Schrijvers Kring Ospel

Deze week twee berichten!

Een schitterende gedachte van An: de mooiste dingen in het leven kun je niet bezitten!

Spinnenweb

Er was eens een schitterend web
met parels hier en daar
Die wilde ik oogsten gaan
maar ze vielen uit elkaar
Het gescheurde rag
hing als een vlag
halfstok voor kinderdromen
die nooit zijn uitgekomen
An Cuypers-Rutjens
Mei 1999

Deze week twee berichten!

Met trots publiceren wij deze aankondiging van de bundel van moeder An en dochter Gerrie Cuijpers. (Aanvullende info tov ons facebook-bericht)

“Lieve lezers van deze pagina, ons mam An Cuijpers-Rutjens en ik, Gerrie Cuijpers, hebben samen een dichtbundel samengesteld van een deel van onze gedichten. We blijken veel over dezelfde thema’s te denken en schrijven maar schrijven wel heel verschillend. En daar is een mooie bundeling uit voortgekomen.
Op zaterdag 1 april tussen half twee en vier uur is er een signeersessie in Bruna Nederweert aan de Lambertushof.
Wij gaan ook voordragen uit (ander) eigen werk zoals het uitkomt.”

Nadere informatie:
De bundel kost €8,95 (op 1 april tegen contante betaling bij Bruna). Deze prijs is exclusief eventuele verzendkosten:
de bundel is namelijk ook te bestellen/reserveren via de mail van Gerrie: info@3muzen.nl of het facebook van Gerrie: https://www.facebook.com/gerrie.cuijpers.

Over An en Gerrie:
Onze nestor An Cuijpers is een trouw lid van de SKO, vanaf de oprichting 17 maart 1994. Zij heeft medewerking verleend aan alle publicaties van de SKO. In maart 2000 kwam haar gedichtenbundel “Kruimels van zoete en bitterkoekjes” uit. Ook is ze enthousiast lid van de schrijfgroep van Veldeke Kring Weert.

Haar dochter Gerrie heeft o.a. een expositie gehouden in het Bezoekerscentrum De Pelen te Ospel in mei/juni 2009. De SKO heeft toen met veel plezier medewerking verleend door het schrijven van gedichten bij 7 van haar schilderijen. Onder de tab “Project” vind je meer informatie over Gerrie en deze expositie.

TOT ZIENS OP 1 APRIL A.S. BIJ BRUNA NEDERWEERT!

Het weer wordt zachter, de dagen lengen: dat inspireerde Resi tot een feestelijk sonnet.

Dansen, dansen, dansen

ontluikend groen, eind wintertijd
met bloemen nu nog in de knop
beloven weeld’righeid ten top
zijn tot intense bloei bereid

’t zonnetje verwarmt de grond
tevens zowel mens als dieren
laat ons samen de lente vieren
in deze mooie morgenstond

zullen we een walsje wagen
dansen we zo de winter uit
heffen ’t glas op voorjaarsdagen

voelen de zon op naakte huid
ons hoor je dan niet meer klagen
we gaan genieten vrolijk en luid

Resi Faessen-Teeuwen

De tijd van de opborrelende lentekriebels… over het lief en leed van een poezenmoeder.  Een mooi en herkenbaar verhaal van Annie.

Miep

Ik heb met haar te doen, nu ik zie met hoeveel pijn ze toegeeft aan haar moedergevoel. Aandoenlijk is het en zo mooi. Ik blijf nog even bij haar, bij deze dappere jonge moeder, die nog geen weet heeft van het feit dat ze nooit meer baren zal.

Ruim vier weken geleden waren de eerste tekenen van een op hande zijnde bevalling ons niet meteen duidelijk. Onze Miep zeurde ‘s morgens vroeg om aandacht en na een tijdje besloten wij dat ze even tussen ons in mocht liggen. Een aanstaande moeder mag tenslotte een beetje verwend worden. Na een halfuurtje vond man Wim dat ze raar deed en hij voelde een natte plek in het donsdek. Opgetogen zagen wij dat Miep was bevallen van een mooie baby. We haalden onze kinderen uit bed zodat ze konden meedelen in de feestvreugde. Miepie werd met haar eerstgeborene in een grote doos gelegd, waarna al snel het tweede kleintje kwam. Ze miauwde, kronkelde en snorde paniekerig totdat het kitten er was. Ze begon meteen te likken en te eten. Na een paar minuutjes had ze moederkoekje, navelstreng en vliesje opgegeten.

Vol verbazing hebben we met z’n allen op het bed, om de kraamdoos gezeten. Jammer genoeg konden wij niet alles meebeleven. De maandagochtendplicht! Alleen Wim had een vrije dag en zou dus zoveel mogelijk bij haar blijven. Rond het middaguur lag Miepie uitgeteld in haar doos. Het was stil en schemerig in de slaapkamer. Miep miauwde zachtjes en vermoeid toen ik even bij haar ging zitten. Ik bewonderde haar kittens, volgens Wim had ze er zes, totdat het tot me doordrong dat er iets niet klopte. Vier maal heb ik ze geteld voordat ik er zeker van was. Miepie was de gelukkige moeder van zeven! jonkies.

Die eerste week was er veel onrust in huis omdat ze haar baby’s vijf keer verhuisde van de ene kast naar de andere. Ze had een drastische vermageringskuur ondergaan. Het vel van haar eerst uitpuilende buik, hing als een slap, donzig matje onder haar lijf te wiebelen. Als ze ging zitten strekte dit matje zich onder haar uit alsof ze op een kussentje met roze knopjes zat.

Een paar weken later begonnen haar hormonen weer op te spelen en sindsdien was ze ‘s avonds (als ze de kans kreeg) weer op zoek naar haar vriend. Ook al vonden wij dit jonge geluk geweldig en hoeveel plezier wij ook beleefden aan deze gebeurtenis, toch vonden wij het beter dat dit Miepie’s laatste nestje was. Na overleg met de dierenarts namen we het besluit niet lang te wachten met een sterilisatie omdat er een redelijke kans bestond dat ze alweer zwanger zou kunnen zijn.

Nu zit ik naast haar en bewonder haar. Na deze spannende dag, nog suf van de narcose, ligt ze languit in het nest en laat ze zich overvallen door haar hongerige kinderen. Met veel geduw en geschreeuw zijn ze op zoek naar een tepel. Eerst even snuffelen, want het ruikt helemaal niet naar mama. Toch gaat het gevecht om een plekje gewoon door. Miep miauwt af en toe wat pijnlijk als er een kitten tegen haar wond duwt. Even later heerst er rust, alle baby’s liggen tussen de benen van mama te slapen en mama Miep zelf slaapt de slaap van een uitgeputte moeder die weet dat het goed is.

Annie Kessels
7-6-00

Helemaal mee eens An!

Wensput

Ik wil nog zoveel dingen
maar de tijd en kracht ontbreekt
Er zijn zoveel twijfelingen
soms wanhoop die de kop op steekt
als je de ellende ziet
die de televisie biedt
Hoe kan een mens dit al verdragen
zonder zijn hoop te laten vervagen?

Door ook goede dingen op te merken
kun je je eigen moed versterken
Goed zijn voor je medemensen
die ook jouw zelfde weg moeten gaan
Met liefde zullen ze je vergezellen
als je naast hen zult willen staan.

An Cuijpers-Rutjens
Februari 2017

Ook het veelzijdige en avontuurlijke leven van de aardappel inspireert onze An…

Aardappel anders

Ik ben van de koude grond:
een echte Eigenheimer
Gekookt ben ik bloemig en blond
maar nu, ongeoogst, een slijmer

Want door de nattigheid op ’t land
kreeg ik de aardappelmoeheid,
kwam ik niet in een aardappelmand
al was ik wel daartoe bereid

Mijn begeerte ging uit naar een rooier
want ik vind mij als een frietje veel mooier

An Cuijpers-Rutjens
Maart 1999

Hoezo: oudere mensen zijn saai, braaf en altijd verstandig? Karins moeder en tantes bewijzen het tegendeel…

De dames gaan op stap (voor tante Annie +)

Ze waren toen tussen begin 50 en begin 70 jaar oud, de vijf zusjes. Oud en vrije tijd genoeg dus voor de NS-kortingskaart. De voorspoedige reis ging van Eindhoven naar Amsterdam en op Centraal werd er, nog steeds volop kletsend, uitgestapt en richting centrum gekuierd. Echter, de middelste van het vijftal had het stiekem allang van te voren uitgedacht: héél toevallig kwamen ze uit bij dat museum, het sex-museum wel te verstaan.

Nu was de oudste van die zusjes normaal gesproken de meest wijze en verstandige, zeg maar: de plaatsvervangend moeder. Zij moest dus wel even flink worden overgehaald. Maar goed, uiteindelijk gaf ook zij haar zegen. Achteraf gezien, heeft ze zeer waarschijnlijk alleen maar voor de vorm geprotesteerd. Ook is ze door dit besluit later zéér in aanzien gestegen bij haar kleinkinderen. Zeg nou zelf: wie heeft er nu zo’n coole oma die naar het sex-museum gaat?

Eenmaal binnen, was er geen houden meer aan. Met name de oudste werd weer als een kind dat de hele tijd wordt gekieteld en dan niet meer bij komt van de ondeugende pret. En dat was weer een extra bron van vreugde voor haar vier zusjes (die trouwens net zo zeer hun ogen goed de kost gaven en eventuele hiaten in hun algemene ontwikkeling zo alsnog opvulden). Ook werden er spontaan diverse damesplasjes verkeerd geloosd. Zij hebben de hele verdere dag nog enorm veel “schik” gehad in Amsterdam en door al dat giechelen als pubers een ware verjongingskuur ondergaan.

Tot op de dag van vandaag, nu zo’n tien jaar later, schieten ze nog steeds spontaan in vervoering wanneer één van hen er over durft te beginnen. En was er dan zoiets speciaals in dat museum te zien? Nou nee hoor. Of het zou de suppoost van het museum moeten zijn…

Karin, juli 2011

Hoe Annie, al surfend over internet, een bijzonder woord ontmoette. Leuke column!

Vandaag was een leerzame dag; ik ga het jullie uitleggen.

De middag dat Schrijverskring Ospel weer bij elkaar komt met verhalen en gedichten bleek ineens erg dichtbij. De opdrachtwoorden hadden tot nu geen belletjes laten klinken of lampjes laten branden; kortom mijn papier bleef blanco. Om mijn inspiratie voor een gedicht of kort verhaal een beetje op te vijzelen heb ik het opdrachtwoord Senang opgezocht bij Google. Natuurlijk wist ik wat het betekent, maar een beetje hulp is welkom.

Alle vertalingen van het woord senang naar het Nederlands toverden een warme glimlach op mijn lippen. Die glimlach gleed lekker warm naar binnen waardoor ik me meteen senang voelde. Zo heerlijk behaaglijk achter mijn computer. Mmmm. In de rechterkolom op de website pagina van de Nederlandse Encyclopedie stond dat er recent gezocht was naar het woord Haplohyphes aquilonius. Zo, zo dacht ik bij mezelf. Dat klinkt nogal moeilijk. Ik probeerde het woord hardop uit te spreken en struikelde zowaar over bijna alles. Inmiddels was ik zeer nieuwsgierig….wat betekent dit?

Wikipedia bracht uitkomst en gelukkig bestaat er een Nederlands woord voor. Het rolt ook nog eens heel gemakkelijk uit je mond; het gaat namelijk over haften. En haften zijn eendagsvliegen. Wat interessant! Wisten jullie dat de orde van de haften is opgedeeld in 36 families? Zonder uitzondering niet uit te spreken zonder een taalcursus.
Haften kennen geen larve- en popstadium; het onvolwassen dier is een nimf en ze leven het overgrote deel van hun bestaan als nimfen in het water. En ik maar denken dat nimfen Grieks en Romeinse godinnen zijn in de gedaante van mooie meisjes en wel duizenden jaren leefden.

Maar het verhaal wordt nog mooier. Een nimf gaat op een bepaald moment naar het wateroppervlak en ondergaat een gedaanteverwisseling waar een zogenaamde subimago uit de nimfhuid sluipt. Deze gedaantewisseling is onvolledig…wow, ze krijgt nogmaals een kans om zichzelf te vernieuwen. Wat een mooie gedachte; eerst als nimf te mogen leven en dan nog even een subimago te zijn voordat je volwassen bent. Lijkt me heel ontspannen.

Nu ik al deze informatie weet voel ik me geweldig en met een goed gevoel kan ik op weg naar de lieve mensen waarmee ik me verbonden voel en de meest senangste middagen doorbreng.

Annie Kessels
Januari 2017

Aphrodite was de Griekse godin van onder andere de liefde en de schoonheid. Zij inspireerde Peter tot een mooi klassiek gedicht.

Aphrodite

Vrouw van mijn dromen
ge daagt mij uit om u te strelen
contact te hebben met uw huid
maar ik voel mij sterk geremd.

Is het uw dromerige blik die
zich niets aantrekt van mijn
onbeschaamde staren, voelt ge niet dat
Ik uw naaktheid aan het verkennen ben?

De bronzen gloed over
uw tedere, ronde vormen
reflecteert het zonlicht dat in
mijn hoofd tot een steekvlam leidt.

Peter Massee

(foto: Stichting Land van Horne)

Nostalgiemiddag Zorgcentrum St. Joseph Nederweert
Met onze verhalen en gedichten hebben wij enige bekendheid gekregen. Zo heeft welzijnscoach Renie van den Dungen van Zorgcentrum St. Joseph ons ook weten te vinden. Het leek haar een leuk en zinvol idee om enkele leden van de SKO eens uit te nodigen om verhalen of gedichten voor te lezen bij de Nostalgiegroep op donderdagmiddag. Het doel van deze middag is door middel van een verhaal of gedicht eigen herinneringen op te halen. Op een gezellige manier en natuurlijk met koffie en een koekje.

Annie Kessels is in december 2016 een middag aanwezig geweest en nam haar gedicht met een herinnering aan haar oma mee. Na het voorlezen kwamen de herinneringen aan opa’s en oma’s uitgebreid naar boven en iedereen in de groep kon zijn of haar eigen verhaal vertellen. Ook de trieste verhalen over de oma die jong was gestorven of de opa en oma die ze nooit hebben gekend.

Annie had ook nog een (verzonnen) verhaal over een verzorgingstehuis waar nonnen en broeders samenwonen. Ook hier werd aandachtig naar geluisterd en de verhalen over de Tante Zusters en Heerooms kwamen weer terug in de herinnering. Ook werd er gepraat over de veranderingen die congregaties hebben ondergaan. In vroegere jaren was het ondenkbaar dat nonnen en broeders onder één dak woonden.

Annie was enthousiast en vertelde haar ervaringen aan de andere leden van de Schrijverskring. Zij werden natuurlijk nieuwsgierig. De SKO gaat dit jaar dus vaker naar de Nostalgiemiddag; zeker weten! De data liggen al vast.