Over de relatie tussen huisdieren en mensen… een grappig kort verhaal van onze Karin.
Dorus
Een gitzwarte, betoverende schoonheid met witte sokjes aan en grote, gevoelige ogen. Als kitten van baasje Anouk, stal hij meteen de harten van alle bewoners op onze galerij van ons appartementencomplex. Hij was wat schuw en bleef netjes binnen de veilige betonnen wereld van hooguit de voordeuren van beide buren van Anouk. Als je langs liep, waagde hij het soms zich op zijn rug te rollen en te miauwen: ”Speel met mij!”. Tja, zoveel knuffelhormonen kan mijn hart natuurlijk niet weerstaan en liefdevol kroel ik hem dan even. Dat is natuurlijk wel ff oppassen, want voor je het weet heb je je gehecht aan zo een familielid uit de genenstamboom van wilde poema, lynx, panter, tijger en zo voort…
Een paar weken geleden maakte Dorus een groeispurt door op de kattenbrokjes van de supermarkt (ipv verse vogeltjes in de echte jungle). Sindsdien is hij gepromoveerd van kitten tot kleuter-katertje. Zou dan nu toch het wilde dier in onze Dorus wakker gaan worden?! Niet echt voor te stellen in onze woonwereld van gesloten voordeuren, slechts enkele bomen om dapper in te klimmen (waar de brandweer hem dan natuurlijk uit zou moeten halen, het watje) en onvoldoende sappige muisjes. “De jungle van het appartementencomplex”… dat bekt ook niet echt lekker he.
Goed, die promotie van Dorus dus. Zou er daardoor dan toch iets ouds en wilds in hem zijn ontwaakt?
Van de week was het tropisch warm en zijn baasje had daarom ’s nachts op de slaapkamer de deur naar het balkon opengezet. Met het nodige roofdiereninstinct ging Dorus op onderzoek uit op het balkon. “Hey, wat kun je hier cool klimmen en klauteren! Gaaf man!” Voor hij het wist, zat hij op het platdak en dat was natuurlijk niet de bedoeling geweest. Na een speurtocht van de nodige meters wist hij met ware doodsverachting, van het platdak terug te springen op het balkon. Bij een andere buurvrouw wel te verstaan. Die had namelijk ook de balkondeur open staan. Zij had eerst niets in de gaten, maar schrok later wakker van een zielig gemiauw in haar slaapkamer. Dorus werd toen zonder pardon op de galerij voor de voordeur van het baasje gedeponeerd. Alleen gelaten in de wildernis van de nacht! Natuurlijk heeft baasje Anouk hem liefdevol en lichtjes bestraffend, weer snel binnen gelaten. Eind goed, al goed.
Maar… zucht, ik weet het: steeds meer mensen wonen alleen. Steeds meer mensen willen oprecht maar veilig hun liefde uiten en “nemen” een hond of kat. Ik ben daar beslist geen uitzondering op! Maar soms bekruipt me de gedachte, dat die schattige huisdieren, al duizenden jaren gecultiveerd door mensen, tegenwoordig nauwelijks meer lijken te zijn dan AI-robots. En zeg nou zelf: “de jungle van het appartementencomplex”… dat bekt toch ook niet echt lekker?
Vandaag beginnen we met een nieuwe serie in de rubriek “Uit de oude doos”. Met veel plezier en trots presenteren wij jullie een selectie uit de gedichtenbundel “Heksenketel”. Onze dierbare An opent de rij!
De wereld van de zwartwit foto: herinneringen aan dierbare mensen uit een vervlogen tijd, worden weer levend. Een prachtig nostalgisch gedicht van onze Terry.
Het is weer herfst en dan ook nog eens zo een heerlijk woord om over te schrijven.. Geniet lekker onder een deken gekropen, van onze Terry haar heksenoprispingen!
Heksenketel
Dampende lampen, vrouwen in zwart.
Stappen door de nacht op weg naar hun toekomst. Zo lang aanschouwen ze al die heksenketel die wereld wordt genoemd, zonder daar iets aan te kunnen veranderen.
Op allerlei niveaus wordt er over gepraat en soms zelfs tot daden over gegaan, maar bij geen van dit alles hebben zij een vinger in de pap. Sterker zelfs, ze worden altijd genegeerd. Niemand die hun mening vraagt of hen in een discussie betrekt.
Vaak worden ze betiteld als “Omo-wijven”.
Maar na vanavond zal dit alles veranderen. Zij zullen discussies een andere wending kunnen geven, vervelende gebeurtenissen stopzetten, criminelen veranderen in menslievende burgers en als alles goed gaat, de wereldgeschiedenis beïnvloeden.
Allen zijn ze opgewonden. Het oude schuurtje midden in een drassige wei, barst bijna uit zijn voegen van aanwezige spanning en positieve energie. De turquoise vloeistof, in een kristallen karaf ingegoten, staat klaar om gedronken te worden. Een klein borreltje is voldoende! Eerst vindt er een rituele dans en zang plaats, waarin geheimhouding en vriendschap worden beloofd. Dan volgt het drinken van de sprankelende vloeistof. Een knip met de vingers en mensen verstarren, gedachten veranderen, problemen worden opgelost.
Een machtig, maar vooral plezierig gevoel borrelt in mij op.
Tegelijk een enorme druk op mijn blaas. Altijd hetzelfde ’s morgens, vaste prik: eerst een run op de w.c. Dat heb je ervan wanneer je ’s avonds een pot thee leegdrinkt.
Zo dat is gebeurd. Wat kan een mens toch raar dromen. Desalniettemin zou het bij tijd en wijlen praktisch kunnen zijn. Even knippen met je vingers en de hele boel staat stil. En niet te vergeten: je zou alles kunnen veranderen.
Helaas, dromen zijn bedrog.
Mijn dochters halen me met hun geschreeuw terug naar de werkelijkheid van alledag. Een heksenketel is het ’s morgens. Mijn man verschuilt zich achter de krant en gromt zo nu en dan wanneer hem iets gevraagd wordt. Hij wil niet gestoord worden bij zijn ochtendritueel.
Mijn oudste dochter heeft in hoge mate last van ochtendhumeur, zodat je ook haar het beste met rust kunt laten. De kleinste van het stel kwebbelt al wanneer ze haar luikjes open doet en stopt pas wanneer ze die weer sluit. Dat is vragen om heibel. Elke morgen ontaardt dit in schreeuwen naar elkaar, want de een wil dat ze haar met rust laat en de ander wil dat ze antwoord krijgt.
Vandaag een heel programma: eerst met de kleine naar therapie, vervolgens een GGD-onderzoek voor de oudste. ’s Middags een verjaardagsfeestje en ’s avonds zwemmen.
Dit houdt voor mij in: hollen en draven!
Maar haastige spoed is zelden goed. PATS, een volle melkbeker spat uiteen op de tegelvloer. Mijn man kijkt op van de krant en gromt wat, om vervolgens weer achter zijn leesvoer weg te duiken.
De twee meiden stoppen even met schreeuwen om te kijken wat voor schade is aangericht, om daarna weer op volle toeren verder te gaan.
Ik haast me naar de garage op zoek naar een emmer en dweil. Breek mijn nek haast over een zwarte “fles” die wegrolt onder de tuintafel. Terwijl ik druk bezig ben met attributen te vergaren, rolt de zaklamp tegen een zwarte lap met enkele turquoise druppels. Ik sla er geen acht op en hol met emmer en dweil naar de plek des onheils.
Het gekwetter tuit me in de oren en mijn man gromt steeds vaker terwijl ik de melk opdweil.
Wanneer ik overeind kom om de natte lap uit te wringen, denk ik: Wacht maar eens tot ik met mijn vingers knip!
Onze Nina deed mee aan een leuk en bijzonder project, hetgeen wij graag met jullie delen!
foto: Nederweert24
De afgelopen week was het “De week van lezen en schrijven”. In deze week stond laaggeletterdheid centraal. Een thema dat ons als schrijverskring natuurlijk ter harte gaat!
De gemeente Nederweert had daartoe een verhalenestafette georganiseerd. Zeven inwoners van die gemeente, schreven om de beurt een stukje tekst over Buddy, die de lees- en schrijfproblemen van zijn vriend Winston herkent. Uiteindelijk ontstond er een inspirerend verhaal over vriendschap en begrip.
Van die zeven schrijvers was onze Nina afgelopen vrijdag 13 sept jl als vijfde aan de beurt. Natuurlijk zijn wij als SKO een beetje plaatsvervangend trots op haar bijdrage!
Schrijvers Kring Ospel 