Feeds:
Berichten
Reacties

Op haar eigen, poëtische wijze tekent Anja als het ware het coronalandschap van de laatste maanden.

 

 

Wat me nu toch overkomt…

Ik hoor het landschap ademen
De lange weg, geen mensen te zien
ze zijn onvindbaar

“Altijd je handen wassen”
De geur, gevangen in lauw zeepsop
blijft altijd in ons geheugen.

“Blijf zoveel mogelijk thuis” in jullie huizen
Het zijn de schuilplaatsen
van de stilte.

Artsen, verpleegsters, virologen, laboranten
Men maakt de weg vrij
voor hun woorden.

Onze bejaarden
ze zijn zo teer
zo bijna niet meer van hier.

De dag is gaandeweg vertraagd
en nu helemaal
tot stilstand gekomen.

Achter de gerafelde takken
van de bomen
is de hemel blauw.

 

Anja Massee

An is ons “zondagskind”. Zij bezit het bijzondere talent van dankbaar zijn om wat er wél is.

 

 

Litanie van gemis en genieten

ik mis de repetities van de “Peelklanken”
ik mis de middagen van de S.K.O.
ik mis de knuffels van de kinderen
maar ik geniet van zittend nixen in de zon

ik mis de avonden van Veldeke
ik mis de fietstocht van de werkgroep
ik mis middagen van K.B.O. en Zonnebloem
maar ik geniet van zitten in de zon

ik mis de avonden van de L.K.V.
ik mis het Ospelsuitje-diner
ik mis verschillende verjaardagen
maar ik geniet van nixen in de zon

ik geniet als de molenwieken draaien
alsook het krassen van de kraaien
en ik geniet van het lachen van de specht
ook van het nixen in de zon

ik geniet van telefoongesprekken
van de vogeltjes die fluiten
van het groenen van de bomen
ik geniet van het zitten in de zon

ik geniet van wandelen met mijn rollator
ik geniet van schrijven voor de S.K.O.
ik geniet van het lezen in dikke boeken
en ik geniet van zitten in de zon!

 

©An Cuijpers-Rutjens
5-5-2020

 

Deze week twee berichten.

Annie beschrijft in dit gedicht heel knap hoe de coronamaatregelen bij haar een verstilling teweeg brengen.

 

 

De middagen in mijn tuin zijn rustig
en lang als ik dit wil
een rust als ingehouden adem
maar vergeelde bladeren van tulp en narcis
de halmen van het riet
laten zien dat natuur blijft ademen

in de natuur buiten mijn tuin loopt nu
het onbekende pad
van een vastklampend parasiet
doorheen de tijd zal
dit pad bewandeld moeten worden
willen we het leren kennen

maar ik wil nog even mijn adem inhouden
middagen in mijn tuin
en leren van de natuur
leren van het riet
sterk en toch buigzaam
gaan meebewegen in de wind
en ademen in de tijd

 

Annie Kessels
7 mei 2020

Deze week twee berichten!

Graag maken wij plaats op onze website voor onderstaand bericht van onze Terry:

 

 

Ooit gehoord van Lewy Body? Iemand in de familie met een andere vorm van dementie? Of gewoon interesse in een goed geschreven nieuw boek? Ik heb een roman geschreven over Ida, een vrouw met Lewy Body. Lewy Body is een vorm van dementie met wanen en hallucinaties. Twee verhaallijnen vloeien in het boek soepel dooreen. Een speelt zich af in de fantasiewereld van Ida, waarin ze een missie heeft en natuur als een rode draad door dit verhaal loopt. In het andere verhaal woont Ida in een verpleeghuis waar zij regelmatig flashbacks heeft. Interesse gewekt? Je kan het boek bij me bestellen door me te mailen: vanlieropterry@outlook.com of mij een persoonlijk bericht via facebook te sturen. Mijn gedeelte van de opbrengst wordt geheel gedoneerd aan Alzheimer Nederland. Bovenstaande illustratie is van kunstenares Guusje Sijbers, die ook de cover verzorgt van mijn nieuwe boek.

 

Terry van Lierop

 

Na haar prachtige wandkleden en haar sfeervolle verhalenbundel, vond onze Terry het tijd voor een nieuw project! Met trots presenteren wij vandaag onderstaand artikel, waarin de nieuwe, bijzondere roman van Terry wordt aangekondigd. Wij houden jullie op de hoogte van verdere details. Wij wensen dat dit boek zijn weg zal vinden naar het hart van veel lezers!

 

 

Terry van Lierop schrijft originele roman over Ida’s gevecht met Lewy Body dementie

De dementie waaraan de vader van Terry van Lierop is overleden, had grote impact op de familie. Over Lewy body dementie verschijnt nu een boek vol wanen van Terry.

DOOR PIETERNEL KELLENAERS

De hallucinaties en wanen die horen bij Lewy body dementie, waaraan zo’n 15 procent van de dementerenden lijdt, kunnen pittig zijn voor familie van een zieke. Zo ook bij Terry van Lierop (58) uit Nederweert die haar vader eraan onderdoor zag gaan. „Pa was begin zeventig toen het begon, maar toen hadden we het niet zo in de gaten, het sluipt erin. Mensen met Lewy body hebben niet meteen een slecht geheugen maar meer een aandachtsstoornis. Mijn vader trok zich terug in gezelschap. Later werd hij ook verbaal agressief terwijl hij altijd heel lief en zorgzaam was.” Uiteindelijk moest pa naar een verzorgingshuis in Helmond waar de familie Van Lierop jarenlang in snoep en tabak grossierde en waar hij tien jaar geleden overleed. Terry besloot in 2019 een boek te schrijven over Lewy body, een idee waar ze al langer mee rondliep.
Twee verhaallijnen lopen in het boek door elkaar. Een verhaal vanuit de fantasiewereld en het verhaal van de dementerende in een verzorgingshuis. De hoofdpersoon heet Ida. Terry: „Een vrouwelijke hoofdpersoon omdat ik die in veel verhalen mis en omdat het voor mij makkelijker schrijft.”
De gefantaseerde Ida is lid van de Tonanzi-stam op het eiland Domum waar de stamleden vrezen voor hokwa’s die zich aan vingertoppen vastkleven en mensen vergeetachtig en zwaarmoedig maken.
Terry: „De waanbeelden zijn niet identiek aan die van mijn vader. Die zag overal louche figuren die met mijn moeder het bed in wilden duiken. Op het laatst toen hij me niet meer herkende verdacht hij mij van een moordpoging. Dit soort wanen maakt het voor naasten zwaar en ook voor getroffenen lijkt het me verwarrend en beangstigend.”
Fantasie en werkelijkheid vloeien in elkaar over. Ineens heet de gefantaseerde Ida die door een bos loopt ‘mevrouw De Gruyter’ die gewassen wordt. „Ook bij mijn vader kon de stemming elk moment omslaan. De dag dat hij naar een zorgcentrum verhuisde, had hij een helder moment. ‘Ik wil liever doodgaan’ zei hij. Het voelde voor mij alsof ik het liet afweten terwijl ík nu aan de beurt was voor hém te zorgen.”
Met haar boek (230 pagina’s, 20 euro) dat via Boekscout wordt verkocht vanaf 12 juni wil Terry de naasten van iemand met Lewy body een hart onder de riem steken. De opbrengst is voor Alzheimer Stichting Nederland. De prachtige tekening op de cover is van Guusje Sijbers.

Dagblad De Limburger 30 april 2020 (aangepaste versie)

 

 

Wat een tegenstelling tussen de stralende uitbundige lente en de zware berichten over corona. Ook Resi heeft grote moeite om dat te bevatten.

 

 

Gevaar

 

de zon schijnt
ganzen gakken
eenden snateren
vogels fluiten
bouwen een nest

vlinders dartelen
hommels brommen
lente in de lucht
struiken lopen uit
sommige al uitgebloeid

maar er schuilt gevaar
een onzichtbare vijand
waart rond
een virus met
de mooie naam Corona

aanvankelijk
niks aan de hand
slechts een griepje
ongrijpbaar maar
uiterst gemeen

de natuur onwetend
van de ramp
die de mensheid treft
het gekwetter
overstemt de angstkreten

doordringend klinkt
binnen blijven
binnen blijven
ritme van een
hopend hart

 

Resi Faessen-Teeuwen, april 2020

 

Ook wij, de SKO, houden ons nu aan de coronaregels en komen tijdelijk niet “lijfelijk” bij elkaar. Maar via de email borrelt de inspiratie volop! Vandaag opent onze José de rij met bemoedigende woorden:

 

 

Lentegevoel

 

Komt mondjesmaat binnen
weten we van gekkigheid niet
waar we aan kunnen beginnen

Afstand is uiteraard groot
belangrijker dan ooit
stel je nergens aan bloot

Ongemakkelijk, een teveel,
wat te doen met al die “vrije” tijd
trek je conclusie, een gezond oordeel

Proberen positief te zijn
contact houden met groot en klein,
dat is voor iedereen fijn

Zachte stralen zijn in omloop
de tijd is onzekerder dan ooit
maar aan de horizon gloort hoop…

 

©José Bergh – Berben
April 2020