Onze José heeft niet veel nodig om haar fantasie lekker de vrije loop te laten. Wij presenteren vandaag: een stukje alternatieve kunstgechiedenis!
Kliederboel
Het eerste waar ik aan dacht toen ik het woordje portretschildering hoorde was: oude meesters. De kundige penseelhelden uit onze creatieve geschiedenis. Als je dan gaat googelen dan zie je pas hoe rijk ons kikkerlandje is aan kunstenaars. Velen geliefd en gekend over de hele wereld. Denk ik aan: portret dan zie ik wel enkele zelfportretten aan mijn geestesoog voorbij schieten van deze of gene.
Dan denk ik allereerst aan Rembrandt van Rijn, Frans Hals of bijvoorbeeld Vincent van Gogh.
Wat zou ik graag vlieg zijn geweest in hun ateliers. De omstandigheden in hun tijd, armoede en ziektes en slechte, ellendige woonruimtes. Niet te geloven dat ze zulk prachtig werk creëerden.
Dan vraag ik me af hoe sommigen er van konden leven. Als je de bedragen ziet waarvoor hun werk verkocht werd/wordt dan zouden ze zich waarschijnlijk drie keer omdraaien in hun graf. Zoals Frans Hals met zijn vijftien kinderen waardoor hij in de financiële shit terecht kwam. Van Gogh die van gekkigheid zijn linkeroor eraf sneed. Het was volgens mij allemaal niet zo rooskleurig in dat wereldje.
Begin ik te dagdromen (eerder beelddenken in dit geval) dan verplaats ik deze grootheden naar het hedendaagse leven: dat zou er toch heel anders uitzien denk ik.
Rembrandt die in zijn appartementje drie hoog achter in onze hoofdstad met zijn IPhone een selfie maakt in plaats van dat hij de hele tijd naar zijn spiegelbeeld loopt te loeren. Die als de perfecte selfie klaar is, op zijn gemakkie door de Action gaat lopen struinen op zoek naar doeken in allerlei maten, de lekker smeerbare van Bleiswijck acrylverf in allerlei kleuren in zijn karretje dropt. De luxe penselenset die toevallig in de aanbieding is voor het luttele bedrag van €3,99 en zelfs een kist met allerlei tubes verf en extra penselen voor een schamele €4,95 op de kop tikt.
Frans Hals zou zich waarschijnlijk om de haverklap bij de SVB (Sociale Verzekerings Bank) melden per mail met de mededeling:
“Yo, mijn lekkere chicky is bevallen er is weer een chimang geboren, maakt u weer wat meer doekoe over?”.
Of Van Gogh die na het afsnijden van zijn oor met desbetreffend onderdeel in een plastic zakje naar de spoedafdeling van het Catherina in Eindhoven gaat op zijn e-bike omdat zijn hoofd toch niet helemaal in balans blijkt met maar een oor. Die als hij het oor aangenaaid heeft gekregen, zo blij is dat hij Jeroen Bosch appt dat hij met een Uber onderweg is naar Den Bosch en of Jeroen dan bij Jan de Groot ff een paar van die zalige echte Bossche bollen kan scoren voor bij de koffie. Niet van die kleffe moorkoppen van de Appie of de Dirk uiteraard, als je chocoladebollen trouwens überhaupt nog moorkop mag noemen tegenwoordig.
Ik weet niet of hun werk er in deze tijd zo goed uit zou komen te zien, maar toch lijkt het me wel apart. Waarschijnlijk zou van Gogh dan wel de juiste plek hebben geweten waar zijn hart zich precies bevindt. Nog waarschijnlijker is het dat hij na het afsnijden van zijn oor bij het GGZ terecht zou zijn gekomen. Of je daar dan blij van wordt? Ik weet het niet …
Tja, wanneer je zo een maffe schrijfopdracht krijgt als “help een kabouter in mijn soep”, dan krijg je natuurlijk ook maffe gedichten, zoals dit van An…
Afgelopen vrijdag had onze Resi de nodige “pyromane problemen” met haar barbecue, op Facebook dan wel te verstaan. Maar vandaag leeft een mooi oud jagersinstinct in haar op wanneer ze de barbecue aansteekt…
Chocola: het woord alleen al doet je het water in je mond lopen. Maar Resi heeft wel het ultieme genieten ervan uitgevonden!
O, wat lekker!
Ken je dat gevoel? Dat gevoel van het ultieme genot bij het aanschouwen van een reep afbouwbare of zo je wilt ontleedbare chocola? Er is echter wel een voorwaarde aan verbonden: de bewuste reep moet eerst kennis gemaakt hebben met een koeling. Of dat nu een koelvitrine of een koelkast is, doet niet ter zake, maar de glimmende chocola moet dof geworden zijn van de kou.
Als kind was bovenstaand het hoogst haalbare op het gebied van versnaperingen. Je nam dan zo’n koude heerlijke veelbelovende Mars of Bounty, met een voorliefde voor Mars, dat wel, in je hand en begon er aan te kluiven alsof het een drumstick was. Langzaam at je stukje voor beetje een klein gedeelte van de buitenkant van de reep op. Ieder hapje liet je smelten op je tong alvorens het volgende ministukje eraf te pellen met je tanden. De zijkanten gaven de minste problemen, de onderkant was iets moeilijker door de wat dunnere laag chocola en de bovenkant was het moeilijkst, want onder de dikke bovenlaag bevond zich een heerlijke lichtbruine, taaie hoeveelheid karamel., die opeens het sprookje van Zwaan kleef aan van de gebroeders Grimm in een flits voorbij laat komen. Wat werkt het brein van een mens toch vreemd. Hoe associaties zomaar kunnen ontstaan!
Maar goed, onder die plakkerigheid lag een stevige mousse-achtige melkchocolade laag, die in al zijn luchtigheid moest wachten tot het laatst. Eerst moest ik die laag karamel er af zien te likken, natuurlijk op en top voorzichtig.
Mijn handen plakten aan alle vingers, maar het was de sport om de mond zo plakvrij mogelijk te houden. Hoe krijg je het verzonnen!
Jeetje, wat is dat allemaal lang geleden, een hele mensenleeftijd. Nu ik in de zeventig ben, kijk ik hier met veel plezier op terug, maar ik voel niet de drang om het op mijn leeftijd nog eens te proberen. Het is echter wel zo, dat bij het schrijven van deze nostalgische herinnering mijn fantasie een loopje met me neemt en daarbij water in mijn mondholte laat ontstaan, zoals het ontspringen van een bron.
Je hebt nu eenmaal versnaperingen en versnaperingen en deze was de guiltiest pleasure ooit.
Afscheid moeten nemen van je dierbare ouwe trouwe viervoeter, wie gaat dat niet aan het hart? Terry schreef deze ontroerende herinnering aan haar hond Babs.
Schrijvers Kring Ospel 