Schrijvers Kring Ospel

Een ontroerend gedicht, in al haar eenvoud, van moeder Terry. 

Rijkdom

met haar snufferd

in kleurrijke bloemen

laat haar dag leiden

door de natuur

neuriet spontaan

met bijen en hommels

streelt liefdevol een kikker

haar intenties zo puur

deinende blonde vlechten

wangen gloeiend en rood

wiebelende tenen, groene sprieten

pet  legt stralende ogen bloot

heerlijk kind zijn

d’r levenslust

maakt dat ik mijn dag

met haar pluk

haar dagelijks genieten

mijn geluk

Terry van Lierop

Maart 2009

Het lijkt zowaar wel winter deze dagen! Laat je meevoeren met onze Annie, terug in de tijd, naar de “echte” winters. Over behaaglijke warmte en ijzige kou…

Er ademt een ijzig koude wind over de wereld

vileine kou van bevroren oren dringt door naar binnen

gevoelloze vingers slaan dood

voeten en tenen verdragen de pijn niet meer

bloed stolt en het hart bevriest

Oma’s wisten vroeger wel raad

de kachel werd opgerakeld

rode oren kwamen tintelend tot leven

handen om een mok chocomel en

voeten kwamen bij in een bak warm water

Waar vinden we nu zulke warme en wijze mensen

die het ijs van bevroren harten schrapen

die gloedvolle hoop en vertrouwen verspreiden?

Die alle leiders uit hun veilige en warme paleizen sleuren en blootstellen aan de ijzige, vileine kou die zij zelf uitademen?

Zodat het volk kan bijkomen bij de opgerakelde kachel.

Annie Kessels

Je voelt al bijna de koude vochtige mist in je botten trekken, door dit gedicht van onze Karin.

Witte schaduw

De kerk is verdwenen

Als uitgevlakt door een schilder,

verdronken in het platte vlak

Mijn ogen zijn hun vertrouwde horizon kwijt

Ze tuimelen steeds en vergeefs

tegen die witgrijze muur op

Ik hoor gedempt slechts vaag de klokken

Ik voel lichtjes slechts de nevel

Ik ruik het najaar

Bomen kleuren van leisteen naar bleekgroen

In de verte doemt de kerk weer op

als was hij een bizon

De zon breekt door

Karin Vossen, 31 oktober 2009

Een prachtig sfeergedicht, in de bijzondere stijl die wij zo goed van onze Anja kennen.

Wij wensen jullie een goed en gelukkig 2024!

Oudejaarsavond

Vanuit het huis

is het puntje van de kerktoren

nog net zichtbaar

Ieder zijn eigen gedachte

staan we daar, mijn zoon en ik

Opgeslagen in het verleden

onlosmakelijk met elkaar verbonden

leiden we nu samen een eigen weg

Wat zal het nieuwe jaar brengen

Ik zou de toekomst willen vertragen

in de jaren die nog komen

Ik zou ieder jaar

van het leven jonger willen worden

Aan mij zal het niet liggen…

Onder de sterrenhemel

loop ik naar hem toe.

Anja Massee

Dreaming of a white Christmas… het blijft ook dit jaar bij daarover dromen! Daarom trakteren wij jullie vandaag op een prachtig, bedrieglijk eenvoudig gedicht over een ouderwetse winter.

Net zoals bij een goede Kerstwijn, raden wij jullie aan het een paar keer genietend te proeven. Heel fijne Kerstdagen gewenst met familie en vrienden!

Winter

Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zo lang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.

Zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck (1944-1997)

uit: Zolang er sneeuw ligt (Brugge, 1981)

Wie zou het nu niet eens kunnen zijn met onze Resi?!

Kerst 2023 en Nieuwjaar 2024

Kerstmis heet het feest van vrede,

maar zo voelt het echter niet.

Oorlogen woeden op de wereld,

er heerst wanhoop en verdriet.

De mensheid heeft nog niets geleerd

kijkend naar de verleden tijd.

Zolang de aarde al bestaat

regeert er ruzie en wapenstrijd.

We gaan elkaar geregeld te lijf

met messen, geweren, zelfs raketten.

Ook met woorden bestoken we elkaar

daar zouden we eens op moeten letten.

Mag ik intens blijven hopen

dat “vrede” echt betekenis krijgt,

al dat wapengekletter voorbij is

en overal en voor altijd zwijgt.

Het nieuwe jaar staat al te wachten

verlangend naar eindelijk eens vrede.

Ik bid dat de mensheid verstandig wordt,

ook eens luistert naar de rede.

Laten we eerst bij onszelf beginnen,

ergens moet een beginnetje zijn.

Dan wordt tweeduizend vierentwintig

een vrediger jaar met minder pijn.

Resi Faessen

Ook het jaar 2023 is weer bijna om… een bijzondere Kerstgedachte van onze Karin

De stille verhalen

Gesloten deuren en dichte ramen,

daarachter de stille verhalen

van pijn en verwarring, angst en verdriet

Zij zullen de straten en pleinen nooit halen

Een kaars wil ik branden voor elk van die huizen

ze warmen en even doen stralen

Als je echt wilt en langzamer loopt…

dan kun je ze zien die stille verhalen.

Karin Vossen

Een geweldige pakjesavond pakte voor de zevenjarige Karin de dag erna heel anders uit! Waargebeurd…

Controle

Al vóór dat de kleine wijzer op 8 staat en de grote op 12, heb ik mijn kleren aan. En mijn Brinta-pap op. Zelfs ben ik vergeten te plassen voor ik weg ging. Deze morgen wil ik namelijk heel gauw naar school. Ik ren bijna in plaats van dat ik huppel. Want gisteravond was het pakjesavond. Van de juf mogen we één speelgoed meenemen en erover vertellen. Wat laat ik graag mijn beste vriendin Ria mijn nieuwe grote pop zien! Mijn tante had laatst een nieuwe jurk voor mij genaaid. En raad eens? Dat is toevallig: mijn nieuwe pop heeft precies zo een zelfde jurkje aan! Die Sinterklaas toch. En mijn broer heeft een mooie doorkijk-balpen gekregen: je ziet vier gekleurde slangetjes in de buik van de pen en als je een schuifje beweegt, kun je de kleur van je letters kiezen. En mijn zus en ik hebben allebei een nieuwe witte pin-je-waar met mooie grote roodbruine bloemen erop. En mamma heeft warme melk met Droste cacao gemaakt. Ik kriebel van zoveel feest. Het is bijna teveel.

Op de speelplaats kan de hele tweede klas bijna niet wachten tot de bel gaat. We hangen slordig de jas op en gaan gauw in onze banken zitten.  Straks onder het speelkwartier kan ik eindelijk met Ria gaan spelen. Zij heeft een echte barbiepop gekregen, wauw! Het plezier in de klas krult alle kanten op. “Even goed luisteren wat we vanmorgen gaan doen:” zegt juffrouw Op ’t Root “eerst mogen jullie om de beurt kort vertellen wat jullie het fijnste vonden gisteravond. Daarna doen we een rekenlesje tot aan het speelkwartier.” Het rondje vertellen gaat goed: alle meisjes van de klas zijn blij met wat ze hebben gekregen. Iedereen luistert stil zonder dat de juf hoeft te mopperen. We hebben ook keurig de armen over elkaar, dat gaat vanzelf bij deze juf. Dan klapt de juf in haar handen: “Wat hebben jullie goed naar elkaar geluisterd! Knap hoor, een pluim op jullie hoed. Zullen we dan maar eerst een liedje zingen voor we gaan rekenen?  Wat denken jullie van… Hoofd en schouders knie en teen?“ Nou dat is dom, dat hoeft ze ons niet te vragen: dat is ons lievelingsliedje! Ik zucht gewoon van al dat geluk. Gauw gaan we langs onze banken staan.

Hoofd en schouders knie en teen knie en teen. Hoofd en schouders knie en teen, knie en tee-hee-hee-heen. Hoofd en schouders puntje van jeklop klop

Er klopt iemand op de deur. Dat komt bijna nooit voor. Wie doet dat nou, midden in ons liedje!? “Binnen” roept de juf. We kijken nog lachend van het liedje, naar de deur. Dan stoppen we precies tegelijk met elk geluid. Stil. Alleen de vloerplanken kraken splinterig wanneer haar voetstappen binnen komen. Want daar is DE TANDARTSMEVROUW. Wij zijn te pletter. “Zeg eens goedemorgen tegen de schooltandarts” vraagt de juf blij. Dat doen we liever niet, we willen niet opvallen. “Goedemorgen mevrouw”  fluisteren we. Riet naast mij in de bank haar lip trilt een beetje. Ik merk dat ik nu eigenlijk echt moet plassen. Maar ik ben al groot: ik kan goed mijn plas ophouden. De plezierkrullen zijn zomaar in een keer uit de klas. Nu hangen er beverige stiekeme spinnenwebben. Het is net zo stil in de klas als toen Nellie haar konijn was dood gegaan.

Iedereen in de klas kent de bus van de schooltandarts. Die staat dadelijk weer aan de speelplaats. Als de mevrouw letter/cijfer-dingen zegt, moet je daar naar toe. Daar hangen nare vieze luchtjes en van het geluid van de boor moet je bijna huilen. Ze gebruiken een eng krom haakje en dan komt er bloed. Het kan heel erg pijn doen! Je droomt er ook slecht van. Ik moet mijn keel slikken maar dat lukt niet. Nu wordt mijn plassen sterker maar ik ben al groot; ik kan de plas best goed ophouden.

Dan gaat de tandartsmevrouw in onze monden kijken, vooraan in de klas. Dat gaat op alfabet, om de beurt. Ik ben achteraan, pas bij de letter V. Hennie heeft geluk, zij begint met een B en is als eerste aan de beurt. En ook als eerste klaar dus: ze heeft geen gaatjes. Ze moet wel beter gaan poetsen. Even later is Els. Zij heeft de mooiste tanden van de klas en nog geen één geboorde kies. Maar zelfs zij lacht heel raar van de piepzak wanneer ze aan de beurt is. En Mayke is heel zielig: ze hebben bij haar thuis allemaal slechte tanden. Dat is vanzelf, daar kunnen ze niets aan doen. Mayke kijkt erg wit en wiebelt in haar bank. Ze moet huilen als ze naar voren loopt. De juf legt troostend een arm om haar schouder. Het moet toch gebeuren. Ja hoor, ook deze keer noemt de tandartsmevrouw veel letter/cijfer-dingen bij Mayke. Hennie mag een glas water voor haar halen.

Dat was de letter N! Nu is Riet naast mij aan de beurt. De mevrouw noemt maar één letter/cijfer-ding bij haar. Wanneer Riet terugloopt, moet ze zich even aan een bank vasthouden. Eindelijk is Annie, de eerste met de letter V. Mijn vingers en tenen zijn koud. Dan alleen Jacobine nog… Het geluid in mijn oren waait zo gek alsof het de zee is. “Karin Vossen” roept de mevrouw. Ik zuig mijn lucht in. Ik wil plassen maar ik ben groot. Ik sta op en voel een beetje plasdruppels in mijn maillot. Ik wil nu echt naar de WC en niet meer terugkomen in de klas. De spinnenwebben in de lucht van de klas worden vrachtwagen-donder. Als ik naar voren loop, wordt alles raar langzaam. Het is net of ik langs steeds méér banken moet lopen in plaats van minder. Het zwarte schoolbord wordt heel erg groot. Ik wil niet meer flink zijn. Er zitten elastiekjes in mijn knieën. Mijn buik is blubber.  Mijn oren trommelen keboef keboef keboef. Mijn zuchten gaat te snel. Mijn ogen maken rare golven. Gelukkig zie ik nog wel de tafel van de tandartsmevrouw. En het enge haakje in haar hand!

Eindelijk ben ik vooraan bij die tafel gekomen. Beverig ga ik op de stoel zitten. Ik doe maar gauw mijn mond wagenwijd open, dan is het sneller voorbij. De tandartsmevrouw moet gemeen lachen en ik zie nog net dat ze een gouden tand heeft. Dan knijp ik mijn ogen stijf dicht.

Karin Vossen

Wie herkent het niet?! Terry gaf knap woorden aan dit probleem…

De nacht slorpt de slaap op

als slierten spaghetti

de lege vertrekken

worden gevuld

met vragen, gedachtenkronkels

die mij laten woelen

en draaien

zodat ik uiteindelijk

gevangen ben

in mijn eigen dekbed

Terry van Lierop, 15 jan 2009

Diepe buiging José!

Weemoed…

iemand verliezen doet pijn

het slijt, zeggen ze dan

geef het een plekje,

alsof dat makkelijk zou zijn

al naar gelang verstreken jaren

het vorderen van je leeftijd

de intensiteit van de leemte

ik kan het niet verklaren

kan het met geen pen beschrijven,

er komen soms vanuit het niets,

frequenter, vaak intenser

herinneringen boven drijven

vanuit het diepst van je ziel,

dat schatkistje in je hart

zou je alles willen delen

met degene die je zo vroeg ontviel

waar je staat in het leven

over wat je hebt meegemaakt

helaas beseffend dat die gedachten

eeuwig in het oneindige zullen zweven

©José Bergh-Berben

oktober 2023