaktervolle hoofd

voor mij is dat hem helemaal

als ik die ontwaar in het weiland

word ik helemaal vrolijk

kan weer 10 km. wandelen.

© Peter Massee

Een verrassende passie van onze Karin…

Brandnetels

Mijn hart gaat open

voor brandnetels

Zij scheppen een overvloed

aan warm groen

Zij juichen gretig

maken van het leven

een zee van rijkdom

In de schaduw vanuit de zure grond

klimmen zij de Jacobsladder

naar de hemel naar het licht

en alles is mogelijk

Hun overvloed

aan warm groen

roert mijn ziel  


© Karin Vossen

Een “heerlijke” zomerse scene van onze Karin, uit de tijd dat je verse biologische vruchten zelf nog langs de landweg plukte…

Voor mam en Marie, twee dappere fietsters

O braomele o zoete vruchten

uw genot vraagt nogal wat:

ploeteren langs Peel en pad

met duizend schrammen duizend zuchten.

In het dorp gaan de geruchten:

Tolbergweg, daar rijpt uw schat

van kost’lijk purperkleurig nat.

Onder de augustusluchten

jaagt men tussen netels, brem.

Slechts de eersten vullen manden,

maken spijs voor vlaai en jam!

Even maar in ’t paradijs

van snoepen knoeien blauwe handen,

is de wereld minder grijs.

© Karin Vossen

Een mooi, verhalend gedicht van onze Resi over haar favoriete vogel.

Elk jaar een wonder

Het voorjaar vordert,

geen geluid.

We luisteren,

het blijft stil.

We wachten,

dag na dag.

Een bos klinkt anders,

zonder hem.

En dan opeens is hij er,

de cuculus canorus,

schuw en bijna onzichtbaar

door zijn schutkleuren.

De barre vlucht vanaf

het zuiden van Afrika is overleefd.

Zijn roep wordt nu door het bos gedragen:

koekoek-koekoek-koekoek.

© Resi Faessen