Enkele SKO-bijeenkomsten terug hebben wij een nieuw lid mogen verwelkomen. Wij zijn heel bij met de inbreng van Nina Vergoossen en hopen daarvan nog lang te kunnen genieten. Binnenkort treffen jullie haar eerste bijdrage aan op onze website en Facebook pagina.
Nina, van harte welkom! Wij hopen dat je lang veel schrijfplezier bij ons mag beleven.
Hoi. Mijn naam is Nina en sinds enkele jaren woonachtig in Ospel.
Mijn man is van Ospel en het bevalt me hier prima.
Sinds mijn jeugd hou ik al van schrijven. Ik verzon verhalen en vertelde het aan iedereen in mijn omgeving, of diegene het nu wilde horen of niet.
Verhalen zorgen voor verbinding. Schrijven werkt helend en geeft de lezer iets om zich in te herkennen.
Ik ben een creatief persoon en hou ook erg van lezen.
Ik ben blij dat ik mijn passie voor het geschreven woord en mijn woordenbrij nu kan delen met de dames van SKO en met jou als lezer.
Unne gooie vastelaovundj! als er iets vanzelf gaat deze dagen, dan is het wel: in het Hier en Nu leven. Vandaag duiken we samen met onze Anja terug in de tijd:
in 1994 was het eerste woordje waarover de SKO ging schrijven, het woordje: Nu. Een boeiend woord!
Nu
Als kind kan ik mij herinneren dat ik zo mij dromen en mijn wensen had. Ik weet ook nog vragen die ik aan mij moeder stelde: “Mam, weet je wat ik zou willen, dat de wereld nu voor een minuutje stil kon staan en dat ik dan mocht kijken wat alle mensen en dieren deden en dat niemand mij zag”.
En even later realiseerde ik me, dat de wereld een minuut later weer een ander NU had. Alles zou veranderd zijn, volledig anders, want dacht ik, elk moment is een NU en altijd in beweging.
Over het woord NU wist ik eerst niets te schrijven, totdat ik tot de ontdekking kwam dat het je hele leven bepaalt, je beslissingen, je handelingen. Hoe vaak zeg je niet op een dag, wat zal ik nu eens gaan doen? En niet uit verveling, integendeel, om ordening te krijgen en prioriteiten te stellen. NU kan fijn zijn, op dit moment dat ik dit voorlees is NU een fijne avond.
Toen een tante pas geleden ernstig ziek was gaf ze te kennen, dat ze haar dochter die in Zuid- Frankrijk woont, zo graag nog een keer wilde zien. Op dat moment had die geen tijd, toen ze uiteindelijk kwam was haar moeder in coma geraakt en haar woorden bij het weerzien waren “Oh, nu is het te laat”. Haar hele leven zal ze een verdrietig NU in haar gedachten houden.
Toen ik vanmorgen even in de tuin bezig was, dacht ik. Jammer dat ik geen tijd had om mijn gedachten over het woordje NU op papier te zetten, wanneer had ik dat moeten doen? Ik liet mijn schoffel vallen en dacht NU.
Wat een actie, wat een beweging, een korter woord bestaat niet, voor mij een woord om van te houden, een woord vol verrassingen.
Het lijkt zowaar wel winter deze dagen! Laat je meevoeren met onze Annie, terug in de tijd, naar de “echte” winters. Over behaaglijke warmte en ijzige kou…
Er ademt een ijzig koude wind over de wereld
vileine kou van bevroren oren dringt door naar binnen
gevoelloze vingers slaan dood
voeten en tenen verdragen de pijn niet meer
bloed stolt en het hart bevriest
Oma’s wisten vroeger wel raad
de kachel werd opgerakeld
rode oren kwamen tintelend tot leven
handen om een mok chocomel en
voeten kwamen bij in een bak warm water
Waar vinden we nu zulke warme en wijze mensen
die het ijs van bevroren harten schrapen
die gloedvolle hoop en vertrouwen verspreiden?
Die alle leiders uit hun veilige en warme paleizen sleuren en blootstellen aan de ijzige, vileine kou die zij zelf uitademen?
Zodat het volk kan bijkomen bij de opgerakelde kachel.
Schrijvers Kring Ospel 