Schrijvers Kring Ospel

Ook het jaar 2023 is weer bijna om… een bijzondere Kerstgedachte van onze Karin

De stille verhalen

Gesloten deuren en dichte ramen,

daarachter de stille verhalen

van pijn en verwarring, angst en verdriet

Zij zullen de straten en pleinen nooit halen

Een kaars wil ik branden voor elk van die huizen

ze warmen en even doen stralen

Als je echt wilt en langzamer loopt…

dan kun je ze zien die stille verhalen.

Karin Vossen

Een geweldige pakjesavond pakte voor de zevenjarige Karin de dag erna heel anders uit! Waargebeurd…

Controle

Al vóór dat de kleine wijzer op 8 staat en de grote op 12, heb ik mijn kleren aan. En mijn Brinta-pap op. Zelfs ben ik vergeten te plassen voor ik weg ging. Deze morgen wil ik namelijk heel gauw naar school. Ik ren bijna in plaats van dat ik huppel. Want gisteravond was het pakjesavond. Van de juf mogen we één speelgoed meenemen en erover vertellen. Wat laat ik graag mijn beste vriendin Ria mijn nieuwe grote pop zien! Mijn tante had laatst een nieuwe jurk voor mij genaaid. En raad eens? Dat is toevallig: mijn nieuwe pop heeft precies zo een zelfde jurkje aan! Die Sinterklaas toch. En mijn broer heeft een mooie doorkijk-balpen gekregen: je ziet vier gekleurde slangetjes in de buik van de pen en als je een schuifje beweegt, kun je de kleur van je letters kiezen. En mijn zus en ik hebben allebei een nieuwe witte pin-je-waar met mooie grote roodbruine bloemen erop. En mamma heeft warme melk met Droste cacao gemaakt. Ik kriebel van zoveel feest. Het is bijna teveel.

Op de speelplaats kan de hele tweede klas bijna niet wachten tot de bel gaat. We hangen slordig de jas op en gaan gauw in onze banken zitten.  Straks onder het speelkwartier kan ik eindelijk met Ria gaan spelen. Zij heeft een echte barbiepop gekregen, wauw! Het plezier in de klas krult alle kanten op. “Even goed luisteren wat we vanmorgen gaan doen:” zegt juffrouw Op ’t Root “eerst mogen jullie om de beurt kort vertellen wat jullie het fijnste vonden gisteravond. Daarna doen we een rekenlesje tot aan het speelkwartier.” Het rondje vertellen gaat goed: alle meisjes van de klas zijn blij met wat ze hebben gekregen. Iedereen luistert stil zonder dat de juf hoeft te mopperen. We hebben ook keurig de armen over elkaar, dat gaat vanzelf bij deze juf. Dan klapt de juf in haar handen: “Wat hebben jullie goed naar elkaar geluisterd! Knap hoor, een pluim op jullie hoed. Zullen we dan maar eerst een liedje zingen voor we gaan rekenen?  Wat denken jullie van… Hoofd en schouders knie en teen?“ Nou dat is dom, dat hoeft ze ons niet te vragen: dat is ons lievelingsliedje! Ik zucht gewoon van al dat geluk. Gauw gaan we langs onze banken staan.

Hoofd en schouders knie en teen knie en teen. Hoofd en schouders knie en teen, knie en tee-hee-hee-heen. Hoofd en schouders puntje van jeklop klop

Er klopt iemand op de deur. Dat komt bijna nooit voor. Wie doet dat nou, midden in ons liedje!? “Binnen” roept de juf. We kijken nog lachend van het liedje, naar de deur. Dan stoppen we precies tegelijk met elk geluid. Stil. Alleen de vloerplanken kraken splinterig wanneer haar voetstappen binnen komen. Want daar is DE TANDARTSMEVROUW. Wij zijn te pletter. “Zeg eens goedemorgen tegen de schooltandarts” vraagt de juf blij. Dat doen we liever niet, we willen niet opvallen. “Goedemorgen mevrouw”  fluisteren we. Riet naast mij in de bank haar lip trilt een beetje. Ik merk dat ik nu eigenlijk echt moet plassen. Maar ik ben al groot: ik kan goed mijn plas ophouden. De plezierkrullen zijn zomaar in een keer uit de klas. Nu hangen er beverige stiekeme spinnenwebben. Het is net zo stil in de klas als toen Nellie haar konijn was dood gegaan.

Iedereen in de klas kent de bus van de schooltandarts. Die staat dadelijk weer aan de speelplaats. Als de mevrouw letter/cijfer-dingen zegt, moet je daar naar toe. Daar hangen nare vieze luchtjes en van het geluid van de boor moet je bijna huilen. Ze gebruiken een eng krom haakje en dan komt er bloed. Het kan heel erg pijn doen! Je droomt er ook slecht van. Ik moet mijn keel slikken maar dat lukt niet. Nu wordt mijn plassen sterker maar ik ben al groot; ik kan de plas best goed ophouden.

Dan gaat de tandartsmevrouw in onze monden kijken, vooraan in de klas. Dat gaat op alfabet, om de beurt. Ik ben achteraan, pas bij de letter V. Hennie heeft geluk, zij begint met een B en is als eerste aan de beurt. En ook als eerste klaar dus: ze heeft geen gaatjes. Ze moet wel beter gaan poetsen. Even later is Els. Zij heeft de mooiste tanden van de klas en nog geen één geboorde kies. Maar zelfs zij lacht heel raar van de piepzak wanneer ze aan de beurt is. En Mayke is heel zielig: ze hebben bij haar thuis allemaal slechte tanden. Dat is vanzelf, daar kunnen ze niets aan doen. Mayke kijkt erg wit en wiebelt in haar bank. Ze moet huilen als ze naar voren loopt. De juf legt troostend een arm om haar schouder. Het moet toch gebeuren. Ja hoor, ook deze keer noemt de tandartsmevrouw veel letter/cijfer-dingen bij Mayke. Hennie mag een glas water voor haar halen.

Dat was de letter N! Nu is Riet naast mij aan de beurt. De mevrouw noemt maar één letter/cijfer-ding bij haar. Wanneer Riet terugloopt, moet ze zich even aan een bank vasthouden. Eindelijk is Annie, de eerste met de letter V. Mijn vingers en tenen zijn koud. Dan alleen Jacobine nog… Het geluid in mijn oren waait zo gek alsof het de zee is. “Karin Vossen” roept de mevrouw. Ik zuig mijn lucht in. Ik wil plassen maar ik ben groot. Ik sta op en voel een beetje plasdruppels in mijn maillot. Ik wil nu echt naar de WC en niet meer terugkomen in de klas. De spinnenwebben in de lucht van de klas worden vrachtwagen-donder. Als ik naar voren loop, wordt alles raar langzaam. Het is net of ik langs steeds méér banken moet lopen in plaats van minder. Het zwarte schoolbord wordt heel erg groot. Ik wil niet meer flink zijn. Er zitten elastiekjes in mijn knieën. Mijn buik is blubber.  Mijn oren trommelen keboef keboef keboef. Mijn zuchten gaat te snel. Mijn ogen maken rare golven. Gelukkig zie ik nog wel de tafel van de tandartsmevrouw. En het enge haakje in haar hand!

Eindelijk ben ik vooraan bij die tafel gekomen. Beverig ga ik op de stoel zitten. Ik doe maar gauw mijn mond wagenwijd open, dan is het sneller voorbij. De tandartsmevrouw moet gemeen lachen en ik zie nog net dat ze een gouden tand heeft. Dan knijp ik mijn ogen stijf dicht.

Karin Vossen

Wie herkent het niet?! Terry gaf knap woorden aan dit probleem…

De nacht slorpt de slaap op

als slierten spaghetti

de lege vertrekken

worden gevuld

met vragen, gedachtenkronkels

die mij laten woelen

en draaien

zodat ik uiteindelijk

gevangen ben

in mijn eigen dekbed

Terry van Lierop, 15 jan 2009

Diepe buiging José!

Weemoed…

iemand verliezen doet pijn

het slijt, zeggen ze dan

geef het een plekje,

alsof dat makkelijk zou zijn

al naar gelang verstreken jaren

het vorderen van je leeftijd

de intensiteit van de leemte

ik kan het niet verklaren

kan het met geen pen beschrijven,

er komen soms vanuit het niets,

frequenter, vaak intenser

herinneringen boven drijven

vanuit het diepst van je ziel,

dat schatkistje in je hart

zou je alles willen delen

met degene die je zo vroeg ontviel

waar je staat in het leven

over wat je hebt meegemaakt

helaas beseffend dat die gedachten

eeuwig in het oneindige zullen zweven

©José Bergh-Berben

oktober 2023

Het is er weer de tijd van het jaar voor: de griep! Heerlijk onder de lakens terwijl het buiten hard waait en regent… Ook onze geplaagde Reis ontkomt niet aan dit ondernemende virus.

Mistig brein

dunne grauwe sliertjes

zweven door mijn hoofd

ik voel me wat beneveld

mijn brein is licht verdoofd

het denken gaat wat moeilijk

ja zelfs een beetje traag

ik heb zojuist besloten

’t wordt een pyjamadag vandaag

Resi Faessen-Teeuwen

november 2009

De gruwelijke oorlog tussen Israël en Palestina grijpt iedereen aan. Onze An geeft daar haar eigen indringende oorden aan.

Raketten ontploffen in zuilen van vuur

slaat nu ons laatste levensuur?

Nergens een holte om in te schuilen

geweld rondom en gloeiende scherven

een geluid als van huilende wolven

zal het hele land moeten sterven?

Het laatste levensuur zal slaan

als de mens deze weg blijft gaan

waar liefde moest zijn is een hiaat

er leeft nu alleen nog de haat

En nergens een holte om in te schuilen

de wolven huilen met gloeiende tanden

waar liefde moest winnen van de haat

daar is nu alleen een gapend hiaat.

An Cuijpers-Rutjens

oktober 2023

In deze week van het jaar lijkt het contact met de “andere wereld” sterker dan in de rest van het jaar. Dat vind je terug in het Katholieke Allerzielen/Allerheiligen, het Keltische Samhain en natuurlijk in het “griezelige” Halloween. Resi liet zich even meevoeren in die sfeer.

Geestenfeest

licht ontvankelijk wapperend

gehuld in gewaden

van doorzichtige mist

dansen de dode geesten

boven het pas gedolven graf

ritmisch zwieren ze heen en weer

in een absolute stilte

wachtend op de dolende ziel

die ze weldra in hun midden

mogen ommantelen

Resi Faessen

Een heerlijk optimistisch gedicht van onze An in de haar bekende speelse stijl!

Love story

In opvallende feestkledij

vliegt een vlinder mij voorbij

met de warme zomerwind

was hij, zoals ik, ook blij

De zon heeft mede hem gekleurd

hem uit de natte pop gebeurd

zodat hij zijn vleugels uit kan slaan

en ter spelewei kan gaan

Daar was het waar hij zijn liefste vond

verleidelijk dartelde hij met haar rond

Onder de hemelsblauwe lucht

heeft hij haar liefdevol bevrucht

Toen de avond is gedaald

zijn ze in het bos verdwaald

Tot de zon weer op is gekomen

rusten ze in de kruinen der bomen.

An Cuijpers-Rutjens

Een vakantie met zijn vrouw Anja, leverde Peter deze onvergetelijke ervaring op.

Jungle

met moeite kappen we ons een weg

door de neerhangende lianen

om maar te zwijgen van de muskieten

die proberen in je mond te kruipen

een pad kan je dit niet noemen

maar toch moeten we dit volgen

om bij de rivier uit te komen

wat daarna komt weten we nog niet

want hoe komen we dan aan een boot?

door het water naar het dorp waden,

ik moet zeggen dat trekt me nog niet

maar nu stel ik mezelf maar voor

daar nog niet over na te denken

laten we nu maar voorlopig

door de bush wandelen

en ervan genieten

Peter Massee, augustus 2009

De betoverende wereld van het rijk van de nacht: mooie sfeertekening van onze Karin.

De motorrijder

De donkere weg blijft steeds maar weer vooruit gaan,

als een zwarte slang die voortdurend

van me wegsluipt door de even zwarte nacht

Ik sta stil, lijkt het

zit op mijn leren troon

en aanschouw die film

De motor ronkt zijn hypnotiserend mantra

Slechts in de verte lichtjes als sterren

Slechts mijn adem en de stilte

De enige mens op aarde ben ik,

het middelpunt van dit rijk van de nacht

De verleiding van het niets

De verleiding van het alles

Thuis zijn, allang voor ik thuis kom

(voor Tom)

Karin Vossen, sept 2023