Schrijvers Kring Ospel

Weinig woorden zeggen veel: knap gedaan van onze Annie.

An

Stilletjes en zonder rumoer

viel haar pen stil en geen

papier nog gevuld met haar gedachten

geen grote woorden, maar

levenslust, tevreden en dankbaar zijn

grootse inzichten die verzachtten

Stilletjes en zonder rumoer

schrijft ze haar woorden nog steeds

in onze harten.

Annie Kessels

Dierbare herinnering aan ons lid An Cuijpers † 21 juli 2024

Tja, kleine kinderen worden groot… daar kan onze Annie over meepraten in dit leuk verhaal.

Kracht

Een ding is zeker.

Onze Lieve Heer heeft in zijn scheppingsdrift geen rekening gehouden met de kwetsbare rug van de mens. Hij schiep de bomen, de struiken, de prachtige bloemen en… onkruid. En dat moet gewied worden. Tenminste, dat vinden wij.

Misschien lag het wel niet in zijn bedoeling dat de mens evolueerde tot een wiedend mens.

Maar we kunnen er niet omheen. Ons visitekaartje ligt aan de straat en dat zal onkruidvrij moeten zijn. Want er wordt wat af geoordeeld tijdens een wandeling door het dorp. Zelfs ik doe dit.

Met een blik van misprijzen en stiekem stille bewondering, bekijk ik de weelderige opkomst van kamille, springkruid en andere grassen die in voortuintjes niet horen te staan.

Ik, gevoelig als ik ben voor kletspraatjes, laat me daardoor steeds misleiden en voel dan dagen mijn rug protesteren.

Ooit, jaren geleden, had ik een hulpje, mijn eigen tuinknecht Ruben. Onze oudste was steeds bereid om mee te helpen in de tuin. Niets was hem te veel. Schoffelen, harken en wat belangrijker was: onkruid wieden. Dat er in die tijd niet veel bloeide doordat de bloemen voortijdig onthoofd werden, nam ik op de koop toe. Zo’n enthousiast kind moet toch een kans krijgen.

Mamma helpen deed hij voor zijn plezier.

In die tijd was ik de vrouw in zijn leven, zelfs de kleuterjuf kon er niet tegenop.

Ik prees hem regelrecht de hemel in en hoopte langs deze weg onze samenwerking te vereeuwigen. Ruben heeft inmiddels, onwetend van de stille verlangens die zijn moeder koesterde, ondertussen wraak genomen.

De vraag “wil jij me in de tuin helpen?” wordt beantwoord met de tegenvraag “wat schuift dat?”

Voor zijn plezier in de tuin werken is verleden tijd.

De vrouw in zijn leven is bij toerbeurt steeds een andere ‘bijna’  vrouw. En ik weet het haast zeker, zij heeft geen tuin te wieden.

Zijn enthousiasme is nog steeds groot, maar richt zich tegenwoordig meer op andere kwaliteiten.

Zijn kennis van onkruid wordt alleen maar vertaald in Latijnse benamingen.

Dacht ik…

Gisteren, tijdens het boodschappen doen, viel mijn oog op het prikbord bij de supermarkt.

“Biedt zich aan. Enthousiaste jongeman, voor het bijhouden van uw tuintje. Tel…  Vraag naar Ruben”

Annie Kessels

(uit de SKO bundel: Heksenketel, 1997)

Vandaag delen wij met jullie de woorden die onze An Cuijpers als laatste schreef voor de SKO. Aan haar hartverwarmende levensboodschap is niets toe te voegen!

Soms lijkt het leven bodemloos

Als je jong bent is er niks loos

Maar het klokje kan ook eerder slaan

Je moet er altijd klaar voor staan

Er komt een onverwacht moment

dat geen mens van te voren kent

Als dat komt dan moet je gaan

dan is het met het feest gedaan

Dus geniet van iedere dag

die je nog beleven mag

en zit niet in zak en as

als het een beetje pijnlijk was

Haal de goede momenten erbij

Toon de mensen een lach en wees blij

met de hulp die ze hebben gegeven

In je hele lange leven

An Cuijpers, juni 2024

Toch nog onverwacht snel, is zondag 21 juli 2024 “onze” An Cuijpers overleden, op 91-jarige leeftijd. Op een zonnige maandagmiddag 15 juli daarvóór hebben wij haar nog kort kunnen bezoeken.

Samen met haar zus Mia Frenken-Rutjens, heeft An begin jaren 90 Poëzieavonden georganiseerd in Ospel.  Van daaruit ontstond maart 1994 de SchrijversKring Ospel. An was niet alleen ons oudste lid, maar zeker ook het productiefste! In die ruim dertig jaar, had ze voor (bijna) elke SKO-bijeenkomst wel twee gedichten klaar, of het opgegeven woord nu “moeilijk” was of niet. Op die bijeenkomsten wachtte ze geduldig tot ze aan de beurt was. Nadat ze vervolgens klaar was met voorlezen, keek ze vol verwachting en lachend de club rond voor onze reacties. Die waren altijd enthousiast! De laatste paar jaar hielden wij de bijeenkomsten bij haar thuis, in de kleine gezellige keuken. Dat gaf  een extra sfeer aan de bijeenkomsten.

Behalve in de vier bundels van de SKO, heeft An ook in eigen beheer twee gedichtenbundels gepubliceerd: “Kruimels van zoete en bitterkoekjes” en (samen met dochter Gerrie) “In de voetsporen van mijn moeder”.

Ook staan gedichten van haar in diverse Veldeke publicaties en in de bundel “Ospel dorp in gedichten” (zie het keuzemenu de knoppen Publicaties en Projecten).

Verder droeg ze ook nog regelmatig eigen schrijfsels voor bij Eijnderhoof Nederweert-Eind en tijdens de open dagen van molen De Korenbloem in Ospel. Tot groot plezier van haarzelf èn het aanwezige publiek.

En alsof dat nog niet genoeg was, deed An regelmatig enthousiast mee aan schrijfwedstrijden.

Alles bij elkaar moet ze honderden gedichten en verhalen hebben geschreven. Thema’s die regelmatig terugkwamen, waren: de natuur, ouder worden, dankbaarheid, genieten van het schrijven en lezen.

An was heel trots op haar kinderen en kleinkinderen en altijd positief ingesteld. Wij wensen Jan, Gerrie, Pieter, Hanneke, Angeline, hun partners en de kleinkinderen veel sterkte en licht bij dit groot verlies. Wij hopen dat An nu weer gelukkig samen is met Piet en Michel. An, je was een mooi mens met mooie teksten. Wij zullen je missen, de SKO zonder jou is ondenkbaar!

Onze Nina geeft op een bijzondere manier vorm aan haar verdriet bij het afscheid van haar trouwe hond. Zo herkenbaar!

Fontein der tranen

De fontein der tranen

staat op het Hartzeerplein

Mijn voeten leiden me er naartoe

daarheen

daar moet ik zijn

Dichterbij

steeds dichterbij

Ik voel het, ik ben er bijna

bij deze fontein

Tranen nemen me mijn verstand

Ze vullen de fontein tot aan de rand

Hartverscheurende kreten vullen de nacht

En ik geef me over, ik wacht

De fontein der tranen

staat op het Hartzeerplein

Mijn tranen leidden me hier naartoe

Hier

Hier moest ik zijn

​

Bij de fontein der tranen

Op het Hartzeerplein

©Nina Vergoossen    

Naar aanleiding van het overlijden van mijn trouwe viervoeter Bobby.

Over hem is het gedicht ‘Oud Heertje’ eerder in het Weekblad voor Nederweert en op deze website gepubliceerd.

( https://schrijverskringospel.nl/2024/03/18/gedichten-1e-helft-2024-nina/ )

Een prachtig en goed getroffen portret van een reiger door onze Terry.

Gezeten aan de waterkant

sla ik de statige reiger gade

bewegingsloos tuurt hij

naar ’t wateroppervlak

geduldig wachtend

op die ene passant

die zijn honger zal stillen

de beslissing valt

op ’t juiste moment

met een snelle trefzekere actie

gelaafd en voldaan

tevreden met zichzelf

elegant en statig

met beide poten

stevig op de oever

richt hij zijn snavel

naar de zon

genietend van het leven

ware zijn karaktereigenschappen

tot mijn eigendom gemaakt

maar och

’t zou zo

niet-mij aanvoelen

als leste ik mijn dorst

met gestolen water

Terry van Lierop, augustus 2010

Een heerlijke vakantietijd waarin je van binnen stil wordt… het overkwam onze Resi.

Overpeinzing

De tijd is altijd objectief.

Gestaag tikt de tijd

de secondes voorbij,

als een druppel water,

die consequent in een

bodemloze put valt.

De tijd is altijd objectief.

Elke voorbije seconde is een

equivalent van alle secondes

die nog te verwachten zijn.

De tijd is altijd objectief,

welk jaargetijde ook regeert

of welk deel van een etmaal

is aangebroken. 

De tijd is altijd objectief,

in tegenstelling tot de

subjectief ingestelde

menselijke geest.

Iemands stemming

is debet aan zijn

tijdsbesef en tijdsbeleving,

maar ………………..

De tijd is en blijft altijd objectief.


Resi Faessen

Wie van de ietsje oudere dames (en heren) onder jullie, herkent dit probleem van onze Resi nou niet?!

Genadeloos pashokje

wat ik al lang weet

lees ik in de spiegel

van het hokje

met het rimpelig gordijn

ik zie het en ik moet

helaas beamen

een pondje groter

dus ik moet weer aan de lijn

bah jakkes, wat is dat

nou weer vervelend

ik mag geen knabbels meer

zelfs geen glaasje wijn

ze moesten al die spiegels

maar verbannen

wat zou dat nou toch

gelukzalig zijn

of een spiegel plaatsen

die je smal doet lijken

als op de kermis

 in het spiegelend paleis

dat je in korte tijd

tot een spriet betovert

dan wordt zo’n hokje

nog een droom-paradijs

Resi Faessen, mei 2010

Geniet van het mooie zomerweer met dit mooi gedicht van onze Resi!

Dagboek

Mijn lief geduldig papier

Nooit tegengas of commentaar

Zijn diepste zijn legde ik bloot

Elke dag opnieuw, jaar na jaar

Alles heb ik je toevertrouwd

Geheimen waren bij jou veilig

Je hebt nooit uit de school geklapt

’t Geschreven woord was heilig

Tot die bewuste dag in mei

Ik je uit mijn bestaan verbande

En ik jouw vellen rigoureus

Een voor een verbrandde

Jouw kennis is verleden tijd

Bewijst weer de vergankelijkheid

Van het ongeschreven weten

Schrijven dus om niet te vergeten

Resi Faessen, januari 2010

De vakantietijd lonkt weer: voor kinderen en honden een feest, voor de moeders ook best wel stress… Een heel herkenbaar verhaal van onzeTerry!

Herfstvakantie

’t Is druk, ’t is chaos, ’t is geschreeuw in de ene slaapkamer, paniek in de volgende en er komt iemand met luid gestamp de zoldertrap af. ’t Is de eerste dag van de herfstvakantie. Ik heb ook vrij

gepakt, al vraag ik me op zulke momenten ’s morgens vroeg wel af: WAAROM ook al weer? Nee, zonder gekheid, ik heb mijn kinderen graag om me heen, maar heb het idee dat we allemaal het meest gebaat zijn bij een beetje structuur. En tja, in de vakantie is die ver te zoeken.

“Mam ben je nou nog niet klaar?” roept mijn oudste dochter als ze de badkamer binnenstormt. Ik grom wat, ochtendhumeur, mijn ritueel is nog niet ten einde. Woest verzorgt zij haar gezicht en gooit haar natte bos krullen met een zwaai achterover. Kan me opnieuw afdrogen. “Heb me verslapen, de man van de rijles komt zo. Dju daar issie al, tot straks.” Ze rent de trap af, knalt de voordeur achter zich dicht. Getroffen als door een orkaan, probeer ik de draad weer op te pakken en mijn ritueel te beëindigen.

“Mam, jij hoort ook niks, ik heb al drie keer geroepen.” Paniek heeft zich meester gemaakt van mijn tweede dochter, die in de nasleep zit van de pubertijd. “Heb jij dat zwarte jurkje nou nog niet uitgewassen? Dat wou ik nou vandaag aan doen, ga zo met de trein “, snauwt ze, haar zinnen in mijn richting spugend. “Meisje, hier hangt het in de kast,” ik pluk het gewenste zwarte object uit de kleerkast. “Oh dankjewel mam”, ze kust me op mijn wang.

Da’s de schaduwzijde van de pubertijd, geheel gericht op zichzelf en haar behoeften. De zonzijde, dat zijn de prachtige gesprekken en je dochter zien ontwikkelen tot een mooie zelfstandige vrouw. Al mijmerend loop ik terug naar de badkamer, nog steeds in mijn bloterik.

Als ik langs de kamer van mijn jongste zoon loop, is het daar opeens verdacht stil. Waar net nog oorlogskreten over en weer werden geslingerd, heerst nu serene stilte. Hier is verraad in het spel vermoed ik en ik open de slaapkamerdeur. Tevergeefs probeert mijn oudste zoon de Nintendo DS onder de dekens weg te moffelen. “Betrapt”, roep ik, waarbij ik een stukje omhoog spring. Een geheel verkeerde aanvalstechniek, aangezien ik mijn “harnas” nog niet aan heb. Met een ploffend geluid belanden mijn borsten op hun vaste hangplek, waarop mijn twee batraven in een bulderend gelach uitbarsten. “Mam wil haar borsten ook naar een hoger level krijgen”, grinnikt mijn oudste zoon, die net aan zijn pubertijd begint. “Jaja wijsneus,” zeg ik, “gaan jullie de tafel maar eens opzetten. Leg die Nintendo maar weg, je weet de regels.”

Wanneer ik even later beneden kom, zit mijn jongste zoon stevig te metselen met de chocolade pasta. “Eerst een boterham met vlees of kaas Sam, dat weet je”, vermaan ik hem. “Ja maar ik wil vandaag veel liever een boterham met pasta, ik haat vlees en kaas”, bijt hij me toe. Met tegenzin en heftige armbewegingen smeert hij een nieuwe boterham met vlees. Om mijn dag wat op te peppen, loop ik naar de keuken om koffie te zetten, in plaats van mijn kopje thee ’s morgens. Normaal gesproken begin ik pas met koffie te leuten tegen tienen, maar vandaag vereist drastischere maatregelen. Wanneer ik terugkom in de kamer zit onze hond Floor likkebaardend langs de stoel van Sam, die zijn tanden zet in een dikke boterham met pasta.

Onze golden retriever is het enige gezinslid dat goed gedijt in deze dagen zonder structuur.

Terry van Lierop, 5 november 2009