Vandaag een klassieker van onze An. Een tijdloos en prachtig gedicht over de Peel!
Mijn wereld
Denkend aan Ospel zie ik meeuwen
als een witte wolk achter ploegers gaan
Wiekend en wentelend hoor ik ze schreeuwen
dan vallen ze op hun maaltijd aan
Denkend aan Ospel zie ik de molens,
wieken getekend tegen avondlucht
waarop de duiven sierlijk landen
in hun laatste avondvlucht
Denkend aan Ospel zie ik het buntgras
rond verdwaalde vliegdennen staan,
de vele keren dat ik in de Peel was
Ik hoop er vaak nog heen te gaan
Denkend aan Ospel zie ik mensen
met hun vreugde en hun pijn
met hun kleine en grote wensen
Ospel, mijn wereld in het klein
An Cuijpers
Schrijvers Kring Ospel 
Plaats een reactie