Feeds:
Berichten
Reacties

Bij het schitterend lenteweer van dit Paasweekend hoort een verhaal over de liefde, die zoveel jaren kon duren. Een ontroerend verhaal in zijn eenvoud van An.

Herinneringen

Elke morgen bij het ontbijt kijk ik naar het schilderij van de jager met zijn honden. Het is geschilderd door mijn man zaliger, naar een voorbeeld van een Franse schilder. Zijn naam heb ik niet kunnen achterhalen. Mijn man, waar ik 62 jaar mee getrouwd was, was gefascineerd door die jager.

Toen ik 21 jaar was en me had verkleed met vastenavond voor het bal, was er ook een jager, in een groen manchester pak en met een hoed met een veer. Ook had hij een echt geweer, waar weliswaar geen kogels inzaten maar dat later op de avond toch moest worden ingeleverd bij een agent van de politie. Maar toen was het al te laat: de jager had Roodkapje al gevangen. Dat was ik! Met een zelf gemaakt luifelhoedje van rood ribfluweel, een wit schortje en een mandje met koekjes voor grootmoe.

De jager bouwde met eigen handen een huisje voor mij. In dat huisje werden 3 zonen en 3 dochters volwassen. We waren 61 jaar getrouwd, in die jaren maakten we heel veel mee. Dat komt allemaal boven als ik naar het schilderij van die jager met de honden kijk. Die jager houdt mij nog steeds gevangen, nu in mijn herinneringen.


An Cuijpers-Rutjens, voorjaar 2021

Ach, schoenen: luxeprobleem of niet? Onze Karin was er helemaal klaar mee, die eeuwige strijd van onze voeten met hun schoenen…


Mijn “ouwelui”

Jullie zijn passé, not done,

al jaren uit de tijd

De neuzen bleek, zo onaantrekkelijk

dat geen hond er meer in bijt

De rek is er al heel lang uit,

alles zwabbert nu maar wat mee

Lekkages slijtages steeds verholpen

en iedere keer zei ik geen nee

Blaren, vieze luchtjes, eelt

heb ik doorstaan op ons treurig pad

Nu is ‘t echt over, oude stappers:

‘k heb zat geduld met jullie gehad!


Mijn aller charmantste nieuwelingen

Ja hij bestaat: die eerste blik,

jullie glittertjes lonkten in pracht

Het zwoele bruin zei: neem ons mee!

En zijde streelde mijn benen zacht

Naadloos klikte het tussen ons,

geen knellende band of ruwe huid

Een diepe rust kwam over mijn voeten,

ik groeide hoog boven mijzelve toen uit

Wat kan ik anders dan met jullie te pronken,

snoezigste sleehakken van mijn bestaan?

Wat kan ik anders met zo’n verleidelijk wapen

dan op veroveringstocht te gaan?



Karin Vossen augustus 2006

Gedicht Resi maart 2022

De verschrikkelijke oorlog in Oekraïne houdt iedereen bezig. Ook Resi heeft zoveel vragen…


Oekraïne, maart 2022


Waar zijn de vogels in de lucht?

Weg voor het geroffel van geweren.

Ze hebben plaats gemaakt voor

bommenwerpers en raketten.


Waar zijn de huisdieren?

Ze lopen doelloos rond op zoek

naar eten en genegenheid van degenen,

die hen achterlieten met een “bloedend” hart.


Waar zijn de bomen?

Ze zijn ten prooi gevallen

aan het alles overheersend vuur

van vijandelijk geweld.


Waar zijn de historische gebouwen?

Ze zijn kapot geschoten en

in hun schoonheid vernield

nu behorend tot wat ze eens waren.


Waar zijn de soldaten?

Ze verschansen zich achter

hun zelf opgeworpen barricades,

wachtend om in actie te komen.


Waar is de vrijheid?

Deze is op bevel van één iemand, die

momenteel verguisd en gehaat wordt,

teniet gedaan en opgeheven.


Waar zijn de inwoners?

Ze zijn ondergedoken in schuilkelders

gevlucht naar veiliger oorden

of liggen naamloos in een massagraf.


Ze vluchtten met het verleden

in slechts één enkele koffer gepropt

met een onzekere toekomst in hun hoofd

met de hoop ooit terug te keren.


Maar de strijdvaardige bevolking is sterk,

vastberaden hun land te verdedigen,

hun vaderland trouw te blijven

de bezetters moedig te trotseren.


Zij die achter blijven, leven bij de dag

zonder elektriciteit, warmte of voedsel

Dank je wel, Vladimir Poetin,

MOGE  DE  DUIVEL  JE  HALEN!



Resi, 18 maart 2022

Heerlijk toch, zo wegdromen over lekker “burgerlijk ongehoorzaam” zijn?! Door Terry met veel plezier onder woorden gebracht.

Opgeruimd staat netjes/braaf


Netjes, netjes, netjes in de pas

wat zouden anderen zeggen

als ik niet zo braaf meer was…


Netjes, netjes, netjes in de pas

schelden tegen stomvervelende klanten

als ik niet zo braaf meer was…


Netjes, netjes, netjes in de pas

saaie huishoudboel laten verslonzen

als ik niet zo braaf meer was…


Uit de pas, uit de pas

schreeuwt in mij ’t beest

doen eens dol, ga uit je bol

geef jezelf vandaag een feest


Netjes, netjes, netjes in de pas

uren lopen soppen

nadat ik eens niet zo braaf meer was…



Terry van Lierop

December 2006

Gedicht Karin maart 2022

Een groot fan van goed nieuws, zeker in deze akelige tijden: dat is onze Karin beslist. Geniet van dit mooi verhaal dat waar gebeurd is!



Held


Waarschijnlijk kende u hem niet:

Magawa, een Gambia-hamsterrat

Overleed onlangs na een welbesteed leven

van acht jaren oud,  en dat was dat


Met zijn pensioen, het jaar daarvoor,

viel hem te beurt de grote eer

van een gouden medaille voor heldenmoed,

niet één keer betoond, maar wel duizend keer


“Ik deed toch mijn plicht? Deed slechts wat ik leerde:

granaten en mijnen speuren met mijn neus  

in Cambodja, land vol explosieven

Ik maakte de wereld iets beter, ja heus


Er liggen daar nog steeds veel mijnen

Maar alle beetjes helpen en dat is dat

Een goede daad werkt zó aanstekelijk”



aldus Magawa, een Gambia-hamsterrat

Karin Vossen 28 januari 2022

Vandaag is onze José “ouderwets” op dreef in dit heerlijke kort verhaal! Ze liet zich daarvoor inspireren door de song “Jack and Jill went up the hill to have a little fun… Stupid Jill forgot her pill, and now they have a son  (Oops upside your head”

Neem er de tijd voor en veel plezier ermee!

Onfortuinlijk

De grafstemming bereikt een knallend hoogtepunt als er plotsklaps een kogel door het vertrek vliegt die via een omweg met een knullig boogje in het plafond terecht komt. Het stucsel dwarrelt als witte poedersuiker over de drie oliebollen die tegenover hem zitten, alsof het lichtjes sneeuwt. Ineens is het stil, het oorverdovende geschreeuw van de gebroeders rouwdouwer verstilt op miraculeuze wijze.

Zes ogen en drie openstaande monden lijken dit staaltje mondsnoeren wel te snappen, daar waar nette woorden nooit het gewenste effect zullen hebben op dit soort patsertjes.

‘Nou, dank voor uw aandacht. Waar was ik gebleven?’

‘Tante Bess, ze is dood vertelde u net. U bent haar notaris en regelt haar erfenis, onze erfenis lijkt me, anders zaten we hier niet.’ zegt de oudste van de drie “dierbare neefjes” met een brede grijns op zijn pokdalige tronie.

‘Juist ja, de afhandeling van haar testament. Uw tante was zeer vermogend zoals u misschien wel wist. Ze trouwde met een rijke vastgoedmagnaat die erg succesvol was en bij zijn overlijden alles naliet aan zijn dierbare vrouw. Helaas was het hun niet gegeven om kinderen te krijgen. Hun vermogen was zo aanzienlijk dat ze met gemak de top 10 haalden van de Forbes 100.’

De jongste van de drie begint te joelen alsof hij zojuist de gouden medaille op de 400 meter dommigheid heeft behaald op de Olympische Spelen. De middelste van de drie schatjes stompt hem keihard in zijn maag en vraagt of hij alstublieft wat meer respect kan tonen ten opzichte van hun oude Bessje. Het jonkie klapt dubbel en begint te vloeken als een bootwerker.

De notaris vraagt nogmaals om stilte en kijkt ze een voor een aan.

‘Jullie tante heeft een videoboodschap voor jullie opgenomen vóór ze stierf en haar testament voor de laatste maal opmaakte met mij en ze onder toeziend oog van twee van mijn klerken de boel ondertekende. Graag speel ik deze boodschap voor jullie af, als jullie tenminste het geduld even kunnen opbrengen om aandachtig te luisteren zonder uw stemmen te verheffen.’

Breed lachend knikken de drie, zichzelf al rijk rekenend.

‘Als jullie deze boodschap zien heb ik mijn laatste aardappel gegeten. Jullie drie, zonen van mijn lieve, veel te vroeg gestorven kleine broertje die alle moeite om jullie in het gareel te houden, hopeloos zag falen. Ik zou jullie niet eens herkennen, zelfs al zou ik er mijn leven tien jaar mee kunnen verlengen. Nooit hebben jullie eens geïnformeerd naar mijn wel en wee, geen verjaardags- of kerstkaartje kon er af. De enige die zich het laatste jaar over me heeft ontfermd is mijn inwonende hulp. Mijn lieve Jill die niets teveel was. Als het goed is zal ze zich nu bij jullie voegen…’

De notaris loopt naar de deur en opent hem met een zwierige zwaai. ‘Kom binnen Jill.’

De drie rebellen kijken naar de deur en vallen ongeveer van hun stoelen. De honingblonde schoonheid die op een statige manier naar binnen loopt op haar lange stelten kijkt enigszins ongemakkelijk naar de drie. Ze herstelt zich in een oogwenk en strijkt een denkbeeldige kreukel in  haar korte strakke rok recht. De drie kijken echter meteen naar haar voluptueuze voorgevel die net niet uit het netje schijnt te vallen. Haar smaragdgroene ogen kijken hulpeloos naar de notaris.

‘Ga maar even zitten Jill, dan kijken we verder naar de opgenomen videoboodschap.’

Jill schuift een stoel bij en gaat zitten. De drie musketiers zijn de video volledig vergeten en kijken alleen nog maar naar de schoonheid. De een nog flirteriger dan de ander…

‘Zoals jullie zien is mijn lieve Jill er bij komen zitten en aangezien ik haar met mijn hele ziel en zaligheid in mijn hart heb gesloten, zal mijn gehele vermogen naar haar gaan. Alsook alle onroerende en roerende goederen en alle aanverwanten. De hele rataplan om het even in jullie Jip en Janneketaal te houden.

Sttttt, jullie krijgen ook nog wel iets hoor. Aangezien jullie altijd zo druk zijn met donkere paden bewandelen en op het randje leven, heb ik voor jullie een cursus Anger-management geregeld waar jullie eens per maand naar toe kunnen de komende jaren. Het is al betaald en maak er alsjeblieft gebruik van zodat jullie niet nog verder de afgrond in zakken met jullie agressieve inborst. De hele inhoud van het testament is grondig dichtgetimmerd, er valt niks meer te halen voor jullie. En laat in godsnaam die lieve Jill met rust! Maak iets van jullie leven!

Lieve Jill, dank je wel voor het verrijken van mijn laatste levensjaar. Maak gebruik van de diensten van Jack de notaris, hij zal je zo lang hij kan aan de hand nemen om het vermogen naar beste inzicht te laten volstaan voor je hele leven. Je hebt het verdiend, geniet er van lieverd.’

De notaris bekijkt de verblufte gezichten en schuift voorzichtig de envelop met het cursus-abonnement naar hun toe. Langzaam verschuift hij daarna zijn hand naar zijn Colt 45, voor het geval dat…

Een van de drie pokdalige gasten neemt het woord en kijkt daarbij enigszins verbouwereerd naar Jill.

‘Lieve Jill, dank je dat je zo goed voor onze tante hebt gezorgd. Helemaal hoteldebotel was ik toen je binnenkwam. Mijn hart sloeg op hol. Ik weet dat we elkaar nog niet zo goed kennen maar zou je met me willen trouwen?’

De andere twee lichtgewichten zijn woest en beuken de oudste zowat tegen de vlakte en roepen om het hardst ‘Ik zag haar eerst vuile klootzak!’ Op een gegeven moment rolt het hele zooitje over elkaar heen. Zo’n cursus is misschien nog niet zo’n slecht plan bedenkt Jack, al zal het uiteindelijk weinig opleveren. Aard van het beestje enzovoort.

Hij loopt naar Jill, pakt haar bij de hand en verlaat het kantoor.

‘Heb je je paspoort bij je?’, vraagt Jack aan Jill.

‘Ja hoor, we zouden toch meteen vertrekken? Waar gaan we nu heen dan?’

‘Meteen naar het gemeentehuis liefste, de trouwambtenaar verwacht ons al, daarna kunnen we overal heen waar we zin in hebben. De hele wereld wacht op ons…’

Hij feliciteert zichzelf met zijn goede keuze van de meegaande Jill, het zoete leven lacht hem toe.

Zachtjes neuriënd betreedt Jack de trouwzaal.

©José Bergh-Berben

Gedicht An 2 febr 2022

De zware stormen van enkele weken geleden liggen nog vers in ons geheugen. Onze An bracht mooi onder woorden wat die met haar deden.

En… lees je het woord “storm” als een metafoor, dan is het een verrassend actueel en bemoedigend gedicht!

Alles gaat voorbij


Buiten stormde het en binnen ook

in mijn hoofd zat een akelig spook.


Mijn gedachten als nevelflarden

probeerden zich kronkelig te ontwarren.


Steeds botsten ze weer op elkaar

ik voelde mij daardoor heel naar.


Plotseling was daar een windstil moment

zoals wel elke storm ooit kent


De wanhoop heeft mij weer verlaten

ik hoor zacht een lammetje blaten


En een klokje van vrede luiden

het windje waait weer uit het zuiden.



An Cuijpers-Rutjens

Februari 2022

Wij draaien deze lenteachtige Carnavalsmaandag lekker de jaargetijden om. Vergankelijkheid: een mooie gedachte van Annie.


 

Zonsondergang

 


De eerste herfstblaadjes ritselen

traag naar beneden

maken geelbruine vlekken

op het groene gras

 


Verderop

in de donkere diepte van het kanaal

brommen motoren van een

voorbij varend schip

 


Aan de overkant blaat een schaap

in het licht van de late avond

een streepje nog

van een dag die haast voorbij is

 


Ik sukkel langzaam verder

met aan het eind

van de riem

onze bejaarde viervoeter

 


Wanneer zal zijn laatste zonsondergang zijn

 


Annie Kessels

oktober 2006

Gedicht Resi febr 2022

Eindelijk versoepelingen van de coronamaatregelen! Veel mensen zullen zich nog steeds herkennen in deze hartenkreet van onze Resi. Lichamelijk contact is zo een basisbehoefte.



De 1,5 meter…



een troostende omhelzing

een zachte kus op je wang

voor een vriendelijke handdruk

is de mensheid nu zelfs bang


een bemoedigend schouderklopje

valt beangstigend verkeerd

elke aanraking lijkt onjuist

zolang het virus nog muteert


hoe lang zal het gaan duren

eer dit verraderlijk virus vertrekt

hoe lang blijft het tiranniseren

hoe lang blijft het click en collect?


ik zal de dag gaan prijzen

dat knuffelen weer mag

ik mijn liefde weer mag uiten

o, ik verlang zo naar de dag


dat ik mijn dochters kan omhelzen

mijn kleinkinderen weer zoenen kan

mijn vrienden liefdevol begroet

er een eind komt aan die coronaban.



Resi Faessen

december 2021

Kort verhaal Terry febr 2022

Het is Valentijnsdag! Mocht je niet spontaan met bloemen of gebak/bonbons in hartjesvorm worden verrast: droom dan maar lekker mee met onze Terry ❤.

Cupido


Zijn pijlen zijn bij dit koppel zeer doeltreffend geweest. Cupido heeft beider harten duidelijk in vuur en vlam gezet. Om maar zoveel mogelijk van elkaars aanwezigheid te kunnen genieten, wringen ze zich in allerhande bochten en standen. Dit vereist in twee eenpersoons treinstoelen, toch enige vorm van acrobatiek. Maar ach, ze zijn nog jong en tsja de NS is mede schuld aan deze liefdesperikelen. Hun slogan luidt immers: “Laat je gaan!” Dat is dus niet tegen dovemans oren gezegd!


Enigszins opgelaten voel ik me wel maar aangezien de coupé stampvol zit, ben ik genoodzaakt op mijn plaats te blijven. Daar ik mij bijna een gluurder begin te voelen, verleg ik mijn blik naar buiten. Bomen, weilanden, huizen, mensen zoeven voorbij. Normaal gesproken zou me dat een gevoel van vrijheid geven. Zoals amper een half uur geleden, op mijn fiets. Trappend tegen de wind, bepakt met rugzak en discman aan, had ik dat nomadengevoel “alleen maar toch met zovelen reizend”. Dat maakt me vaak blij en energiek. Maar op dit moment is dat verdwenen zoals het landschap achtergelaten wordt in het laatste raam van de treincoupé.


e intimiteit en verliefdheid van het jonge stel tegenover mij laat me beseffen dat ik net als ieder ander, ook wel eens een arm om me heen wil. Geen acrobatiek, nee, dat laat mijn lichaam niet meer toe. Maar die vlinders, het verliefd zijn… daar kan het nomadengevoel niet tegenop! Misschien over een hele poos schiet Cupido zijn pijlen mijn richting op en treft hij doel. Wellicht is de slogan van de NS tegen die tijd ook wel veranderd.


Terry, 7 december 2005