Feeds:
Berichten
Reacties

Dit prachtige, gevoelige gedicht van Annie is opgenomen in ons Bomenboekje van zomer/najaar 2021. Om van binnen stil van te worden.


foto: Wim Kessels


De boom


Toen jij ging vallen

wilde ik omarmen en houvast bieden

maar keek toe en liet je gaan

zwaar zijgend op een zij


Nu, liggend

en o, zo kwetsbaar mooi

ontspruiten twijgen aan je bast

ze beroeren zacht het water


Je schaduw zweeft in de rimpeling

hangend aan onzichtbare draden

tot in het oneindig grijs

weet ik dat je mij niet nodig had


Annie Kessels

15-03-06 en herschreven op 10-11-20

Gedicht Karin jan 2022

Een aandoenlijke smartlap over het grote avontuur van een aandoenlijk hondje. Hoe verleidelijk is het om een puppy menselijke gedachten en emoties toe te dichten? Onze Karin genoot daar volop van!


foto: Henk Vossen

 


Het verdriet van Nia  
😢🐶

 


Nooit meer voel ik mams lieve likjes

Nooit meer haar krullen, strenge poot

Nooit meer met broers en zusjes

veilig rondom mammies schoot

 


Spelen, plassen, bij mamma drinken:

iets anders was er niet

maar nu ben ik ruw weggerukt

dat doet mij zóóó verdriet

 


Ik en mijn liefste broertje,

in een truck vol motorgeweld

werden na uren gebonk in ’t duister,

door vermoeidheid, angst geveld

 


Wij hadden slechts elkaar nog, maar…

ook daaraan kwam een eind

Hoe blijf ik toch, alleen op de wereld,

hongerig piepend overeind?!

 

 


Nu ben ik dan bij nieuwe baasjes,

het ruikt hier vreemd, ‘t is hier zo fris

De nachten zijn één groot zwart gat

vol van verdriet en van gemis

 


Ze doen hun best met lekk’re brokjes,

een warme mand en speelplezier

Ze spreken zelfs Spaans met mij

en… beetje voor beetje wen ik hier

 

 



En toch…

Nooit meer proef ik mams lieve likjes

Nooit meer ruik ik haar krullenvacht

Voor altijd weg mijn broers en zusjes

Voor altijd huilt mijn heimwee zacht  ❤

 


Karin Vossen

november 2021 

Kort verhaal An jan 2022

Wie goed doet goed ontmoet! Wij openen het Nieuwe Jaar met deze positieve boodschap van An. Met in de hoofdrol, net zoals in haar verhaal van juli 2020: dat uit de mode geraakte oude bankbiljet.


Jawel! Weer een verhaal over 100 gulden…

 

Mijn man had pas zijn rijbewijs gehaald op 54-jarige leeftijd. Toen was er pas geld voor een tweedehands auto. We reden ermee naar zijn zus in Weert. Bij de flat was een kleine parkeerplaats. Toen we weer vertrokken, reed mijn man achteruit tegen de bumper van een andere auto. We hoorden gekraak en met schrik zagen we schade aan de nummerplaat en nog meer.

Terug naar de zus, die wist te vertellen dat de auto van de flatbeheerder was. En dat is niet zo een “gemakkelijke”, zei ze. Omdat die niet thuis was gaven we ons telefoonnummer door, dan kon hij ons bellen. ’s Avonds rinkelde die bij ons. Mijn man kreeg te horen dat de schade in een garage wel 500 gulden kon zijn. Maar de flatbeheerder kende iemand die het voor 250 gulden kon opknappen. Dus mijn man met 250 gulden naar Weert. Daar waren we ermee vanaf, dachten wij.

Een week later liepen we die man tegen het lijf op de markt in Weert. Hij moest mijn man spreken. O jee, het zal wel duurder zijn uitgevallen, dachten wij. Maar… het had 100 gulden minder gekost en die wilde hij ons teruggeven. “Dat hoeft niet, “ zei mijn man, “wat had je gedaan als het 100 gulden méér was geweest?” “Maar dat was niet zo, het was 100 gulden minder en jij moet het ook met je handen verdienen.”

De week daarop kwam hij met zijn vrouw op de koffie, ik had vlaai gebakken en het was gezellig met “die ongemakkelijke man”. De 100 gulden gaf hij aan mij.


An Cuijpers-Rutjens

Februari 2021

In deze laatste week van alweer een roerig jaar, willen wij jullie graag een sprankelend en gezond Nieuw Jaar wensen!

 

unne gooie roetsj!


En om nog even in de sfeer van Kerstmis te blijven… Vandaag een mooi verstild gedicht van oma Anja over haar speciaal moment met haar kleinkind.

Zonsondergang



Het kleine tengere lichaam

drukt zich tegen me aan,

zijn armpjes om me heen geslagen

De warmte van de ondergaande zon trekt

als een mantel om onze schouders

Geuren van volwassenheid ontbreken nog


Achterliggende tijden glijden naar dit nu


Tegen de muur zien we schaduwbeelden

steeds kleiner en kleiner worden

Een heerlijk moment van stilte

We voelen ons opgaan in

een tastbare duisternis



Anja Masse, oktober 2006

Gedicht Resi dec 2021

Deze laatste weken van december nodigen, meer dan ooit, uit om terug en vooruit te kijken. Wat een coronajaar was 2021! Onze Resi bracht haar gedachten en gevoelens knap onder woorden.

Wij wensen jullie in welke vorm dan ook een warm Kerstfeest en een supergoed 2022!


Onzekerheid


Het oude jaar wordt afgesloten

met een onvermijdelijk afscheid,

vreugd en verdriet achterlatend,

misschien ook dankbaarheid.

wie weet?


Een  nieuw jaar dient zich aan

maagdelijk en verwachtingsvol.

Verlangend naar een nieuw begin,

wordt het oude een herinnering.


Hoop doet leven, zo zegt men.

Met een blik gericht op 2022

ijveren voornemens om voorrang

maar is volharding gewenst.


Het nieuwe jaar wordt ingeluid,

vol goede moed begonnen,

hopend op wat geluk en vreugd

met een sprankje dankbaarheid.

Wie weet?


Waar hoop is, ligt de toekomst.



Resi Faessen

Gedicht Karin dec 2021

Het zijn vreemde tijden in deze donkere dagen. Een kaars inspireerde onze Karin tot deze speciale Kerstwens.

Wens


Geef een kaars aan alle nieuwslezers

van het duistere, verwarrende, onzekere nieuws


Geef een kaars aan alle talkshows

vol van lege papegaaiende afstompende woorden


Geef een kaars aan alle machtigen op aarde

die blind en verslaafd zijn aan ego en geld


Geef een kaars aan alle bangen, zieken,

aan boze schreeuwers ergens voor of tegen,

aan alle dapperen èn alle klagers



Laat hun geest zo

tot rust komen

door het wiegen van de vlam


Laat hun hart zo

vol van warmte raken

door de kleinste stralen licht


Laat dat misschien zelfs

een stap richting SAMEN zijn,

de eerste stap

naar een nieuw begin


Karin Vossen

Zomaar een bezoek, zomaar samen zitten in de tuin: een dromerig, gevoelig gedicht van Anja. Tijdloos en een oase van rust in deze woelige coronatijden.


Geuren en geluiden komen en gaan

van huis naar huis

Een vriendelijk landschap

waar paarden met wapperende manen

de lente aankondigen



In haar kleine tuin

Heeft ze rozen

heel veel rozen

en één sering geplant



In de omringende keien paradijzen

is het een oase van rust

Hoog in de lucht

volgen we een vogel

tot aan de horizon



Op haar bankje gezeten

plukken we haar herinneringen

Min moeder was ook dol op rozen, zegt ze

en op zaterdag voor de processie

verzamelden de meisjes

de rozenblaadjes



Ik kijk naar haar

en zie de verbaasde bijen

stilvallen in de overrijpe rozenkelken



Anja Massee, januari 2006

De Grote Poets! Wat lijkt dat nu voor ons vele planeten en lichtjaren ver weg! Toen de rollen van man en vrouw nog héél duidelijk waren en het dagelijkse leven veel trager en eenvoudiger… Een leuk gedicht van Anja.


Opgeruimd staat netjes

 

Poetsen, poetsen, poetsen

’t voorjaar komt eraan

De vrouw is in extase

De man… moet efkes gaan

 

Schuren, dweilen, boenen

van boven naar benêe

Ze fluit en zingt de hele dag

en werkt wel voor twee

 

Fietsen, vissen, kaarten:

ze wijst de man de deur

Kriebels in de lente

en verder geen gezeur

 

Zo was het vroeger,

de kachel ging uit

het huis moest schoon

dat duurde enkele dagen

Maar dat was heel gewoon

 

Maar vandaag de dag is iedereen

DRUK DRUK DRUK

We leven veel te snel

Uren worden minuten

en minuten slechts een tel

 

Anja Massee november 2006

 

Gedicht Annie nov 2021

Annie geeft in knappe woorden weer hoe het machtigste donker uiteindelijk toch wijkt voor het zwakste lichtpuntje. Wij schenken jullie graag haar symbolische kaars, die beslist schijnt in deze moeilijke en verwarrende tijden!

 



Vluchten kan niet meer…



Een grauwsluier hangt over het land

verkilling vreet naar binnen

eenieder zoekt warmte bij mekaar

wil veilig nestelen en onderdak

maar de mensheid talmt, kijkt toe

door de vensters van begrenzing


wereld’leiders’ nemen wraak

wijzen verantwoordelijkheid af

strijden hun ego’s aan flarden


en intussen


leunt haar hoofdje op mijn borst

oogjes zonder kracht gesloten

ze ademt mee in mijn ritme


zwakke wolkjes kostbaar leven

op zoek naar een lichtpunt

in de grauwsluier over het land


Wie ziet dit tere signaal?



Annie Kessels

November 2021

Wie herkent het niet: de trots en het grote plezier van opa’s en oma’s?!

Onze An beschrijft haar liefde voor haar kleinkinderen in lieve en eenvoudige woorden.

 

Ze is mijn hartenlapje

en mijn hartendief

met haar appelwangen als een zoet Veentje

honingkleurige dikke lokken

zo fris als een regendruppel

de bloesem van mijn ouderdom

zij is mijn jongste kleindochter



An Cuijpers november 2006