Schrijvers Kring Ospel

Een bemoedigende liedtekst van onze Karin over weerbaarheid!

Held

Misschien is dit een lied van hoop

En moet je gewoon nog even doorgaan

Misschien is dit jouw laatste doop

En kun je de golven nu aan

Misschien duurt jou ’t hier en nu te lang

Wil je nooit meer in ’t gisteren zijn

Of ben je soms voor de toekomst bang?

Misschien doet hoop ook wel pijn

Als je toch aan het knokken bent

Zo dapper alles onder ogen ziet

Als jij de held bent van jouw eigen verhaal:

Waarom, o waarom kies je dan niet

Dat je groeit en wint, je kansen herkent

Waarom kies je dan niet voor een happy end?

Voor jou zing ik dit lied van hoop

Je moet gewoon nog even doorgaan

Misschien is dit jouw laatste doop

En kun je de golven nu aan

Misschien verzacht er een oud verdriet

En vindt jouw hart een gehoor

Misschien is er iets of iemand die ziet

Dat je nooit echt de hoop verloor 

© Karin Vossen, november 2006

Een oud drama in Ospel, opgetekend door onze Anja. Bij het Hagelkruis, een bijzondere plek in het dorp.

Het hagelkruis

Het oude veldkruis moet zo oud zijn

als de Heere zelf

want zegt Sjefke

het is er altijd geweest

en die kan het weten

In herinnering wandelend aan grootmoeders hand

ziet hij scherp de zandpaadjes,

het geploegde land en de boerderijen

die zich bij elkaar neergelegd hebben

verborgen achter grote populieren

de enorme kracht waarmee

de bomen zich bewogen

hagel, bliksem, vuur

’t kon er ook zo nondejuus tekeer gaan,

en altijd weer die angst, die enorme angst

Het vuur vlamt…. en plotseling smeult het….

starend voor zich uitkijkend ziet grootmoeder

het kleine kind wanhopig gebarend

Omhoogkijkend naar het kruis staat zij stil

vragend kijkt hij haar aan

….maar dat kindje is nu in de hemel

Het kapelletje bij de Hagelkruisbaan is niet meer

maar dit kruis met het uitzicht

op vroeger, op later

HIJ is er nog

© Anja Massee

Korte verhalen in slechts zes woorden, knap verteld door onze Nina.

Het is geïnspireerd op Ernest Heminghway’s beroemde uitdaging en eerste verhalen van zes woorden: “te koop: baby schoenen, nooit gedragen”

Six words stories

*Meesterlijke muzieknoten maken mysterieuze melodieën:
Meesterstuk.

*Zomer
Zinnenprikkelende zilte zeebries. Zonder Zorgen.

*Zo-even zwommen zowaar zeemeerminnen zingend zijwaarts.

*Mijn hart is een braakliggend terrein.

© Nina Vergoossen

Een poëtische sfeerschildering van de Peel, zoals alleen onze Anja dat kan! (blik vanaf de Tolbergweg op de Kruisvennendijk)

Een zomerse dag

We maken ons klaar voor een ritje

zomaar een ritje met jou, mijn lief

de paardjes nog onwetend

staan gretig te grazen

in ’t groene landschap

Ik wilde met jou

door dit uitgestrekt land gaan

langs sloten met het wuivende riet

ik wilde je laten horen het ruisen van de mais

ik wilde je laten zien de heerlijke bramen

ik wilde je laten ruiken het pasgemaaide gras

ik wilde zomaar een ritje met jou, mijn lief

De schaduw van de paardjes

fladdert ver voor ons uit

de roodgloeiende hemel steekt af

tegen het groen van de eiken

aan de einder zien we vaag de kerktoren

Het is zijn land, zijn Peel

Ik wilde zomaar een ritje met jou, mijn lief

© Anja Massee

Onze Annie beschrijft beeldend en met oog voor detail het proces van schilderen. Een heel knap gedicht.

Haar penseel volgt de waterlijn

verf blijft achter en kleur explodeert

zoekt vanzelf een weg en kruipt

in vezels van het papier

zij laat de natuur bewegen

en volgt haar werking

In volle stilte hanteert ze haar penseel

drupt een nieuwe kleur in de natte verf

die spontaan wilde bloemen laat

ontstaan in prachtig rood

ze dept met een doek en knikt

zo is het goed

Haar penseel laat kleuren opgaan in elkaar

haar rede laat het proces los

juist door het loslaten en tijd te nemen

ziet ze met gevoel en volgt ze

met volle aandacht het verschijnen

van weelderige wilde schoonheid

De rustige intense passie die zij uitstraalt

is welhaast van een grotere schoonheid

dan haar bloemenpracht op het doek.

© Annie Kessels

Hoe belangrijk is een dorpsplein voor een dorpsgemeenschap als Ospel! Een wat weemoedig gedicht van onze Anja.

Aerthijsplein

Het nonnenklooster, de tuinen,

de boerderijen van weleer zijn verdwenen

Sporen van een vroeger leven zijn uitgewist

Het monument, zo karakteristiek

heeft zijn eigen plekje

Op de berkenstam troont hoog

een loerende kiekendief

Niets ontgaat hem

van de activiteiten rondom het plein

Op een bankje vertelde een oude dorpsbewoner

van vroeger toen hij jong was

maakte praatjes met de jeugd

de leeftijdsgrens werd overschreden

nu is zijn bankje verlaten

ze missen hem

De zon gaat onder, de lucht kleurt roodgloeiend

de schaduw valt

De zwarte roofvogel verlaat zijn stam

Het is het zwijgen van de nacht

© Anja Massee

De schitterende wintertuin van onze Peter en Anja aan de Houwakkersteeg riep bij onze Karin dit betoverend plaatje op.

Wintertuin

Alles rondom is wit

Dat laat zich niet temperen

door een grauwe lucht

zwaar van bottenkoude nevel!

Nee zelfs als de zon niet schijnt

blinkt lokt fluistert het ongerepte

Met de lichtheid van blaadjes

vliegen koolmeesjes pimpelmeesjes

roodborstjes mussen merels

mijn dag binnen

Ze schijnen zon

Springlevend zijn hun

warme lichaampjes

in de vrieskou

Luidruchtig kwetteren ze

van hun bestaan

tegen de vetbollen vol zaadjes

Ze kleuren ze trillen ze proeven de tuin

Ze schijnen zon

© Karin Vossen

Tijdens een van de Ospelse wandelroutes, kom je langs het veldkruis aan de Oude Dijk. Onze dierbare An schreef daar als vanzelf deze prachtige klassieke tekst bij.

Sta even stil in deze jachtige tijd

bij het kruis waaronder de mensheid lijdt

Weest blij als u het niet hoeft te dragen

Draagt u wel, kunt u hier sterkte vragen

Als u hier bij stil heeft gestaan

zult u getroost weer verder gaan

© An Cuijpers

Wat zijn die Nederweerter kanalen nog steeds een bron van genieten! Een sfeervol gedicht van onze dierbare An.

Kanalen

Vaak kijk ik bij dit hekje

vol bewondering naar dit plekje

Een reiger staat er te vissen misschien
ook kun je er het ijsvogeltje zien

De Noordervaart kan je ’s winters bekoren

met schaatsers als het hard heeft gevroren

Verder, bij de viersprong der kanalen,

vertraagt de schoonheid mijn pedalen:

laaiende toortsen van bloeiende brem

markeren het fietspad in mei

Ik gehoorzaam dan mijn innerlijke stem

en ga hier niet zomaar voorbij

Ja ik heb mijn hart verpand

aan de kanalen in ’t Nederweerter land

© An Cuijpers

Vandaag starten we met een bloemlezing uit onze bundel “En dan weer verder te gaan”. Mede op verzoek van Ben Houben, hebben we in 2011 prachtige gedichten geschreven bij wandelroutes in Ospel. Meer informatie lees je hier: artikelen wandelbundel

Onze An opent de rij met dit speels gedicht. Een mooi eerbetoon aan een stukje geschiedenis van Ospel.

De windmolen

In Ospel maalde De Korenbloem

van oudsher al van koren bloem.

Zijn wieken dansten als speelse makkers

en de bloem ging naar de bakkers:

drie bakkersgeneraties

die maakten creaties

van lekkere vlaaien en dikke mikken.

Dat was naar de zin van de Ospelse Vlikken.

Niet alleen het meel leverde de molenaar trouw:

de molenaarsdochter werd zelfs bakkersvrouw.

De molen staat hier al veel jaren

in ’t hart gebakken van de Ospelnaren.

Ze willen haar als monument bewaren!

© An Cuijpers