Schrijvers Kring Ospel

Het prachtige weer van de laatste weken vraagt om een prachtig gedicht. Van onze Annie!

Lente

De lente is al eeuwenlang bezongen en beschreven

Alle mooie woorden zijn al gebruikt

Maar als ik fiets langs bermen met fluitenkruid en

weiden waarin de paardenbloemen nog mogen bloeien

waar de grote beuk staat te pronken en de zon

zijn bladeren laat flonkeren als rode agaat

als de kuikens van de meerkoet achter hun moeder aan glijden in de sloot

en ik in de middaguren mijn vest niet meer nodig heb

omdat de zon mij genoeg verwarmt,

dan hoef ik geen mooie woorden vinden

maar ik zie, voel, hoor en ruik

Het is lente!

© Annie Kessels

Vandaag twee nieuwe berichten!

Ook dit is weer zo een prachtige wandelplek uit onze bundel, waar onze Annie zo knap woorden aan geeft.

Sarsven

Hier zittend

in alle rust

ruik ik oude geuren

aangewaaid op

frisse, nieuwe winden

Zintuigen herinneren

de vergane jaren

Oeroud ven

oase in de tijd

© Annie Kessels

Vandaag twee berichten!

In de menubalk vind je in het menu Welkom het bijgewerkt verhaal van onze Schrijverskring: Wie en wat is de SKO

Nieuwsgierig geworden naar onze eerdere projecten en activiteiten? Ga dan eens op reis in het menu Poject/Bundel.

Voor vragen en/of suggesties houden wij ons van harte aanbevolen. Veel plezier!

Vandaag een hartenkreet van onze Karin. Wij nodigen je uit om er even de tijd en rust voor te nemen. Reageren mag natuurlijk.

Het verschil

Vind jij dat nou ook? Er is iedere dag wel heel veel informatie op de socials en in de pers. Over de boze brandende agressieve wereld. Die prachtige aarde is zó een ondenkbaar kleine planeet, maar tegelijk voor mij: veel te groot om te bevatten. Veel te veel ingewikkelde gebeurtenissen. Veel te veel gemanipuleerd nieuws: wat is nog werkelijk waar en wat niet? Of bestaan er meer waarheden? Ook: veel te veel bepaald door het grote geld.

Vind jij dat nou ook? Het wereldnieuws is veel te groot voor iedere wereldburger apart. Het zou me gemakkelijk somber, lusteloos of moe kunnen maken. Het kleine nieuws is mij al meer dan groot genoeg. Daar heb ik in ieder geval soms grip op, daardoor kan ik soms de wereld een minibeetje beter maken. Ik pleit ervoor om in die kleine wereld niet cynisch te worden maar betrokken te zijn en te blijven. Het is de gemakkelijkste weg om ongeïnteresseerd of boos te zijn. Maar simpelweg meer met elkaar echt praten of oogcontact maken of oprecht naar elkaar luisteren? Dat is even wennen maar doet veel meer goeds dan je denkt.

En dan: wat als nu eens stroom of internetverbinding (tijdelijk) zou wegvallen? Een boeiende gedachte! Moeten we bijvoorbeeld weer met de hand leren schrijven of eindelijk de namen van de buren eens leren kennen…

Momenten om grote daden te stellen, zijn er zelden. Momenten om kleine daden te stellen, zijn er echter heel heel veel! Ze doen er echt toe. Mijn hart leeft bijvoorbeeld op wanneer twee mannen het nieuws halen omdat ze simpelweg moeder eend met haar kleintjes de weg helpen over te steken. Of: wanneer ik denk aan dat groot en stil leger van anonieme mensen die klaar staan voor een ander, als mantelzorger. Of wanneer ik een klein puntgaaf pasgeboren mensje vredig zie slapen en haar ouders bewust en met liefde voor haar hebben gekozen.

Natuurlijk ben ik ook wel eens naïef. Of ben ik ooit (even) bezorgd, boos of bang. Maar… ik weiger me over te geven aan de woordjes “ja maar”. Je kunt echt het verschil maken. Het werkt nog aanstekelijk ook.

© Karin Vossen, 11 april 2026

Vandaag presenteren wij jullie een sterk en mooi sfeergedicht van onze Annie over de zomer.

Een zomerdag

Loom hangt de middag

en het droge zand

van oude paden

glinstert als stof

op mijn huid

Staalgrijs hangt de zware lucht

De toren van de verre kerk

prikt een gat

in de plots bollende

en strakdonkere hemel

Verlangen hangt aan mijn lijf

Het droge gras

biedt een rustplaats aan

Wij wachten en zien

de regen voor hij valt

© Annie Kessels

Wij wensen jullie een heel fijne Tweede Paasdag met een mooie wandeling… Vandaag een bijzonder en gevoelig lentegedicht van onze Annemiek.

Weerzien

Dolen

Dwalen langs de waterkant

Fluwelen grijs van wilgenkatjes

Deinende dans van watersterren

Betoverd door de eerste lentezon

Fluistering door zacht wuivend riet

Silhouet van een eenzame vogel

Weten, het is voor altijd

Toch blijven zoeken in lokkende luchten

Eens zal ik je weer vinden

Eens

© Annemiek Korsten

Zo klein, zo mooi geschreven… weer een natuurgedicht van onze Anja

Klaprozen

Hoog op ranke stengels

wuivend in de wind

staan zij tegen de zon te blozen

elkander eeuwig lief te kozen

teder als een moeder met haar kind

© Anja Massee

Een goed en prachtig gedicht hoeft niet lang te zijn! Een sfeervolle impressie van onze Annemiek

Ontmoetingsplaats

Lokkende verenpracht

Zacht wuivend riet

Schoonheid in ontwakend groen

Kanalenviersprong

Annemiek Korsten

Een bemoedigende liedtekst van onze Karin over weerbaarheid!

Held

Misschien is dit een lied van hoop

En moet je gewoon nog even doorgaan

Misschien is dit jouw laatste doop

En kun je de golven nu aan

Misschien duurt jou ’t hier en nu te lang

Wil je nooit meer in ’t gisteren zijn

Of ben je soms voor de toekomst bang?

Misschien doet hoop ook wel pijn

Als je toch aan het knokken bent

Zo dapper alles onder ogen ziet

Als jij de held bent van jouw eigen verhaal:

Waarom, o waarom kies je dan niet

Dat je groeit en wint, je kansen herkent

Waarom kies je dan niet voor een happy end?

Voor jou zing ik dit lied van hoop

Je moet gewoon nog even doorgaan

Misschien is dit jouw laatste doop

En kun je de golven nu aan

Misschien verzacht er een oud verdriet

En vindt jouw hart een gehoor

Misschien is er iets of iemand die ziet

Dat je nooit echt de hoop verloor 

© Karin Vossen, november 2006

Een oud drama in Ospel, opgetekend door onze Anja. Bij het Hagelkruis, een bijzondere plek in het dorp.

Het hagelkruis

Het oude veldkruis moet zo oud zijn

als de Heere zelf

want zegt Sjefke

het is er altijd geweest

en die kan het weten

In herinnering wandelend aan grootmoeders hand

ziet hij scherp de zandpaadjes,

het geploegde land en de boerderijen

die zich bij elkaar neergelegd hebben

verborgen achter grote populieren

de enorme kracht waarmee

de bomen zich bewogen

hagel, bliksem, vuur

’t kon er ook zo nondejuus tekeer gaan,

en altijd weer die angst, die enorme angst

Het vuur vlamt…. en plotseling smeult het….

starend voor zich uitkijkend ziet grootmoeder

het kleine kind wanhopig gebarend

Omhoogkijkend naar het kruis staat zij stil

vragend kijkt hij haar aan

….maar dat kindje is nu in de hemel

Het kapelletje bij de Hagelkruisbaan is niet meer

maar dit kruis met het uitzicht

op vroeger, op later

HIJ is er nog

© Anja Massee