Feeds:
Berichten
Reacties

Archive for the ‘Schrijverskring Ospel’ Category

Net zoals eerder in de coronaperiode, hebben wij van de SKO besloten om voorlopig geen lijfelijke bijeenkomsten te houden. En net zoals toen, gaan wij weer contact met elkaar houden via de e-mail. Elke week sturen wij om de beurt een anekdote, spannend kort verhaal of mooi gedicht. Net zoals in het boek Decamerone.

Bij wijze van uitzondering vandaag een bijdrage van buiten de SKO. Het is een ontroerend sfeerlied over Allerzielen. Het lied won ooit de jaarprijs als beste Vlaams lied. Wij hopen dat jullie er net zo van genieten en onder de indruk zijn dan wij.

Stream Eleven Forty Seven – Als De Blaajer Van November (jopie) van George Truyen | Luister gratis online op SoundCloud

 


DE BLAAJER VAN NOVEMBER


Es de blaajer van november hunne tieëd hubbe gehad

vilt er uig un stukske stilte in de straote van de stad

En vae luipe get veurleure, kieëke druimend om os heen

en vae misse weer die minse die dur jaomer neet mieër zeen

Tusse twieë pöt met chrysante luipe vae dan deur de stad

es de blaajer van november hunne tieëd hubbe gehad


Es de hemel van november steit te reigne in de stad

dinke vae weer aan die minse die vae hubbe leefgehad

En ich weit neet good wat (te) zegge, ‘ch heb un bleumke zjust weej gae

want un bleumke zeet nog altieëd  hongerdduuzend kieëre mieë

In de reigen van november trekke vae van uut de stad,

same nao deej leuj van vreuger die vae hubbe leefgehad


Es vae later in november uzze tieëd hubbe gehad

en vae ligge dao te ruste in ut weste van de stad

staon oos kinjer met un bleumke get te momple teegenein

En zoeë zeen vae in november weer ins allemaol beejein

’s Leevenhieër wol waal zegge det ving ich de sjuunste stad

want dao hubbe zich de minse toch ut meiste leef gehad


Es de blaajer van november hunne tieëd hubbe gehad

vilt er uig un stukske stilte in de straote van de stad

En vae luipe get veurleure, kieëke druimend om os heen

en vae misse weer die minse die dur jaomer neet mieër zeen

Tusse twieë pöt met chrysante luipe vae dan deur de stad

es de blaajer van november hunne tieëd hubbe gehad





Herman Hendrix, Eleven Forty Seven

2005

Read Full Post »

Karin heeft géén Marie Kondo nodig om het probleem “opruimen” te lijf te gaan. Tenminste, dat meent ze…

 


Lijstje van nog op te ruimen spullen


1. Veertien oude studieboeken die al jaren onaangeroerd op de plank staan.

Maar ja, mijn boekenkast ziet er zo wèl heel indrukwekkend uit. Toch maar niet wegdoen.

2. Mijn twee oude spijkerbroeken die tot op de draad versleten zijn.

Maar ja, zolang ze mij nog passen, ben ik niet zwaarder geworden en dat is toch wel een prettige mentale opsteker. Maar niet wegdoen dus.

3. Mijn oudste pyjama die vréselijk uit de tijd is en eigenlijk het stadium van poetslap heeft bereikt. Maar ja, ik slaap nooit zo lekker dan net in deze pyjama. Mag dus nog 1 winter blijven.

4. Een stapel verjaardagskaarten die ik de laatste jaren heb gekregen.

Maar ja, gooi ik die weg dan is het net of ik mijn vrienden en familie méé weggooi. Niet doen dus.

5. Twee-en-een-half paar sokken met ieder 1 gat in de buurt van de grote teen.

Maar ja, die hadden nu net zo een leuk patroontje. Vooruit dan, bewaren om de schoenen mee uit te poetsen.

6. Over schoenen gesproken… die zomersandaaltjes zijn al meer dan eens verzoold, de hakken zijn al eens geplakt en van het uitgedroogde leer word ik nu toch wel erg droevig.

Misschien voor een toneelstukje bewaren? Zucht, vooruit dan.

7. Mijn wel heel oude rammelfiets.

Maar ja, mijn nieuwe fiets is al eens een keer gestolen en toen was ik blij met mijn oud karretje als reserve. Toch wel handig… nee, maar niet wegdoen.

8. De driekwart tablet Aldi-chocolade die in de kast ligt en volgens de verpakking maar tot afgelopen week houdbaar was. O nee, die gooi ik zéker niet weg. Nu heel gauw opeten dus.

Weet je, opruimen is op deze manier best wel leuk. Je maakt tegelijkertijd psychisch ook een mooi proces door he. Ik denk dat ik dat eens vaker ga doen. Opgeruimd staat toch wel netjes.

Karin Vossen, 5 november 2006

Read Full Post »

Recht uit haar hart en met een heldere boodschap: aan deze woorden van An is helemaal niets toe te voegen!



Begin



Elk begin is het begin van een einde

als je het door een donkere bril bekijkt


Maar kijk je door de roze bril zodat je niet

bij het begin al bijna bezwijkt


Er is tussen die twee zoveel te genieten

laat het maar komen en deel het maar uit


Dan zul je zelf je deel ook ontvangen

wie goed doet ook goed ontmoet


Mijn deel van geluk, mijn deel van pijn


Mijn leven zou ik niet willen ruilen

ik zal met alles tevreden zijn



An Cuijpers-Rutjens

Read Full Post »

Het is bijna Haloween: de liefhebbers kijken er al naar uit! Daarom vandaag een mooi en adembenemend verhaal van José dat helemaal in die sfeer past.



Danse macabre


Donkere wolken pakken zich samen terwijl de duisternis alles op lijkt te slokken.

Lichte regen daalt als zilte tranen op het ondoordringbare bladerdek van de bomen die bescherming bieden aan de eenzame figuur die met opgeslagen kraag over het kerkhof dwaalt.

Geluidloos loopt hij van steen naar steen, zijn donkere waakzame ogen aftastend, namen die hem niet raken.

Eén blik was genoeg geweest. Zijn hart had een sprong gemaakt alsof de bliksem insloeg bij het zien van zo’n pure schoonheid. De stilte om haar heen, de serene rust die ze uitstraalde. Hij had zich niet af laten schrikken door haar koude ogen, maar haar liefdevol verzorgd, opgetild en voorzichtig neergevlijd in haar nieuwe satijnen bed. Gelaten had ze het toegestaan, alsof het haar allemaal niets meer kon schelen. Ze was zo mooi. Een paar dagen later was hij met haar gaan rondrijden… onderweg vertellend over de schoonheid die hij zag, begeleid door een waterig zonnetje dat door de wolken piepte. Tot hij dan toch echt haar bestemming had bereikt, haar achterlatend in de kleine kring die afscheid van haar nam, iets dat hij absoluut niet kon… nooit!

Voetje voor voetje schuifelt hij verder totdat hij een eenzame treurwilg ontdekt in de verte.

Gestaag vervolgt hij zijn weg in die richting, ondertussen om zich heen spiedend of hij niemand ziet.

De boom biedt een prachtige bescherming voor zijn engeltje. De grillige zware takken lijken haar als een octopus te omarmen.

Voorzichtig laat hij zich op zijn knieën vallen en begint met zijn handen zorgvuldig de verse aarde te verwijderen.

Hij wil haar weer zien, zeggen wat hij voor haar voelt, samen met haar zijn, het liefst voor eeuwig.

Als hij uiteindelijk op het mahoniehouten deksel stuit, opent hij het en glimlacht bij het zien van zijn liefje. Hij klopt het zand van zijn kleding en haalt uit zijn binnenzak de capsule die hem naar haar zal brengen.

Consciëntieus verschuift hij haar koude lichaam een beetje en gaat bij haar liggen.

Zachtjes slaat hij zijn armen om haar heen en stopt de capsule in zijn mond. Met een klap trekt hij het deksel weer op zijn plaats en begint aan zijn laatste uitvaart, een zelf gekozen dodendans.

De treurwilg ziet het met lede ogen aan… de rust keert weer terug.


©José Bergh

Read Full Post »

Een wijs gedicht dat als een sprookje sprankelt… onze Resi ten voeten uit!



Het wonder van de stilte

 

 

Onlangs kreeg ik een flesje

gevuld met helemaal niets.

Ik dacht nog bij mezelf:

dat lege flesje is tenminste iets.

Het had een kurken stopje

dat ik voorzichtig met geduld

verwijderde en me verwonderde

dat het met stilte was gevuld.

Ik sloot het flesje vliegensvlug

om de stilte op te sluiten.

Mocht ‘t  in de toekomst nodig zijn,

laat ik het eventjes naar buiten.

Ik droom soms zachtjes voor me heen

met de stilte aan mijn zijde

haal dan vlug het stopje weg

om de inhoud te bevrijden.

Want wie de stilte waarderen kan

is meest een gelukkig mens

een beetje rust in de hectiek

blijft voor velen een stille wens.

©Resi Faessen-Teeuwen

Read Full Post »

Dit gedicht van An zou zo maar het begin van een spannend kinderboek kunnen zijn. Maar dan niet voorlezen net voor het slapen gaan natuurlijk.


Donker en dreigend liggen de bergen

met gekartelde ruggen,

als een slapende draak met rokende flanken

Hoe zou het zijn als hij ontwaakt?

Slaat hij dan met zijn staart

als een gesel de aarde?

Spuwt hij dan vuur als een toornige God?


Donker en dreigend ligt daar een draak

Ik maak hem niet wakker



An Cuijpers-Rutjens, oktober 2006

Read Full Post »

Kennen jullie ze nog: die oude 8mm filmpjes?! Bij het terugzien van (gedigitaliseerde) oude familiefilmpjes raakte onze Karin helemaal in de ban van het verschijnsel tijd.


Terug naar de toekomst


8mm filmpjes veren mij

als een duik van de springplank

veertig jaren terug in tijd

In een waas van strepen,

fletse Kodak kleuren,

onrustig bewegende beelden

zie ik mensen jong en slank

Levend in hun bubbel van toen,

er gehoorzaam aan

en erin gevangen

Die zeepbel is nu opengespat

in een sterrenhemel,

vol toekomsten

van al die dierbaren,

vol voorbije en

onbeduidende momenten


Ze schenkt mij

een glimp van het netwerk

van de tijd


Speels op en neer wervelend


Slechts een briesje


Er is geen begin of eind




Karin Vossen

18 sept 2021

Read Full Post »

Hoewel we deze week lekker de herfst in gaan, trakteren wij jullie vandaag op heerlijke lentekriebels. Onze Peter had namelijk een probleem met Valentijnsdag…

Lente

 

Ik durf je echt niet aan te spreken

maar hoop dat mijn liefde wordt aanvaard

Nu ik bloemknoppen door zie breken

kriebelt het, ben van de kaart

 

Misschien weet je niet van mijn bestaan

Sta vaak op je stoep, zonder dat ik me schaam

Misschien weet je niet wat ik moet ondergaan

Ik kijk verlangend naar boven naar jouw raam

 

Ik kocht een kaart voor Valentijn

met kleine hartjes in karmozijn

Mogelijk weet je niet eens hoe ik heet

‘k Durf niet te hopen op een date

 

Ik weet zo weinig van je af

behalve dat je mooi bent, lief en zacht

en gevoelig en zuiver als wijn in een karaf

 

Een traan loopt langs mijn wang

Voor mij is de liefde een martelgang,

een drama, ellendig en echt zwaar

Dat is toch niet eerlijk op je 13e jaar?!

 

Peter Massee, oktober 2005

Read Full Post »

Wat voor een hechte vriendschap kan er ontstaan tussen mens en hond! Vandaag deze ontroerende woorden van onze Terry voor haar maatje Babs.

 

 



Lief vriendinneke

Je rust zoals altijd aan mijn voeten.

Volkomen ontspannen. Je blonde haren mooi op elkaar

aansluitend, alsof het precies is uitgemeten.

Je prachtige gouden kleur, opgelicht door zonnestralen.

Je oren licht bewegend, registreren geluiden van buitenaf.

De klok tikt de tijd weg. Tijd die te snel vervliegt waardoor je

in een oogwenk oud bent geworden.

Een hond met ouderdomsgebreken en twee bulten die oprijzen uit

je vacht. Ik wend mijn ogen van ze af.

Tijd, ik hoop op meer tijd met jou, mijn trouwe lieve meid.

je ademhaling

laat me plots beseffen dat

jouw winter al is



Terry van Lierop

Augustus 2021

Read Full Post »

Ach, wij draaien onze hand er niet voor om, bij het vooruitzicht van de herfst, om ons de lente al helemaal voor te stellen. Onze Annie beschreef op een bijzonder manier de onstuimigheid van het nieuwe leven.



Lentekolder



tussen droge bruine blaadjes

een zweem van pimpelmeesjesblauw

groen velours van jonge eend

tussen sneeuwklokjes in de berm


blauwe krokussen omringen

een grijze dode duif


zwarte vleugelpennen

in het asfalt gedrukt


het oranje merelsnaveltje

niet ver daarvandaan




vliegend naar de lente

vliegend naar de zon


holder de kolder

kostte hun kleurige kop


Annie Kessels

17 maart 2005

Read Full Post »

« Newer Posts - Older Posts »