Schrijvers Kring Ospel

Echt een speciaal gedicht van onze José, dat je sprakeloos maakt. Het nodigt uit tot vaker lezen!

Tergend langzaam

brokkelt de donkere nacht af

in een gestaag ritme

verdwijnt wat ooit was

snakkend

naar andere gedachten

een nieuw begin

waar dageraad

hoop zal brengen

waar duisternis

wordt verzwolgen

door het ritme

van dagelijks leven

eindigend in

de beklemming,

de benauwdheid

voor weer een eenzame

donkere nacht

zo verstrijken momenten

tergend langzaam

tot de tijd bevriest…

©José Bergh-Berben

Read Full Post »

Nostalgie: Annie vangt een tijdloos moment in een mooi gedicht… Uit een andere wereld, waarin kinderen enthousiast en veel op straat konden spelen!  

Uit de bocht

De zweep knalt

opjagend

draai na draai

een tollende rode vlek

haalt uit

naar onverwachte hoeken

struikelend

over kuiltjes

wippend in wankele balans

en

raakt verwikkeld in

de wikkel van

een Haags Hopje

© Annie Kessels

Read Full Post »

Onze Anja is altijd zeer betrokken bij het wereldgebeuren. Regelmatig uit ze dat in gevoelige gedichten die je aan het nadenken zetten, zoals dit gedicht over kinderarbeid.

Kinderhanden

Kinderhanden bewegen draden

in patronen des levens

schitterend licht

goudwolken in donkere ruimten

waar leven in stoffige ademnood sterft

en het kind de altijd vragende handen

van de vreemdeling vult

met zijn verdwenen jeugd

© Anja Massee, april 2000

Read Full Post »

Een prachtig tijdloos gedicht van onze Annemie, die samen met haar dochter wordt betoverd door een sterrennacht.

Geluk

samen zoeken naar de sterren
turen in dat niemandsland
wind grijpt speels naar onze haren
kinderhand vindt moederhand

regendrup siert kale takken
edelsteentjes der natuur
momenten vol van pure schoonheid
in het donker avonduur

© Annemiek Korsten

Read Full Post »

Onze Karin liet zich inspireren door al dat weelderig onkruid van de laatste weken. Onder het motto: over ieder onderwerp kun je schrijven. Zelfs in de klassieke vorm van een sonnet!

Groene wraak

Onze planeet lijkt ernstig zwak,

al eeuwen door mensen haar aangedaan:

blind door macht en blind door waan

kleurt onverschilligheid hun gemak

Maar moeder aarde heeft daaraan lak,

denkt niet in doem daar doet ze niet aan,

trekt superieur en zeker haar baan,

gaat slim ten aanval met wortel en tak:

Vanuit haar diepten woekert het onkruid

Dat schiet hardnekkig omhoog in de straten,

maakt grauwe steden een bosgroene bruid

Goed zo, lacht ze en juicht uitgelaten

voor weegbree, heermoes en fluitenkruid

En de mens? Heeft nog steeds niets in de gaten

©Karin Vossen, juli 2025

Read Full Post »

Een prachtig verhaal van onze Annie over een hete zomerdag. Om lekker in de hangmat te lezen in de schaduw!

Onweer

De oude boom strekte zijn takken hoog de lucht in. Vermoeid zwaaide hij zich met zijn bladeren wat koelte toe. Niet dat dat zoveel uitmaakte, de hitte had zich toch al genesteld in zijn dichte bladerdak. “Gelukkig loopt de dag teneinde”, verzuchtte hij. Wat snakte hij naar een frisse regenbui, die zijn stoffige bladeren zou afspoelen en afkoelen. Mopperend zochten zijn wortels een onderaards waterstroompje. Dit leverde ook al niets op. In de verte kleurde de hemel donker en een opkomend onweer rommelde. Nee hè, dat ontbrak er nog aan! Hij hoopte dat het onweer zich niet boven hem ontlaadde, want hij stond als een baken aan de rand van het weiland. Erg veilig voelde hij zich daarom niet. Waarom moest hi ook altijd met kop en schouders overal bovenuit steken, vroeg hij zich af. 

Toen hij jong was, leek groot worden een dagtaak, die hij met plezier vervulde. Zijn gedachten dwaalden terug naar zijn jeugd. Met 19 andere beuken werd hij uitverkoren om de oprijlaan van het oude kasteeltje te omlijsten. In hun jeugdige overmoed trachtten ze elkaar in lengte te overtreffen. En wat had het uiteindelijk opgeleverd? Niets! Waarschijnlijk lagen ze nu, opgepoetst, als parket mooi te wezen. Hij had geluk. Hij mocht blijven staan met zijn vriend aan de andere kant van het pad.

Plotseling rukte de wind aan zijn takken. “Verdorie nog,” mopperde hij tegen de wind, “ik heb je gevraagd om een verkoelende bries. Niet om meteen mijn bladeren eraf te rukken en mijn oude takken te laten kraken!” Een bliksemflits zocht zigzaggend een doel om zich te kunnen ontladen. De beuk sidderde tot in zijn wortels en riep naar de wind: “Jaag die bui in Godsnaam terug over het bos en laat mij hier rustig mijn dagen slijten.” Maar de wind gierde en danste door zijn bladeren en was geenszins van plan om hem een rustige zomeravond te bezorgen.

Vele rustige zomeravonden had hij doorgebracht langs de oprijlaan. Och ja, dat waren nog eens tijden, voordat de mensen met hun stinkende vierwielers de lucht vervuilden. Hij miste het geluid van klepperende paardenhoeven en  ratelende karrenwielen. Ruw werd hij uit zijn mijmeringen losgerukt omdat een bliksemflits de lucht doorkliefde en insloeg op een afrastering. Tjonge tjonge, had hij even geluk gehad. “Ik moet mijn hoofd erbij houden,” dacht hij, “dadelijk heeft het me nog te pakken.” Als hij er aan terug dacht hoe zijn vriend werd getroffen, verschrikkelijk! Een lichtflits, een oorverdovende knal en hij was zowat doormidden gekliefd. Vele troostende woorden konden zijn vriend niet redden. Machteloos had hij zich gevoeld want het enige dat hij kon doen was niet genoeg om een beuk te redden met een wond van kruin tot wortel. O wat had hij zich geschaamd omdat hij altijd zo’n ophef had gemaakt over zijn littekens: een granaatscherf en een groot hart in zijn bast gekerfd. Als hij daaraan terug dacht!

 Nee, hij moest maar aan iets anders denken. Bijvoorbeeld die dag een paar jaar geleden dat hij bezoek kreeg van een stel heren die hem beklopten, bekeken en hem fotografeerden en hem het gevoel gaven dat hij – een oude beuk – iets bijzonders was. Wat was hij trots geweest op zijn omvang en lengte. Ja ja, hij mocht er zijn! Krak- au!! Pijnlijk werd hij zich ervan bewust dat een van zijn takken was afgebroken. Een pijnscheut trok door al zijn houtvaten. Hij voelde zijn levenssappen langzaam naar buiten stromen. Gelukkig was het een van zijn kleinere takken. Dit zou hij wel overleven, maar de pijn en het verdriet om een van zijn ledematen was er niet minder om.

De eerste regendruppels vielen neer en binnen enkele tellen geselden ze zijn bladeren. De wereld werd even in een schijnwerper gezet en in de verte zag hij een aantal paarden met hun kont tegen de wind in staan. Zij hadden het ook niet gemakkelijk in dit weer, ze lieten zo moedeloos hun hoofd hangen. Dat zou hij ook wel willen doen. Hij was zo moe. Honderden jaren lang had hij de elementen getrotseerd en veel van zijn energie en veerkracht had hij achter gelaten in zijn verre verleden.

Hè, die regendruppels verkoelden nu toch lekker. Zijn wortels laafden zich aan het overvloedige regenwater. Zo langzaamaan voelde hij zich al wat beter. “Volgens mij heb ik het ergste weer doorstaan”, dacht hij opgelucht. Het onweer teisterde nu het dorp aan de horizon. Hij kon opgelucht ademhalen en deed dit meteen door alle huidmondjes  in zijn bladeren te openen. “Morgen zou het best wel eens een fijne dag kunnen worden”, bedacht hij. Zijn bladeren voelden zich heerlijk fris gewassen, zijn wortels hadden hun dorst gelest, de vogels zouden niet te loom zijn om hun lied te zingen en misschien kwamen de eekhoorntjes wel weer tikkertje spelen tussen zijn bladeren. Och, het leven was zo slecht nog niet. Een weldadige rust nam bezit van het landschap en van de oude beuk. Hij zuchtte eens heel diep en gaf zijn gedachten weer over aan de wind.

Annie Kessels

Read Full Post »

Welke moeder herkent zich nou niet in onze Annemiek haar prangende vraag? Zeker bij deze tropische temperaturen!

Aardappelmoeheid

Wat eten we, wat eten we,

heeft iemand een idee?

Rösti, schijfjes, au gratin,

of wordt het toch puree.

Wat eten we, wat eten we,

ik ben die piepers zát.

Iedere dag dezelfde kost,

gekookt, geprakt, patat.

Ik droom van Foe Yong Hai met kreeft,

van Spaanse pot-au-feu.

Moussaka, pizza, taco saus,

en malse cordon-bleu.

Wat eten we, wat eten we,

het blijft de grote vraag.

Het is al bijna kwart voor zes,

wij eten frites vandaag!

Annemiek Korsten

Read Full Post »

Dit gedicht is ruim vijfentwintig jaar geleden door onze An geschreven, maar nog steeds fris en actueel!

Als snelle jongens gaan de jaren

Het jaar tweeduizend komt in zicht

Het komt er spoorslags aan

De vraag werd tot de tijd gericht

toch niet zo vlug te gaan!

Wij willen tot onthaasting komen

Het tempo ligt voor ons te hoog

Wij willen tijd hebben voor dromen,

sterren kijken aan de hemelboog

Ook willen wij niet zo vlug oud zijn

Wij worden het liever langzaamaan

Want oud worden is wel fijn

maar oud zijn is niks gedaan!

An Cuijpers

Read Full Post »

De koele nacht is voorbij, een nieuwe warme zomerdag lonkt: een prachtig gedicht van onze Anja.

Zomerdag

Vanuit mijn raam

de nacht nog in mijn lichaam

hoor ik de stilte

een sluier dauw

een warme deken voor jou

tegen de kilte

Boven de vijver danst de libel

parelmoer sporen van liefdesspel

dartele beweging in de lucht

vier paren vleugels

spelend heeft hij haar bevrucht

Eendagsbloem, kortstondige pracht

sluit haar binnenste

buiten voor de nacht

onwetend van sterren en

van maan, ochtendgloren

de dag breekt aan

Anja Massee

Read Full Post »

Zoals beloofd, vandaag het vervolg op het sukkelseks-avontuur van panda Wu Wen. Een origineel verhaal van onze Terry over de perikelen bij de stokstaartjes…

Verlangen

Elke keer wordt ze weer met de neus op de feiten gedrukt. Zij zal nooit moeder worden. De frustratie zit hoog, evenals het verdriet. Als ze de kinderen van haar zus ziet, of op hen moet passen, is ze in eerste instantie blij, maar daarna slaat de mismoed vaak toe. Niet dat ze het niet fijn vindt voor haar zus, o nee, maar zo graag had ze haar moedergevoelens op haar eigen vlees en bloed losgelaten.

Zo dicht met je familie samenleven heeft zijn voor- en nadelen. Het veilige beschermde gevoel wat heerst onder hen is nergens anders voelbaar. Dat weet ze donders goed. Maar toch, het gras blijft altijd groener bij de buren. Als ze buiten op de kleintjes let, speurt ze de omgeving altijd goed af naar eventueel gevaar. Stel er zou iets met de kinderen van haar zus gebeuren, dan kan ze wel inpakken.

Bij de omgeving afspeuren vangt ze vaak de blik van de buurvrouw. Je kan er ook niet langs kijken, laten we het zo zeggen. Jezus, wat is die vrouw zwaar zeg. Werken ho maar. Ze zit de hele dag met haar luie reet bamboe te kauwen en soms klimt ze op een toestel om er als een kind weer vanaf te glijden. Iedereen heeft de mond vol over het voortplantingsproces van Wu Wen en haar partner. Maar lui als ze is heeft ze er niet vaak zin in. Tjonge jonge, dat kan ze nu echt niet begrijpen!

Bij hen krijgt alleen het alfavrouwtje kinderen, de rest is een andere job toebedeeld. Graven, op de kleintjes letten of op wacht staan. Haar zus is sterker, mooier, groter en steviger dan zij. Zodoende kwam ze in de positie van alfavrouwtje. “Jij”, zei hun moeder altijd, “bent het scharminkel van de familie”. Tja ze heeft haar bouw ook niet gekozen. Maar ze heeft zoveel goede eigenschappen, ze is sterk, kan uitstekend graven en ze weet zeker dat ze een voortreffelijke moeder zou zijn.

Van ver ziet ze de juf van het park aankomen. Van dichtbij ruikt ze haar. Wij stokstaartjes zijn namelijk bijziend. De juf begint meteen te kletsen, iets wat mensen de godganselijke dag kunnen doen. Ze kan het waarschijnlijk ook niet helpen. Maar wanneer ze begint uit te weiden dat de sukkelseks poging van Wu Wen is gelukt, sluit ik mijn oren af. Ook dat kunnen wij stokstaartjes, voor als we gaan graven. Zo komt er geen zand in onze oren. In dit geval handig, hoef ik het hele verhaal niet aan te horen. Ik verdwijn in het gangenstelsel, ik heb er mijn buik van vol.

Terry

Read Full Post »