Schrijvers Kring Ospel

Een mooie gedachte van An: hoe vorige generaties blijven voortleven.

Ze tekende portretten

om op de schoorsteenmantel te zetten

Opa en oma samen vereeuwigd

hun karaktertrekken verhevigd

De kinderen hielden en houden van hen

in hun harten klinkt nu nog hun stem

Ze luisteren nog altijd naar hun goede raad

vanaf waar nu hun portrettekening staat

An Cuijpers-Rutjens

In weinig maar treffende woorden geeft onze Resi haar liefde voor haar kleinkinderen weer.

Voor mijn kleinkinderen

’n gulle lach

’n schalkse blik

het wezen van een kind

reikende handjes

’n blij gezicht

’t begrijpen dat ons bindt

’n vieze toet

vol energie

’n kind met zoveel pit

glinsterende oogjes

vol kattenkwaad

’n kleinkind, ’n kostbaar bezit

Resi Faessen

Februari 2008

Vandaag schenken wij jullie een mooie impressie rondom het vallen van de avond van onze An.

Limburgs Landschap

De Limburgse luchten bij zonsondergang:

ze doen mij zuchten avonden lang

De roeken zijn met tientallen zoekend

om te landen in de bomen roekoekoekend

om even later weer op te vliegen

zich op de wind te laten wiegen

Dan laten ze zich kibbelend weer vallen

in de toppen der bomen in grote getallen

Eindelijk komt dan vredige stilte

Ze vouwen hun vleugels tegen de kilte,

om in de takken weg te dromen

tot de zon weer op zal komen

An Cuijpers-Rutjens

Mei 2023

Om alvast heimwee naar de zomer te krijgen: een mooi herfstgedicht van onze Resi.

Struggle for life

Melancholisch tolt

het laatste volhardend

blad aan de boom,

door een kale tak

vluchtig vastgehouden

aan een zilveren draad

van glimmende dauw.

Plots steekt een windvlaag op en

danst het veelkleurig

herfstblaadje

gracieus en bevallig

naar beneden

als een stervende zwaan

Resi Faessen

Oktober 2008

Als liefde zoveel jaar kan duren… zomaar een hartverwarmende impressie van onze Terry.

Een echt paar

In een zwart-wit kader geplaatst

geen kleur gegeven aan hun feest

maken zij totaal geen haast

het woord gelaten past het meest

zo zoet en stil zitten ze beide

haar hand rust bovenop zijn hand

voor altijd daar aan elkaars zijde

een onuitwisbare vertrouwensband

de ogen spreken me zachtjes toe

over liefde, verdriet, hoop en geluk

ze staren vooruit, enigszins moe

hun jeugd immers al jaren stuk

de rimpels, de groeven, de lijnen

vormen een karakteristiek gezicht

hij kent haar fouten, zij de zijne

maar op de liefde schijnt hun licht

de ervaringen in hun leven

samen ondergaan, samen beleefd

elkaar steun en uitzicht geven

één groot hart dat warmte geeft

hoe vertederend vind ik hen samen

al heb ik hen nog nooit ontmoet

toch hoop ik voor de heer en dame

nog jaren van geluk en voorspoed

Terry van Lierop

An liet zich deze keer graag inspireren door drie oeroude rivieren.

Rivieren

De Donau stroomt door de oude stad Passau,

Driestromenstad genaamd

De Inn en de Iller komen daar samen

en worden in de Donau één,

waar drie kleuren water

zich evenzo verenigen tot één

Op de rotsige kade liggen draakjes van jade

te zonnebaden naast de toeristen

Het water van de Donau

draagt schepen naar de Wolga

waar het lied weerklinkt

Klanken van weemoed

An Cuijpers 

augustus 2009

De Peel: al zo vaak bezongen en beschreven… Resi voegt daar een prachtig persoonlijk gedicht aan toe.

Onbewust

dansen mijn voeten

op de tredverende bodem

zien mijn ogen schimmige spookgestalten

door het waas van de morgennevel

horen mijn oren het kakofonische concert

van de vele watervogels

voelt mijn huid de wasemende

vochtige ademing uit de grond

drinkt mijn geest alle zintuiglijke indrukken

die zweven boven het land van de Peel

Resi Faessen

Juni 2008

Hoe Karins knusse, vertrouwde thuis toneel werd voor een horrorverhaal…

Sloddervos

Al dertig jaar woonde ik samen met deze gulzige alles opslorpende Vampyr. Met de bloeddorst van een jakhals gedroeg hij zich feilloos naar zijn instinct, zijn natuur. Maar… die tijden zijn voorbij. Hij veranderde steeds meer in een aardige, nauwelijks meer imponerende oude beer, die slechts welwillend zwakjes wat bromde.

Hij degradeerde zelfs naar een luie, onverschillige sloddervos: kijk, daar was voor mij de grens bereikt. De taal van schouderklopjes was niet meer aan hem besteed, die van een schop onder zijn kont ook al niet. Zelfs mijn eenzame weerwolf-jankimitatie bij volle maan mocht niet baten. Ik lokte hem dus het duistere Bosch in bij nacht en liet hem daar achter op het OudIJzer Kerkhof.

Vervolgens kocht ik opgelucht een nieuwe stofzuiger.

De horror van steeds meer dwarrelende stofvlokken was toen gelukkig voorbij.

Karin Vossen, april 2023

Een boeiend gedicht van Resi over een boeiende theateravond. Laat je maar lekker meevoeren!

Japanse trommelaars

verwachtingsvol geroezemoes

de deuren sluiten

het licht wordt gedimd

het doek gescheiden

blinkende kleurige trommels lonken

gespannen vellen nodigen uit

opeens een kluwen elastische lenigheid

sierlijke bevallig oosterse mystiek

verborgen achter een verlegen glimlach

de eerste slag gevolgd door aanzwellend geroffel

feller opzwepend ritme

het ranselen van de immens grote trommels

geluid van oerkracht

tussentijds het melancholieke klagen

van een houten fluit

glimmend verlaat de vrijgekomen energie

de gladde lijven van de trommelaars

om tot dreunens toe de harten

van de toeschouwers te beroeren

twee dansers in hun strijd tussen goed en kwaad

de magische beul en de gracieuze geisha

gevecht tussen hellebaard en bloem

slotklanken

explosie van applaus

staande verering

de gordijnen sluiten het spektakel buigen

het licht is aan

de deuren geopend

zinsbegoochelende ervaring

nagalm in mij

Resi Faessen-Teeuwen, maart 2008

De realiteit van het voorjaarsweer dit jaar, is onze An niet ontgaan…

De realiteit

Ik dwaalde in mijn dromen

onder oeroude bomen

Beladen met ooft

door de zon gestoofd

Rondom mij pioenen

in het gras rond mijn schoenen

Buitelende vlinders erboven

het zomerde hevig

Maar toen ik ontwaakte

het raam openmaakte

voelde ik de kou

Het vroor dat het kraakte!

An Cuijpers-Rutjens