Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Schrijverskring Ospel’ Category

Hoezo: de avonden van deze avondklok-periode zijn saai? Onze Terry weet wel beter!

 

 

Ongenode gast

Eindelijk, de beentjes kunnen omhoog. De vier snuiters zijn in diepe rust, zodat het relaxen voor mij als moeder kan beginnen. Dit relaxen houdt in: een leuk boek of een mooie film met een vleugje romantiek. Daar Frans op de bank al in dromenland is, hoef ik uit die hoek geen romantiek meer te verwachten. Bij het woord romantiek denk ik niet meteen aan de klassieke vertolking van een stoere ridder op een wit paard. Ik neem ook wel genoegen met een leuke knul op een mountainbike of een in leder gehulde bink op een Harley.

Deze avond zit het me wat romantiek en relaxen betreft niet mee. Mijn biebboeken heb ik al verslonden. Het genre films is van een dusdanig niveau, zo zoet, zo oud, dat zelfs mijn oma ze niet te pruimen zou vinden.

En tot overmaat van ramp is het rotweer. Koud, nat en erg winderig. Normaal gesproken zou ik zeggen: geen probleem, binnen is het lekker. Maar vanaf het late najaar hebben wij een vaste logee. Een ongenode gast die zich in de nacht aan ons probeert op te dringen. Pieter hebben we hem genoemd, naar die dikke muis uit de Disneyfilm Assepoester. Onze “gast” is namelijk een dikke muis, die bij nattigheid en kou aan de tuindeuren gaat zitten knagen, bij gebrek aan een sleutel. Voor zo’n klein beessie maakt hij een pokkenherrie. Frans deert het niets, daar moet heel wat zwaarder materiaal aan te pas komen wil hij een ooglid optillen. Van relaxen komt tot dusver niet veel, daar ik probeer Pieter buiten te houden door af en toe op de tuindeur te slaan.

Na veel gezap kom ik terecht bij een James Bondfilm. Als Sean Connery mee zou spelen, dan zou ik de film nog uit kunnen zingen. Maar nu, met Roger Moore: nee, dat wordt me te glad. Pieter is waarschijnlijk zijn tanden gaan poetsen, hij is stil. Het wordt later, de verwarming draait op hoge toeren, mijn oogleden zakken langzaam omlaag.

Uit een dikke nevel duikt een manspersoon op, gekleed in zwart leer, aan de hand een mountainbike. Hij smijt zijn bike in de nevel en rent op mij toe. Schreeuwend dat hij zijn missie niet kan volbrengen zonder een nacht met mij te hebben doorgebracht. Hij streelt me en wil me hartstochtelijk gaan kussen. Ik kijk in zijn gezicht, 007 James Bond! Vingers die mij strelen, getrippel van pootjes. Pootjes?!?!?!

Aaaahhhh, ik schrik wakker. Hopend dat Frans me te hulp zal schieten met bladblazer, heggenschaar of ander grof geschut, schreeuw ik geschrokken en verward: “Frans vlug, een muis met het hoofd van James Bond.” Slaperig antwoordt hij: “Goeie vermomming”, en snurkt weer verder. Pieter is inmiddels als in een dichte nevel spoorloos verdwenen. Een illusie armer en een logee rijker ga ik naar bed. Om wel te rusten. In de hoop dat mijn volgende droom een goede en vooral romantische afloop zal hebben.

 

Read Full Post »

Zo maar een gedachte van Karin…

 

 

Het corona-talent

 

Echt waar, er bestaan mensen

die heel goed en zelfs het beste zijn

in bakken koken naaien zandsculpturen bloemschikken Lego

in fotograferen persifleren boerderij runnen mini-Kerstdorpjes

in schilderen zingen dirigeren of dansen

Ze winnen talentenjachten

en staan volop in de schijnwerpers

van tv facebook twitter instagram

 

Ach… fijn voor hen

 

 

Maar gelukkig zijn er vooral

heel veel mensen met talent voor

alleen maar luisteren,

een blik van hun ogen in de jouwe

en even aanraken

 

Die goedemorgen zeggen

de deur voor je open houden

zich inleven in de ander, in jou

en simpelweg vaker vragen

of je hulp nodig hebt

hoe het met je gaat

 

 

Karin Vossen

januari 2021

Read Full Post »

Karin heeft geen “Verborgen Verleden” nodig om als vanzelf drie generaties terug te gaan in de tijd. Vandaag haar sfeervolle indruk van deze reis.

 

 

Haar slaapkamer

 

De oude kast geurt behaaglijk

naar vele voorbije generaties

Ze wordt gestreeld door het stof dat haar

met een spinragdun laagje bedekt

 

Op bed ligt de gehaakte sprei

crèmekleurig, proper en kreukloos,

in kalmerende uren vervaardigd,

rondjes als een zeeschelp

van binnen naar buiten draaiend

die rechtlijnig aan elkaar zijn gemaakt

 

De lampetkan staat

op de sobere stoel te wachten

op het regenwater uit de pomp

 

Op een steun met kanten kleedje

staat het Mariabeeld,

haar voeten half verborgen

onder het bordeauxrood velours,

haar aangezicht vol mededogen

voor wie het ziet

 

onder haar glazen stolp

 

 

Karin Vossen

3 mei 2003

Read Full Post »

Deze grijze eentonige dagen frissen wij graag op met een zomers feelgood verhaal van Karin. Uit de tijd dat het woord “lockdown” nog niet bestond en je nog onbekommerd buiten kon fietsen en wandelen…

 

 

De vondeling

Het was goed weer. Mijn zus en ik zullen ongeveer 9 en 11 jaar oud zijn geweest.  Samen met mam gingen wij die dag vol goede moed op fietspad, naar opa en oma. Moed was wel nodig, want we hadden afgetrapte tweedehands voertuigen zonder enig extra’s aan boord. De reis ging helemaal naar Oostrum, Noord-Limburg: zo’n 40 km. Ter hoogte van Sevenum kwam een vrolijk goudbruin hondje uit het korenveld gesprongen. Vrij jong nog, goed verzorgd. Maar helaas niet gechipt, dat bestond beginjaren 70 nog niet. Ze bleef enthousiast achter ons aan rennen en wij moedigden haar natuurlijk aan. Dit was echter een bijzonder hondje: ze BLEEF namelijk achter ons aan rennen. Ze werd duidelijk vermoeid maar wilde van geen wijken weten. Na ongeveer 10 km, ter hoogte van Veulen, besloten wij bij een huis aan te bellen en daar een kartonnen doos te vragen. Hondje in de doos, doos achterop de fiets.

In Oostrum aangekomen, toonden wij vol trots onze vondeling aan opa. Er werd naar huis gebeld om een probleempje op te lossen: pap mogen wij dit hondje houden?! Die was namelijk tegen een hond in huis. Hij vreesde namelijk dat, als de nieuwigheid van zo een beestje af was, wij er niet goed voor zouden zorgen. Hij mopperde wat aan de telefoon maar zei geen nee. Ome Gerrit timmerde een kooitje voor onze aanwinst, voor de terugweg achterop de fiets. Zo togen wij, vol energie natuurlijk, de volgende dag naar Ospel terug. We noemden haar Mosa, afgeleid van Mozes, die immers ook was gevonden. We hebben jaren heel veel plezier en liefde van dit speciale beestje gehad. Dierbare herinneringen. En onze pap? Die was het meest gek op haar van ons allemaal.

 

Karin Vossen april 2020

Read Full Post »

Wat brengt ons het nieuwe jaar 2021? Dat is een sprong in het ongewisse. An, Anja, Annemiek, Annie, José, Karin, Resi en Terry wensen jullie allemaal een beslist beter jaar dan 2020!

Vandaag een heel mooi en toepasselijk gedicht van Annemiek. 

 

 

Een nieuw jaar….

 

365 dagen, als

bladen van een boek

verdriet, hoop, liefde

 

verwachtingsvol

 

en teer als de witte lelie

is het eerste blad

al omgeslagen

 

 

Annemiek Korsten

Read Full Post »

De SKO wenst jullie allemaal dat de afgelopen Kerstdagen ondanks de corona sfeervol en goed waren. We hadden warempel lichte vorst! An schreef deze sfeervolle herinnering aan die goeie ouwe winters met vorst en witte pracht.

 

 

Nachtvorst

 

Hij regeert met ijzige macht

zijn gezicht is streng en koud,

de koning van de winterpracht

Zijn adem maakt het witte woud

een sprookje uit duizend en een nacht

 

In diepe winterslaap verzonken

Reveil heeft nog niet geklonken

Betovering wordt pas verbroken

door stralen aan de zon ontstoken

 

An Cuijpers    april 2004

Read Full Post »

Met dit sfeervol gedicht van Resi willen wij jullie allemaal een Gelukkig Kerstfeest wensen, met alle licht en warmte die we nu zo goed kunnen gebruiken.

 

 

De kerstboom

 

Hier sta ik zomaar mooi te wezen

in dat grote sparrenwoud.

Ik voel me toch zo eenzaam

en vooral zo vreselijk oud.

 

Ooit werd ik hier geplant,

ik groeide op als stek.

Nu ben ik echter overjarig,

wordt het tijd dat ik vertrek.

 

Het liefst ga ik met kluit en al

om mijn leven nog te lengen,

opdat ik minstens enkele weken

de mensen vreugd kan brengen

 

Ik droom van een warme kamer

met mij als middelpunt

versierd met mooie slingers

misschien wat uitgedund.

 

Zo’n  glinsterende ballen

aan elke groene tak wel twee

met hier en daar een engeltje

dat stemt mij pas tevree.

 

En duizend kleine lampjes

verlichten dan mijn bestaan

daarom vraag ik nederig:

maak voor mij die lampjes aan.

 

Zo word ik het symbool

van de nodige saamhorigheid.

Leef en ben je ervan bewust

dat zorgen verbinden in deze tijd.

 

Slechts een weekje na de kerst

begint er een nieuw jaar,

sta even stil bij het voorbije

en de liefde voor elkaar.

 

Koester wat je hebt in je leven,

volg vooral je gedroomde droom.

Spits je oren en luister even

naar de woorden van deze oude boom.

 

Resi Faessen-Teeuwen

Read Full Post »

Het wordt dit jaar vanwege het coronavirus beslist een Kerstfeest dat anders is dan anders. Graag willen wij een klein lichtpuntje schenken met dit nostalgisch gedicht van Annie.

 

 

Kerstmis zoals het vroeger was

 

Dozen met kostbaarheden worden van zolder gedragen

zoals elk jaar in donkere decemberdagen

De gipsen kerstgroep vertelt zijn verleden

dit is te zien aan alle ongelukjes van lang geleden

De ezel zonder oor en Josef een afgebroken voet

een schaapje met een geschonden snoet

Vele herinneringen liggen verscholen in elk beeld

koesterend worden ze gestreeld

Vader haalt een boom uit het bos

de kerststukjes op tafel vol hulst en mos

Echte kaarsjes in een rode kleur

een emmer water staat achter de deur

Voordat het kindje Jezus wordt geboren

naar de kerk om de biecht te laten horen

Het feest van vrede ligt over het land

en ieder reikt elkaar een hand.

 

Annie Kessels

Read Full Post »

Vandaag een aangrijpend maar ook ontroerend mooi verhaal van onze José.

 

 

Verstrooid

 

Het ziet er bijna lachwekkend uit, ware het niet dat het huilen me nader staat dan het lachen.

Met een glimlach beantwoord ik haar stralend gezichtje dat er ietwat clownesk uitziet met de felrode lippenstift rondom haar mond en op haar wangen.

‘Kan ik er zo mee door?’, vraagt ze me zonder haar gebruikelijke zelfvertrouwen.

‘We hoeven niet op stap mam en de dokter in het ziekenhuis is veel te oud voor jou om mee te sjansen.’ Ik probeer er met mijn loden hart een komische twist aan te geven door een keer vet te knipogen naar haar.

Ze grinnikt als ik een make-upremover doekje uit het cellofaan neem en zo subtiel mogelijk het overtollige rood probeer weg te vegen. Haar ongelijk bijgetekende wenkbrauwen staan als twee piramides boven haar troebele ogen alsof ze beschuldigend wijzen naar de veel te korte pony.

Alsof ze mijn gedachten kan lezen.

‘Ja echt, ik zag bijna niks meer door dat gordijn van haar dus heb ik er een puntje afgeknipt.’

Het bewijs ligt op haar schoot en op tafel zie ik de huishoudschaar die het rafelige resultaat nog eens benadrukt. Haar trillende onderlip zoekt bevestiging. Ze kijkt me aan en smeekt me woordeloos om hulp. Hulp die ik haar niet kan bieden in welke vorm dan ook.

‘Het is goed mam, je ziet er prachtig uit maak je geen zorgen.’ Ik neem het ronde flesje met daarin een prachtige parel, haar lievelingsgeur, en spray een beetje achter haar oren en in haar hals waar de dunne huid het gulzig absorbeert. Genietend sluit ze haar ogen even en ademt diep in. ‘Dank je lieverd,’ fluistert ze.

Ik neem haar bij haar ellenboog en help haar opstaan om haar vervolgens te helpen haar wollen mantel aan te trekken. Haar vermagerd lijfje vraagt om een paar maten kleiner maar shoppen vergt teveel energie, energie die ze hard nodig heeft om haar hoofd de kracht en de rust te geven om alles nog enigszins te snappen en te onthouden. Als ik haar in de auto help en amper de gordel om heb gedaan, valt ze als een blok in slaap. Ik geef haar geen ongelijk.

Als ik zou beseffen dat mijn geheugen me in de steek liet en ik afhankelijk zou worden van anderen, zou ik ook het liefste slapen. Weg van alle ellende in dromen zakken waar de wereld mooi is en het leven geen ziektes en pijn kent… misschien zou ik wel voor altijd willen slapen.

 

 

©José 2-2-2017

Fictief verhaal dat voor velen helaas werkelijkheid zal zijn…

Read Full Post »

De dagen zijn nu grijs en donker. Daarom vandaag een speels en sprankelend gedicht van ons dierbaar overleden lid Peter.

 

 

De kater zit in het zonnetje

heeft net zijn bakje melk op

is tevreden, likt zijn snoet

geeft zichzelf een ochtendbeurt

 

Zweetdruppels op het voorhoofd

een stofdoek in haar schort

een emmer sop onder handbereik

geeft zij de keuken een ochtendbeurt

 

Zingend en fluitend onder de hete straal

schuimklodders in oksels en op borst

geeft hij zichzelf een ochtendbeurt

 

Zachtjes fluistert een windje

door de blaadjes van de bomen

druppels vallen traag omlaag

beschenen door de eerste zonnestralen

geeft de natuur zichzelf een ochtendbeurt

 

 

Peter Massee

juni 2003

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »