Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Schrijverskring Ospel’ Category

Annie schildert een prachtig oer-Hollands tafereel in de herfst.

 

 

Een waas ligt over het land

 

Een waas ligt over het land
en ik zit langs de kant
‘k voel fijne druppels op mijn gezicht
een koe deint in ‘t mistig ochtendlicht
golvend drijft ze dichterbij
steeds dichter bij mij

Een waas ligt over het land
en ik zit langs de kant
zie haar tong die langs haar neusgat likt
een klonterstaart die even lucht aantikt
bruine ogen, van mij en die van haar
kijken, kluisteren, staren naar elkaar

Een waas ligt over het land
ik zit nog even langs de kant
wil naast haar dobberen in de trage witte wat
laat me zakken en zoek een pad
duik onder in de wollige baai
mijn voeten glijden weg …… shit een koeievlaai!

 

Annie Kessels
10 –12-00

Advertenties

Read Full Post »

Een luchtig en herkenbaar verhaal van Annie over haar kleinkinderen. Met liefde en aandacht beschreven.

 

 

Rob

Kleine kinderen worden groot…..een cliché uitdrukking…maar o zo waar.
De hangjongeren waarover het vandaag gaat zijn inmiddels (of pas) acht, zeven en zes jaar oud. De onderkanten van hun schoenen worden nog aan de bank schoongeveegd en op deze leeftijd liggen meisjes van zes nog zonder gene met hun benen in de lucht.
Onze kleinkinderen dus. Op een druilerige dag hangt het hele clubje met z’n vieren op de bank. De een overstemt de ander en er worden moppen getapt. Voor de duidelijkheid; de ‘poep, kak en pies’ periode zijn ze aan het ontgroeien en de mopjes maken, zoals de kinderen, ook een ontwikkeling door.
Juul is aan de beurt en aan zijn gezicht is te zien dat hij de mop zelf heel erg leuk vindt.
“Dreij Belse zitte op eine motor en reije over de autoweeg. Weem van die dreij is Rob?” De antwoorden lopen uiteen van “Rob kan toch neet motorreije” tot “ich weit neet weem Rob es”. “Rob es eine sukkel” klinkt heel gedurfd en samen gieren en brullen ze en laten zich van de bank vallen.
Uiteindelijk is Rob een “motorsukkel”, maar een antwoord heeft Juul nog steeds niet en uiteindelijk gaat hij het maar verklappen. “Ich zal ’t zegge. Rob zitj in ’t midde, want eine zitj veur Rob en de angere zitj achter Rob. Het is stil en Juul herhaalt; “eine zitj veurop en de angere zitj achterop”.
Kwartjes vallen soms langzaam en in dit geval duurde het ook even, maar de landing van dit kwartje overstijgt de kneuterige gezelligheid en er wordt serieus naar elkaar geknikt. Juul is heel tevreden over zijn bijdrage en kruipt weer in een hoekje. Wie kan hier tegenop?

Een paar tellen later kruipt het zootje ongeregeld weer over en op elkaar en vliegen woorden zoals kakdoeës, poepeschietert weer uit hun monden en proberen ze al boerend het alfabet op te zeggen.

Oooh, heerlijke kindertijd.

Annie Kessels
27-10-2015

Read Full Post »

Wat een tropenzomer! Wanneer je niet de kans hebt om voor de broodnodige verkoeling naar de zee te gaan:

reis dan maar in gedachten mee met Anja!

 

 

Strand

Langs stranden wil ik eeuwig wandelen

blootvoets voelen
het korrelig zand

proeven schuimende grenzen
van opspattend water

luisteren naar meeuwen
krijsend van verlangen

opsnuiven zilte lucht
van alleen maar zee

dwalen over de einder
die zichtloos verdwijnt

stilstaan bij wrakhout
doordrenkt van tranen

Maar vooral wil ik voelen de storm
die niet wijkt voor mijn omhulsel
maar dwars door me heen gaat
alsof ik niet besta

Anja Massee
Februari 2000

 

Read Full Post »

Hoe kun je, als je een beetje hart hebt, niet begaan zijn met (onnodig) dierenleed? Karin redt in ieder geval deze 21 dieren van de vergetelheid.

 

 

De koeien van boer Frans

 

Eenentwintig koeien staan
tevreden in het nu en hier
Zwartwitte beauties, zie ze blaken
van gezondheid en plezier

Ze hebben geen weet van Brussel
van EU en van fosfaten
of van boetes. Nee, ze zijn
slechts trouw en heel gelaten

Dat zij teveel zijn: geen flauw benul
Wat zal hij beslissen, boer Frans?
Simpelweg vertrouwen zijn hem,
hij geeft voor hen de morgen glans

Maar deze morgen komen wagens:
ruim en schoon. Zonder bah of boe
gaan één voor één de dames dan
de loopplank op, maar waar naar toe?

Truus, de oudste, is het laatst
Ze kijkt nog even één keer om
alsof ze voelt: hier klopt iets niet
Dan volgt ook zij, zonder pardon

Die eenentwintig koeienlijven
vertrekken dan, zo warm en zacht
Pas later blijkt dat zij als offer
VOLKOMEN ONNODIG zijn gebracht

Deze slacht haalt niet de kranten
Wie maakt zich druk, ’t geweten schoon?
Daarom: voor Truus en haar vriendinnen
beschrijf ik dit drama. Als eerbetoon.

 

Karin, 1 juli 2018
n.a.v. tv-programma “Onze boerderij” 27 mei 2018
en n.a.v. het woord “krantennieuws”

 

Read Full Post »

Jaarlijks uitstapje SKO, Artwalk 30 juni 2018


Onder (erg) stralend weer hebben we genoten van de jaarlijks georganiseerde expositie Artwalk op het terrein van Ciro, voorheen Hornerheide. Deze expositie was verrassend, gevarieerd en zeer de moeite waard. We kunnen deze dan ook iedereen (warm) aanbevelen!

Klik hier voor een fris en fruitig verslag met mooie foto’s. Of ga naar de tab Project. Dit verslag is natuurlijk maar een indruk en de keuze uit de vele foto’s is volstrekt willekeurig. Met dank aan Wim, José, John en Brigit voor de foto’s.

Read Full Post »

Annie schreef deze prachtige natuurobservatie in de dichtvorm die “tanka” heet. Doordat zij zich deze beperking oplegde, werd het beeld van de zingende vogel nog sterker. En mooier!

 

 

toonkunstenaar brengt
zijn lenteavondconcert
schemer als decor
een warme bries draagt zijn lied
en vult mijn dag met vrede.

 

Annie Kessels

Read Full Post »

Over twee weken, van 17 t/m 20 juli, is het weer tijd voor de Wandelvierdaagse Nijmegen. Om alvast in de stemming te komen: het verslag van de Nijmegen-Experience van onze dappere Karin…

 

 

De Via Gladiola

Mijn vriendin Hannah, topfit en goed getraind, zou de veertig kilometer lopen in Nijmegen. Ikke, bepaald niet fit en al helemaal niet getraind, de dertig. Dat bleek later een verstandige keuze. We liepen overdag dus gescheiden, maar zouden elkaar iedere namiddag na het wandelen bij De Vereeniging treffen. Hannah had via via een studentenkamer voor ons kunnen regelen waar we konden overnachten, vlak bij De Vereeniging. Dat was een dikke bof. Het avontuur in de Grote Stad kon beginnen!

De eerste dag: in alle vroegte eruit, het was nog donker. Op mijn veel te zware schoenen maakte ik nieuwsgierig de eerste meters. Ik keek die dag mijn ogen uit naar die duizenden wandelende mensen. De route van de dertig kilometer werd vooral in bezit genomen door kinderen en oudere mensen. Daar kon ik niet zo mee zitten… als ik de vierde dag de St. Annastraat maar haalde, de beroemde Via Gladiola! Viel niet tegen, die eerste dag. Toen ik op het einde van de route de grote Waalbrug op liep en Nijmegen in de verte zag liggen, was ik zeer moe en vooral zeer tevreden. Hannah die avond iets minder: haar voetzolen waren een maankraterlandschap van doorgeprikte blaren. Ze had de week ervoor namelijk Apeldoorn gelopen. Ze had flink last van haar voeten maar dat leverde wel een mooie foto op! Iedere morgen in alle vroegte tapete ze die arme voeten van haar in en de overige dagen had ze er gelukkig geen last meer van.

De tweede morgen meldden zich mijn arme benen voor het eerst: spierpijn, vooral in de kuiten!!! En hoe!!! Het stukje lopen naar De Vereeniging werd strompelen. Maar vooruit, niet te flauw. Zolang ik in beweging bleef, was het te hebben. Maar stil staan was een grote belasting voor mijn geplaagde benen. En wanneer mijn voeten tegen een stoeprand of andere ongelijkheid stootten, was dat helemaal een ramp: dan ging er een forse stroom door me heen van hakken tot kruin. Gelukkig had Hannah net een opleiding sportmassage achter de rug. Maar toen ze ’s avonds daarmee mijn pijn wilde verlichten, bleek dat niet zo een goed idee. Alleen al het aanraken ervan, deed mijn spieren in tranen uitbarsten. Nou ja, bij wijze van spreken dan. Toch wel bezorgd viel ik die nacht doodmoe in slaap.

De derde dag was vooral bekend vanwege de Zeven Heuvelen route. Die zag ik die volgende morgen bepaald niet zitten: de “lichte hellingen” leken me behoorlijk grote bergen. De route zelf, door het gebied Berg en Dal rondom Groesbeek, was werkelijk prachtig: dat zag ik jaren later pas toen Hannah en ik er een schitterende sneeuwwandeling maakten. Maar op die derde vierdaagse-dag, kreeg ik daar niet zoveel van mee. Ik was alleen maar bezig met linkerbeen – rechterbeen – linkerbeen – rechterbeen… Die dag liep de veertig kilometer-route een groot stuk met ons mee. Nu begreep ik de enthousiaste verhalen van Hannah: de grote vriendengroepen en vooral de soldatengroepen zorgden voor veel sfeer en levendigheid. Het verlichtte werkelijk de sores! “Push harder – push harder” klonk het nu om me heen. Ik liftte lekker mee achter zo een groep en warempel, daar liepen we toch nog onverwacht snel zomaar Nijmegen alweer binnen! Wel waren voor mijn gevoel mijn benen stompjes geworden tot net onder de knieën, die derde dag.

Dat werd de vierde dag alleen maar erger. Maar het was de laatste dag en het was goed weer: dat moest toch gaan lukken?! Één keer in mijn leven de Via Gladiola Experience?! Normaal gesproken lag de centrale rustplaats halverwege de route. Maar die laatste dag bleef die maar uit en uit: alsof de organisatie stiekem iedere meter hadden uitgerekt tot een kilometer. Wat een pestkoppen! Nee, nu was het niet meer leuk. Ik pufte en mopperde en zette elke stap heel voorzichtig vooruit. Toch nog stranden in het zicht van de haven? Juist toen mijn gedachten steeds meer die kant op gingen, gebeurde het wonder: daar was de centrale rustplaats. En nog heuglijker: daar kwamen alle drie de routes samen en we bleken heel kort bij de St. Annastraat te zijn, bijna Nijmegen binnen. HOERA!!!

Die laatste kilometers door de stad kreeg ik vleugeltjes… en iedereen die het ooit zelf heeft meegemaakt, weet het: het werkt echt zo! Duizenden klappende mensen langs de kant, duizenden uitgelaten wandelaars, alle nationaliteiten, overal muziek… Ik had nog gemakkelijk twintig kilometer méér kunnen lopen. Nou ja, bij wijze van spreken dan. Hannah en ik haalden de finish en we waren twee van de twintigduizenddriehonderdenelf diehards van 1984! YES!!! Een uurtje later hingen wij uitgeteld, maar trots en voldaan, op het terras van De Vereeniging. Met een diepe zucht liet ik een ijskoud biertje naar binnen glijden. Dat was het lekkerste glas bier dat ik ooit heb gehad.

Karin, mei 2017 Nav “voldoening”

Read Full Post »

Older Posts »