Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Schrijverskring Ospel’ Category

Zo groot kan een klein moment zijn… Wat onze Annie meesterlijk onder woorden brengt.

Kleine dingen


Als ik mijmerend voortstap over het dagelijkse wandelpad zie ik in de heldere lucht wolken drijven.

Geen grenzen te bespeuren; openbare ruimte voor iedereen gratis te bezichtigen. Zo vaak en lang als men wil. Grenzeloos genieten.

Naast mij hoor ik mijn man mompelen: ‘Heerlijk, dadelijk een bordje havermout, dan koffie en mijn dag is goed’. Een glimlach naar elkaar maakt tevreden zijn compleet.



Annie Kessels

juli 2022

Read Full Post »

Wat hebben wij veel prachtige herinneringen aan de “beroemde” tuin van Peter en Anja! Karin werd vooral stil van al dat leven rondom hun vijver. En vooral van de kikkerconcerten!

Niet zo maar een vijver


Hij valt niet op en slechts weinigen weten van zijn bestaan. Hij ligt onopvallend te stralen, uit te nodigen, zichzelf te zijn: constant in verandering, geen dag hetzelfde. Dat laatste alleen al is een adembenemend sprookje.


Op zomerdagen geeft de zon opdracht aan duizenden sterren om overdag aan het wateroppervlak te flonkeren als de allerbest geslepen diamantjes. Alles en iedereen is warm en voldaan. Aan de rand rusten schaduwen tevreden uit.


Wanneer de dagen roestbruin kleuren en duidelijk beginnen te korten, hoor je insecten héél zachtjes krioelen en ritselen tussen gevallen blaadjes, klontertjes vochtige aarde en de meest vreemde zwammetjes. (Inderdaad, daar moet je wel heel goede oren voor hebben, maar waarom zou je het niet proberen?)


Met de komst van de winter verstilt het water en al het leven rondom. Onder een koude-werende witte mantel van geduld en vertrouwen wacht alles op het naderende nieuwe groen. De bomen wachten, de knaagdiertjes wachten, de mensen binnen in het huis vlakbij de vijver wachten. Het is een zoet tijdverdrijf.


Dan geeft er iets of iemand het sein groen. Zomaar ineens trilt de hele vijverwereld. Vogels kwetteren van een nieuw leven. De lucht is gevuld met hun stoutmoedig gezang dat overal rondom de vijver ijverig wordt beantwoord. De eerste eierschalen breken door naar het daglicht en de eerste kleine kraaloogjes besnuffelen nieuwsgierig hun toekomst.


En wat doen die mensen in dat huis bij de vijver? Zij spitsen hun oren en eindelijk, dáár is het dan: het bezwerend niet aflatend gekwaak van kikkers. Zo mooi, zo intens. Op dat moment beginnen ook hun harten te kloppen voor de lente en rennen ze naar buiten. Want waarom zou je niet van binnen een kind zijn en blijven en proberen een kikker te kussen?


Karin, 27 maart 2013

Read Full Post »

Het is zo een dankbaar onderwerp: bewust zijn van alle goede kleine dingen om je heen! In haar eenvoud brengt An dat helder onder woorden.

Kleine dingen


Sinds onheuglijke tijden

zijn er kleine dingen

die me mateloos verblijden

en waarover ik moet zingen

en over moet schrijven

ze laten zich niet verdringen.


De kersen en olijven

evenmin als de seringen

lieveheersbeestjes en vlinders

muziek en kleine kinders

bloemengeur en blauwe luchten

doen me van vreugde zuchten

ruisende regen over dorstige struiken

doet weer nieuwe bloemen ontluiken


De litanie van kleine dingen

daar kan ik eindeloos van zingen


An Cuijpers-Rutjens

juli 2022

Read Full Post »

Afgelopen weekend kwam er weer een einde aan de Tour de France. Met elke etappe weer: de wielrenners op de voorgrond en op de achtergrond een steeds ander, schitterend Frans landschap. Onze Resi heeft er haar hart aan verpand!

Rondje Frankrijk


Ik verzink in mijn bodemloze gedachtegang.

Ziende blind staar ik mijmerend in het niets.

Dan doemen de eerste beelden op.


De uitgestrektheid van het vlakke land,

de golvende korenvelden,

deinend op het ritme van een onhoorbare melodie.


Duistere hellingen,

dichte, donkere opeengepakte dennen,

opwellende droefgeestigheid.


Rijzende, hemelnaderende hooggebergtes,

slingerende bergpassen, sneeuwbestoven toppen,

aardpiramides, gezandstraalde monumenten.


Lavendelvelden, als purperen

lappendekens de aarde bedekkend,

troebel in de trillende gearomatiseerde lucht.


Honderden meters diepe kloven,

willekeurig doorkliefde landschappen,

onstuimig waaiende winden.


Zeeën, die de kust al eeuwenlang belagen,

omzoomd door kiezelstroken

alsmede door zilte zandvlaktes.


Eilanden en schiereilanden,

grillige granietrotsen, diepe inhammen,

wegebbende, slik spuwende vloed.


Betoverend ondergaande zon,

rood opgloeiende krijtrotsen,

sprookjesachtige schouwspelen.


De imaginaire beelden van La Douce France

worden plots waziger en waziger en

eindigen in de verdamping van mijn dagdroom.



Resi Faessen

November 2007

Read Full Post »

Vandaag nemen wij jullie mee naar Geysteren, Noord-Limburg. Een dorp dat eeuwenlang in bezit was van een adellijke familie, die daar in een prachtig kasteel woonde. Daarvan is nu nog maar een ruïne over.

Op dit schilderij straalt het kasteel nog in zijn oude glorie. Karin probeerde, net als de schilder, de geschiedenis ervan in woorden te vangen.


schilder: Van Bergen, kasteel vóór de grote brand eind 19e/begin 20e eeuw


De schilder en het kasteel


Sprankeljong lentegroen gras

overstemt de brokken steen,

verhalen over brand en oorlog


Verwijtend zwijgen zeven eeuwen

en de kunstenaar besluit

tot eerherstel


Op het canvas vangt hij

de burcht in volle glorie,

in Goudeneeuws groen en bruin


voortaan beschermd

door een zware, brede lijst

voortaan onvergankelijk


spel van het scheppen


Karin Vossen

18 november 2007

Read Full Post »

Heerlijk zomerweer, dus er op uit, naar buiten! Annie is een enthousiast wandelaarster en onderweg borrelen de “pareltjes” vanzelf in haar op.

Natuurlandschappen in elfjes


spin

dikke drup

valt in web

ze kiest snel

hazenpad


Pieterpad

landschap gemarkeerd

stappen volgen pad

tussen coulissen de verrassing

Nederland


bulldozers

vegen schoon

Peel keert terug

eeuwen oude vennen opgegraven

natuur


zwijntjes

belanden vandaag

op mijn wandelpad

met huivering zoek ik

moeder


reuzen

geven schaduw

wuiven mij toe

even dan… even… dan…

verder…


doorkijkje

naar beneden

het groene dal

aan de overkant ligt

buitenland


Annie Kessels

23 mei 2007

Read Full Post »

Om alvast in vakantiesferen te komen…

Al ben je er nog nooit geweest: door dit gedicht over Toscane reis je als vanzelf met Peter en Anja mee!

Toscane

 


Haarspeldbochten over geplooide heuveltoppen

huizen geven hun gezicht niet prijs

aan de speurende satelliet

onze ogen kijken naar rotsstenen gevels

we voelen ons omarmd

door de warmte van de muren

 


In de oplopende weide

omsloten door de heldere lucht

drinken we een glas wijn

kersen vallen rottend van de boom

katten luieren in de krimpende schaduw

 


In de omgeving is drie slagen lang

het sonore geluid van de kerkklok te horen

wachtend op het volgend uur

in de verte kruipt de zon

achter de volgende heuveltop

 


In de roerloze nachtlucht

buig ik uit het raam

en zie dakpannen glinsteren

naar de maan

 


Anja Massee

November 2007

Read Full Post »

Vandaag een persoonlijk en indrukwekkend verhaal. Helder en knap geschreven: petje af voor Terry.

Verborgen glimlach


De kleuren stralen me tegemoet wanneer ik de ontvangsthal betreed. Maar ze kunnen toch niet voorkomen dat mijn maag zwart en zwaar aanvoelt. Codes intoetsen en deuren glijden open, een wereld op zichzelf. Vogels in de grote volière tsjilpen en kwetteren, zelfs nestkastjes die zorgen voor jong nieuw leven. Het moet bewoners en familie een vrolijke noot bieden. Ongetwijfeld goed doordacht, maar het heeft op mij het omgekeerde effect. Het contrast overvalt me telkens weer: jonge kleurige vogels bekeken door scheefgezakte, apathische mensen in een rolstoel. Een heel leven, zorgzaam, energiek, genietend, werkend, achter de rug. Eindigend in dit verpleeghuis. Schuldgevoel zo groot als de borrelende waterval langs de volière. De rode leuning wijst me de weg, ik streel hem licht met mijn vingers. Bijna liefkozend, want ik weet dat hij hier langs rijdt met zijn trippelstoel, zich af en toe vooruit trekkend aan deze rode leidraad.

Zie mijn vader zitten, nog maar een fragiel mannetje. Toch valt hij op met zijn zilverwitte haren, die stralen in het beetje zonlicht dat op hem valt. Ogen staan dof, maar twinkelen wanneer hij me ziet. En dan is daar die verborgen glimlach, wat maakt dat mijn hart springt van geluk en verdriet.

Ik kus hem en vraag hoe het met hem gaat. “Kan nog steeds goed eten, drinken en slapen, dus het gaat goed”, zegt hij in een helder moment. Het volgende moment vraagt hij zich af wat al die mensen hier doen en wanneer hij weer moet gaan werken.

“Vandaag niet,” zeg ik “zullen we een kopje koffie gaan drinken, je moet tenslotte alles op peil houden toch?“

“Ja zo is het maar net”, beaamt hij met zijn zachte fluisterstem. Dit maakt hem steeds moeilijker te verstaan, maar als ik naar zijn blauwe ogen kijk, zeggen die vaak meer dan zijn woorden. We nemen het fotoboek mee, waar prachtige natuurfoto’s in staan. Natuurfoto’s en natuurfilms waren een van zijn passies. Samen bekijken we prachtige opnames van dieren, planten en gebergten, verzameld uit alle wereldhoeken en gebundeld in dit boek. Af en toe zakt hij weg en sluit zijn ogen. Wanneer ik even later zijn hand pak, opent hij zijn blauwe kijkers weer. Ze lichten op, aanbeland bij ons meest bekeken hoofdstuk: de Noorse fjorden en die geweldige staartvin van ’s werelds grootste walvis. Ook gespot en vastgelegd in de Noorse wateren. We slurpen de foto op en het voelt bijna alsof de zeewind om ons heen blaast. Spetters van de walvisvin op ons gezicht. Het blauw van het water weerspiegelt in mijn vaders lichtblauwe ogen. Dat maakt zijn glimlach nog intenser.

“Mooi die kleuren,” en hij streelt over de glanzende staartvin “wanneer zullen we daar eens heengaan?”

”We zijn er al een beetje”, zeg ik polsend of hij is waar ik ben, of hij voelt wat ik voel. “Ja mijn meisje daar heb je gelijk in” en pakt mijn hand.

We zijn weer even samen.


Terry van Lierop

Aug 2007

Read Full Post »

Weinig woorden zeggen veel: dat is een gave van Annie. In dit gedicht tovert ze een intieme en hoopvolle wereld.


Het geboortekaartje


Zomaar op de mat

kaart in envelop

met zorg gekozen


vreugde en dankbaarheid

welkom nieuw leven


beertjes op papier

brengen nieuws naar buiten

gezin is geboren



Annie Kessels

Maart 2007

Read Full Post »

Het is me nogal een vraag die onze Karin in dit gedicht stelt. Maar wel een boeiende: kunnen en willen mensen ooit gaan leven op Mars?

“The Happy Few”


Wat bezielt die paar rijke mensen

met hun niet voor te stellen

hoeveelheid miljarden dollars


om onze blauwe planeet

als hopeloos vernietigd te beschouwen

en te willen gaan leven op Mars?


Wat bezielt die paar mensen

om hun geweten diep te begraven

onder die waanzin

van hun schijnzekerheid, liefdeloze hoogmoed

en ziekmakende verslaving aan macht?


Wat bezielt die paar mensen toch,

om die overige

bijna acht miljard aardbewoners

niet recht in de ogen te willen kijken

en hen niet te willen helpen

met simpelweg water, voedsel en een huis?


Om onze zo kostbare bijzondere planeet

als een plastic wegwerpartikel

aan haar lot over te laten?


Wat bezielt die paar mensen

om te willen gaan leven op Mars?

Karin Vossen 1 juni 2022

Read Full Post »

Older Posts »