Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Schrijverskring Ospel’ Category

Vandaag een bijzondere doordenker van Resi:

 

 

Soulmates

Ik denk en jij denkt
maar wij denken anders
twee ideeën
twee meningen
allebei toch zo waar

wat jij denkt, wat ik denk
lijkt zo verschillend
twee zienswijzen
twee oplossingen
maar is dat niet raar?

Wij zouden kunnen samensmelten
in woord en eveneens in daad
ik lees jouw brein
jij leest het mijne
woorden zo intens gemeend

ik ontfutsel jouw geheimen
jou is een blik in de mijne gegund
ik kruip in jouw hoofd
jij kruipt in mij
twee in één gedachte vereend

 

Resi Faessen-Teeuwen
Februari 2019

Advertenties

Read Full Post »

UltraKort Verhaal, Zeer Kort Verhaal of een gewoon kort verhaal: bij de SKO zijn we er dol op! Daarom vieren wij deze week van het kort verhaal met dit “pijnlijk gesprek” van onze José. Nog in de sfeer van Valentijnsdag:

 

 

Gebrekkige liefde

 

“Dat klinkt inderdaad pijnlijk meneer Lus, hoe denkt u dat het komt?”

“Nou ziet u dokter. Ik heb al jaren een heel erg leuke, lieve maar vooral mooie vriendin. Stapelverliefd ben ik op haar! Maar steeds als ik haar ten huwelijk vraag wijst ze me resoluut af. Hoe vaak ik ook op mijn knieën ga, ze lacht me compleet uit en zegt nog niet klaar te zijn om zich te binden. Gefrustreerd maar ook moedeloos word ik er van. De gevolgen zijn dus overduidelijk.”

“Als u het mij zo rechtuit vraagt zou ik op zoek gaan naar een nieuwe vriendin in plaats van mijn beide knieën laten vervangen.”

Hij slaakt een diepe zucht en veegt zijn ogen droog…

 

Kort verhaal in 120 woorden
©José Bergh-Berben november 2018

Read Full Post »

De Erfzonde uit het Scheppingsverhaal, maar dan in de versie van onze An…

 

 

Hij slaakte een diepe zucht
na het eten van de vrucht
die hij van Eva had aangenomen
terwijl hij wist wat er van zou komen
In ’t zweet des aanschijns zou hij moeten arbeiden
angstig zou Eva onder het baren lijden
zwoegen moest hij voor daaglijks brood
Eva moest hem daar bij helpen
dat zou duren tot hun dood
Het gezucht was niet meer te stelpen
wat ze gedaan hadden was niet geniaal
eigen schuld was het, allemaal!

 

An Cuijpers-Rutjens

 

 

Read Full Post »

Afgelopen vrijdag hebben wij in het Crematorium Weert afscheid genomen van Peter. Het was een bijzondere bijeenkomst met veel en verschillende persoonlijke herinneringen. Namens de SKO droeg Karin onderstaand gedicht voor, dat Terry de afgelopen week had geschreven:

 

(foto: Ron Massee)

 

Een laatste sonnet voor Peter

Het voorzitterschap nam Peter zeer serieus
post werd uitvoerig bekeken en besproken
al nam Peter je ook graag bij de neus
een leider met zachte hand was ontloken

als fiere haan in het hoenderhok, zo gesproken
was een partner in crime een goede keus
met Ad werd die tijd voor Peter glorieus
helaas werd deze vriendschap voortijdig afgebroken

je liefde voor schrijven, het spelen met taal
elke bijeenkomst je gastvrije, warme onthaal
menig discussie maar vooral des te meer pret

je humorvolle noot, je rustige en lieve aard
herinneringen voor immer in ons midden bewaard
jij zou zeggen: “Eindelijk weer eens een sonnet”.

 

Terry van Lierop, januari 2019

 

Rust zacht Peter

Read Full Post »

In memoriam Peter Massee


 

 

Ospel, 25 januari 2019

Natuurlijk wisten wij al langer dat de gezondheid van Peter veel te wensen over liet. Toch was het moment van zijn overlijden voor ons nog veel te snel. Het voelt onwerkelijk. Hij is 84 jaar geworden en thuis heel rustig en omringd door alle mogelijke liefde, ingeslapen.

Naar aanleiding van de cursus autobiografisch schrijven van psycholoog Willem Smits, zijn de schrijversgroepen Altweerterheide, Weert en ook de Schrijverskring Ospel ontstaan. Ook Peter nam aan deze cursus deel. Hij nam het voortouw voor de oprichting van onze SKO, nu 25 jaar geleden. Hij is vanaf het begin onze voorzitter geweest: een heel lieve en zorgzame voorzitter.

Binnen de SKO is zijn uitspraak “Is dit een gedicht?” wereldberoemd geworden. Die leidde steevast tot een frisse discussie. In onze gedachten zullen wij hem nog heel lang zien zitten op zijn vaste plekje: eerst aan het hoofd van de tafel, de laatste tijd aan het raam, al mijmerend naar buiten kijkend.

Meer dan eens heeft hij oprecht uitgesproken hoeveel hij van zijn “Anjaatje” houdt en hoe belangrijk zij en hun gezin voor hem is.

 

Graag geven wij Peter zelf het laatste woord in zijn mooie gedicht:

ODE AAN DE PEEL

’s Morgens
in alle vroegte
op de fiets
op de trappers
je gezicht verkrampt
je handen versteend
op pad
naar de natuur.

Lichte nevel op de wegen
maar daar verschijnt al
de oude schaapskooi
met zijn karakteristieke kap

De adem als een rookpluim
over knuppelbruggetjes
en veenpaden
de broedende kokmeeuwen,
de slaperige sterntjes
reageren nog niet.

We zijn alleen
de rust nog niet verstoord
met ferme pas
veren we mee
met de zachte grond
de zon komt langzaam op
boven de duistere peelstronken.

Op de smalle paden
langs het Elfde
en het Eeuwig Leven
denken we aan vroeger
hoe onze voorouders
hier konden delven
het zwarte goud
voor potkachel en stoof.
De Peel
waar tussen de struiken
nog heksen woonden
die men ’s avonds
zag overvliegen zonder gerucht
en waar een droge, warme zomer
zorgde voor rookpluimen
die bleven walmen
bijkans tot in de eeuwigheid.

Peter Massee
28-11-1997
(uit de bundel “En dan weer verder te gaan…” 2011)

 

Wij wensen Anja, Peter-Paul, Nicole, Ron en hun families alle licht en sterkte toe. Dat die vele mooie en goede herinneringen jullie mogen steunen.

An/Piet, Annemiek, Annie/Wim, José/Jan, Resi/John, Terry, Karin

Read Full Post »

Een hartveroverend onderonsje van mamma en de kleine. Daar heeft Terry van genoten en wie niet?

 

 

Aapje

klappen in de handjes
zet ze in je zij
kriebel in het buikje
haha, dat maakt je blij

dat is je neus
en daar is een oor
mijn kleine rakker
draaft helemaal door

goed ja, je wang
oh kijk, grote mond
vlegeltje, boefje
een hoofdje zo blond

kijk eens naar mama
ja toe, doe het dan
kijkt heel ondeugend
m’n kleine man

en dan…

krijg ik een
scheefgetrokken, vertederende
hartverwarmende, dubbeldikke
knipoog…

 

Terry van Lierop

Read Full Post »

Anja schrijft knap over hetgeen haar zoon is overkomen. Wij kunnen ons goed voorstellen dat zij een diepe zucht slaakte!

 

 

Ik slaakte een diepe zucht en…

‘s Avonds laat ging hij de auto ophalen
een stoere Amerikaanse slee
gas geven en remmen, concentratie op de weg.

Achter Breda strekten wegen zich uit,
vrachtwagens, personenauto’s, altijd file.

Striemende regen tegen de voorruit.
Zijn ogen doorboorden de duisternis
een scherpe bocht en dan…
over de kop tegen de vangrail aan.

Hij wilde hem laten stilstaan,
zichzelf ook, alles bewoog,
de wereld tolde om hem heen.

Overal sirenes sirenes sirenes…

en uit het donkere gat dwaalde de stilte neer.

De droom was wollig en warm,
kleine engeltjes, meegevoerd door de wind,
zaten op wolkjes en lieten af en toe
een gelukszoekertje vallen,

hij had overal pijn, maar waar…
Alleen zijn sleutelbeen gebroken!!!

Ik slaakte een diepe zucht…

 

©Anja Massee
Januari 2019

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »