Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Schrijverskring Ospel’ Category

De Erfzonde uit het Scheppingsverhaal, maar dan in de versie van onze An…

 

 

Hij slaakte een diepe zucht
na het eten van de vrucht
die hij van Eva had aangenomen
terwijl hij wist wat er van zou komen
In ’t zweet des aanschijns zou hij moeten arbeiden
angstig zou Eva onder het baren lijden
zwoegen moest hij voor daaglijks brood
Eva moest hem daar bij helpen
dat zou duren tot hun dood
Het gezucht was niet meer te stelpen
wat ze gedaan hadden was niet geniaal
eigen schuld was het, allemaal!

 

An Cuijpers-Rutjens

 

 

Advertenties

Read Full Post »

Afgelopen vrijdag hebben wij in het Crematorium Weert afscheid genomen van Peter. Het was een bijzondere bijeenkomst met veel en verschillende persoonlijke herinneringen. Namens de SKO droeg Karin onderstaand gedicht voor, dat Terry de afgelopen week had geschreven:

 

(foto: Ron Massee)

 

Een laatste sonnet voor Peter

Het voorzitterschap nam Peter zeer serieus
post werd uitvoerig bekeken en besproken
al nam Peter je ook graag bij de neus
een leider met zachte hand was ontloken

als fiere haan in het hoenderhok, zo gesproken
was een partner in crime een goede keus
met Ad werd die tijd voor Peter glorieus
helaas werd deze vriendschap voortijdig afgebroken

je liefde voor schrijven, het spelen met taal
elke bijeenkomst je gastvrije, warme onthaal
menig discussie maar vooral des te meer pret

je humorvolle noot, je rustige en lieve aard
herinneringen voor immer in ons midden bewaard
jij zou zeggen: “Eindelijk weer eens een sonnet”.

 

Terry van Lierop, januari 2019

 

Rust zacht Peter

Read Full Post »

In memoriam Peter Massee


 

 

Ospel, 25 januari 2019

Natuurlijk wisten wij al langer dat de gezondheid van Peter veel te wensen over liet. Toch was het moment van zijn overlijden voor ons nog veel te snel. Het voelt onwerkelijk. Hij is 84 jaar geworden en thuis heel rustig en omringd door alle mogelijke liefde, ingeslapen.

Naar aanleiding van de cursus autobiografisch schrijven van psycholoog Willem Smits, zijn de schrijversgroepen Altweerterheide, Weert en ook de Schrijverskring Ospel ontstaan. Ook Peter nam aan deze cursus deel. Hij nam het voortouw voor de oprichting van onze SKO, nu 25 jaar geleden. Hij is vanaf het begin onze voorzitter geweest: een heel lieve en zorgzame voorzitter.

Binnen de SKO is zijn uitspraak “Is dit een gedicht?” wereldberoemd geworden. Die leidde steevast tot een frisse discussie. In onze gedachten zullen wij hem nog heel lang zien zitten op zijn vaste plekje: eerst aan het hoofd van de tafel, de laatste tijd aan het raam, al mijmerend naar buiten kijkend.

Meer dan eens heeft hij oprecht uitgesproken hoeveel hij van zijn “Anjaatje” houdt en hoe belangrijk zij en hun gezin voor hem is.

 

Graag geven wij Peter zelf het laatste woord in zijn mooie gedicht:

ODE AAN DE PEEL

’s Morgens
in alle vroegte
op de fiets
op de trappers
je gezicht verkrampt
je handen versteend
op pad
naar de natuur.

Lichte nevel op de wegen
maar daar verschijnt al
de oude schaapskooi
met zijn karakteristieke kap

De adem als een rookpluim
over knuppelbruggetjes
en veenpaden
de broedende kokmeeuwen,
de slaperige sterntjes
reageren nog niet.

We zijn alleen
de rust nog niet verstoord
met ferme pas
veren we mee
met de zachte grond
de zon komt langzaam op
boven de duistere peelstronken.

Op de smalle paden
langs het Elfde
en het Eeuwig Leven
denken we aan vroeger
hoe onze voorouders
hier konden delven
het zwarte goud
voor potkachel en stoof.
De Peel
waar tussen de struiken
nog heksen woonden
die men ’s avonds
zag overvliegen zonder gerucht
en waar een droge, warme zomer
zorgde voor rookpluimen
die bleven walmen
bijkans tot in de eeuwigheid.

Peter Massee
28-11-1997
(uit de bundel “En dan weer verder te gaan…” 2011)

 

Wij wensen Anja, Peter-Paul, Nicole, Ron en hun families alle licht en sterkte toe. Dat die vele mooie en goede herinneringen jullie mogen steunen.

An/Piet, Annemiek, Annie/Wim, José/Jan, Resi/John, Terry, Karin

Read Full Post »

Een hartveroverend onderonsje van mamma en de kleine. Daar heeft Terry van genoten en wie niet?

 

 

Aapje

klappen in de handjes
zet ze in je zij
kriebel in het buikje
haha, dat maakt je blij

dat is je neus
en daar is een oor
mijn kleine rakker
draaft helemaal door

goed ja, je wang
oh kijk, grote mond
vlegeltje, boefje
een hoofdje zo blond

kijk eens naar mama
ja toe, doe het dan
kijkt heel ondeugend
m’n kleine man

en dan…

krijg ik een
scheefgetrokken, vertederende
hartverwarmende, dubbeldikke
knipoog…

 

Terry van Lierop

Read Full Post »

Anja schrijft knap over hetgeen haar zoon is overkomen. Wij kunnen ons goed voorstellen dat zij een diepe zucht slaakte!

 

 

Ik slaakte een diepe zucht en…

‘s Avonds laat ging hij de auto ophalen
een stoere Amerikaanse slee
gas geven en remmen, concentratie op de weg.

Achter Breda strekten wegen zich uit,
vrachtwagens, personenauto’s, altijd file.

Striemende regen tegen de voorruit.
Zijn ogen doorboorden de duisternis
een scherpe bocht en dan…
over de kop tegen de vangrail aan.

Hij wilde hem laten stilstaan,
zichzelf ook, alles bewoog,
de wereld tolde om hem heen.

Overal sirenes sirenes sirenes…

en uit het donkere gat dwaalde de stilte neer.

De droom was wollig en warm,
kleine engeltjes, meegevoerd door de wind,
zaten op wolkjes en lieten af en toe
een gelukszoekertje vallen,

hij had overal pijn, maar waar…
Alleen zijn sleutelbeen gebroken!!!

Ik slaakte een diepe zucht…

 

©Anja Massee
Januari 2019

Read Full Post »

Welkom in het Nieuwe Jaar! Hoe kun je beter beginnen dan met dit wel heel bijzonder voornemen van onze dappere Terry?!

 

(foto: Mieke Vossen)

 

Acceptatie

Een jong ding – hooguit vijfentwintig – schudt me de hand en gebaart naar me om plaats te nemen. De hightech weegschaal staart me recht in het gezicht aan. Bloedhekel heb ik aan die dingen. Eigenlijk mag ik wel zeggen dat het woord haat dichter bij mijn gevoel komt voor deze kille, gemene “wezens”.

Een aantal maanden geleden ben ik gestopt met roken. Van alle kanten krijg ik complimenten toebedeeld en veren in mijn reet gestoken. Tegelijkertijd word ik van boven tot onder gewogen en te zwaar bevonden. Niet dat iemand dit recht in mijn gezicht zegt. Is ook niet nodig, afkeurende blikken zeggen genoeg. Of zit dit tussen mijn oren, zoals mijn dochters me willen doen geloven? Whatever! Nadat m’n kleding venijnig in gevecht is gegaan met mijn muffintops en love handles, ben ik toch maar naar de diëtiste gestapt.

De snotneus die nu voor me zit. Ze praat met een lijzige, nasale stem die perfect zou zijn voor een meditatie annex slaapsessie. Na het gebruikelijke intakegesprek, mag ik mijn schoenen en sokken uitdoen en op het blinkende plateau gaan staan. Cijfers en letters rollen over de display. Ik beweeg niet en houd mijn buik in. Of dat nog iets kan redden!
Wanneer de cijfers tot stilstand komen en de diëtiste mijn gewicht nog eens hardop in mijn gezicht gooit, wil ik ‘t liefst meteen naar huis. Onder een deken kruipen en een hele lange winterslaap houden. Mijn god, zo zwaar heb ik nog nooit gewogen. Beduusd trek ik mijn sokken en schoenen weer aan en plof terug op de stoel.
Ze heeft al een heel setje papieren voor me klaarliggen. Wat je wel en niet mag eten en dat eiwitten harder nodig zijn dan koolhydraten. Dus magere kwark en yoghurt, Philadelphia light en andere magere vlees- en visproducten. Het mij al lang bekende riedeltje. Elk pondje gaat door het mondje. Let op dat je niet in je oude patroon vervalt. Kijk eens goed naar je valkuilen en focus op je doelstelling. Woorden die naar me uitgespuugd worden. Termen waar ik zwaar misselijk van word. Patronen, valkuilen, doelstellingen. Bij elk gesprek worden deze trendy woorden toegepast. Doe effe normaal!! Ik ben geen project. Ik hoef niet af te studeren in voedingsleer of zowat dergelijks. Ik moet gewoon afvallen!
We maken een afspraak voor over 3 weken.

De daarop volgende weken staan voor mij gelijk aan een strafkamp. Kwark en yoghurt komen me de strot uit evenals mijn tranen ’s morgens bij het wakker worden. Alweer een dag waarop niks mag. Niet roken en vooral niet snoepen. Mijn over het algemeen genomen goede humeur is in de diepvries beland, tussen de ijsjes en het brood.
De psoriasis daarentegen is volop vertegenwoordigd. Waar eerst maar kleine plekjes aanwezig waren, ontstaan nu hele plakkaten. En een jeuk dat die veroorzaken! “Vind ik niet gek,” zegt de fysiotherapeut tegen me, “melkproducten veroorzaken meer psoriasis.” Lekker dan, denk ik. Afwisselen dan maar met een salade of zo. Blij word ik er echter niet van.
Bij mijn volgende bezoeken aan de diëtiste is zij enthousiast. Wat een genot, weer drie kilo’s kwijt. Niet dat je het aan haar stem hoort, die blijft gewoon sloom en monotoon. IJverig zet ze het op mijn kaart. Ze deelt me mee dat we steeds dichter bij “onze” doelstelling komen. Ik raak echter steeds depressiever.

De Van Lieropjes zijn van huis uit echte Bourgondiërs. La vie est belle, samen met lekkere, tongprikkelende spijs en dranken. Onze hersencellen zijn geprogrammeerd op chocolade, koek, snoep en heerlijke baksels. Bij gebrek aan suikerwaren, slaan de breinmaatjes dicht en breekt voor hen een rouwperiode aan.
Heel wat keren heb ik de spreekwoordelijke hendel om kunnen halen en mezelf een streng dieet opgelegd. Marathons gelopen, gewerkt als een molenpaard. Alles om te bewijzen dat ik er mocht zijn, dat ik mocht bestaan. Gevolgen van jeugdtrauma’s en een minderwaardigheidscomplex. Om daarna weer te gaan eten en vieren. Met uitbreiding van vetcellen en een explosie van kilo’s tot gevolg.
Vraag me werkelijk af of na al die tientallen jaren ik weer bij start ben aangekomen. Dit spel ga ik niet meer spelen, strontziek word ik ervan!
Ben een vrouw van middelbare leeftijd (lees: senior, of, zoals mijn zoons zeggen: al best oud) en sta na alles wat ik op mijn bordje heb gekregen nog steeds overeind. Sterker dan ooit. Toegegeven, inname van zoetigheden mag iets minder maar weglaten……? Nee, echt niet! Mag ik er zijn, ook al ben ik te zwaar? Zeker! Nou dan, fuck het strafkamp.
Ik pak de telefoon en ga de diëtiste wakker maken.
Mijn neuronen* verspreiden de blijde boodschap.

 

Terry van Lierop
September 2018

*neuronen: zenuwcellen in de hersenen die communiceren met elkaar door de uitlopers

Read Full Post »

De SchrijversKring Ospel wenst iedereen een fijn feestelijk uiteinde en alle goeds voor 2019!!!

 

Wij sluiten het jaar af met een lekker speels griezelgedicht van An:

 

Een mozaïek van donkere tonen

Een mozaïek van donkere tonen
wist mij zeer dringend mee te tronen
naar geheimnisvolle streken
waar demonen op engelen leken
waar de wolf zich voordeed als een lam
en zo onschuldig op mij over kwam.

Eensklaps draaide het mozaïek zich om,
de demonen lachten zich krom
toen de wolf mij had gebeten
en mij daarna heeft opgevreten.

De moraal van dit zwarte lied?
Vertrouw de donkere tonen niet,
want een schobbejak laat die tonen klinken
en laat je zo in ellende verzinken.

An Cuijpers-Rutjens

Read Full Post »

Older Posts »