Schrijvers Kring Ospel

Wat een natte zomer, met als dieptepunt de overstromingen in België, Duitsland en Zuid-Limburg!

Karin  probeerde al die indrukken te vangen in twee kleine scenes.

 

Water

Muis dobbert bang op

Hemelsblauwe badslipper

Glad water zwijgt nu

In gulzige berm

Wekt hemels regenwater

Geuren en kleuren

Karin Vossen

augustus 2021

Read Full Post »

(foto’s: José Bergh en Annie Kessels)

Als grappige opmerking begonnen. Gevolgd door speurtochten tussen veel oude schrijfsels èn warempel ook geboortes van nieuw geschreven gedichten/verhalen. Daarna het nodige digitale geploeter van Annie om tot een mooi geheel te komen. En niet te geloven: bijna als vanzelf een datum voor het presentatiefeestje gevonden waarop we compleet waren.

Dat was de voorgeschiedenis in vogelvlucht van het boekje Ontmoetingen, met veel prachtige foto’s. Het staat vol met grappige, filosofische, gevoelige gedichten en verhalen over bomen. Mede door deze voorbereidingen, hebben we tijdens de coronaperiode contact met elkaar gehouden en zijn we geïnspireerd gebleven.

We hadden die maandag allemaal wat lekkers meegenomen. Natuurlijk moesten we ook An nog even feliciteren met het behalen van haar prijs, enkele weken geleden. Na een korte maar bondige “speech” met een “wijn”dronk, kregen we dan ein-de-lijk allemaal een exemplaar van het boekje, door Annie uitgereikt.

Ook hadden we, als vanouds, bijna allemaal wat geschreven voor die maandag. Het deed ons goed elkaar na zo lange tijd weer werkelijk te ontmoeten. We hopen dat we nu weer met regelmaat bij elkaar kunnen komen, want we misten dat enorm.

Read Full Post »

Zoals vorige week beloofd, vandaag het winnende gedicht van An over Sarsven en De Banen. Het is prachtig doordat zij weinig en eenvoudige woorden gebruikt. Het thema van sterke verbondenheid in stilte, is tijdloos.

Wat ons betreft mag het gedicht ook een ereplaatsje krijgen bij een bankje aan het Sarsven en De Banen!

Sarsven en De Banen

Op een bank bij de groene Banen

zaten wij in voorgaande jaren

herinneringen te vergaren

uitzicht op zilverreigers, zwarte zwanen

Vogels die tierelierend

de lente vierden

stil zaten wij daar te luisteren

af en toe wat te fluisteren

Ook bij ’t Sarsven staat zo een bank

waarop wij zalig droomden

zou het in de hemel ook zo zijn?

groene natuur rondom water

en altijd misschien lentefestijn?



Mijn man is mij al voorgegaan

hij zal daar op mij wachten

bij dat groene ven met die bank

dat zijn beelden die mijn alleen-zijn verzachten

An Cuijpers-Rutjens

Voorjaar 2021, prijsvraag Limburgs Landschap

Read Full Post »

Op 31 juli en 1 augustus jl. vonden de feestactiviteiten plaats ter gelegenheid van het 90-jarig bestaan van Het Limburgs Landschap Jubileum Het Limburgs Landschap – Het Limburgs Landschap (limburgs-landschap.nl)

Voor dit feest was ook de prijsvraag ”Ode aan Het Landschap” uitgeschreven: welk Limburgs Landschap inspireert jou? Deelname stond open voor alle mogelijke kunstuitingen, zoals liedjes, beelden, foto’s, wandkleden, schilderijen en gedichten. In totaal waren er zo’n 500 inzendingen. “Onze” An had (natúúrlijk 😜) een gedicht ingestuurd, daarover volgende week meer. Dit gedicht heeft nu een eeuwig plekje gekregen in een van de achterste tuinen in Arcen.

Er waren in drie categorieën drie prijzen te vergeven: gedichten, schilderijen en foto’s. In de categorie gedichten was onze An een van de drie winnaars! Ze ontving een prachtig kunstboek en was helemaal in haar nopjes.

Het weer werkte die zaterdag ook nog eens mee en An ontmoette leuke mensen. Samen met haar jongste dochter Angeline, had ze een topdag. An, van harte proficiat van de Skootjes!

Read Full Post »

Volgende week brengen wij spetterend verslag van het “brekend nieuws” van eergisteren 31 juli: onze An is die zaterdag namelijk naar de Kasteeltuinen in Arcen geweest. En met een feestelijke reden! Het heeft te maken met een prachtig gedicht van haar en ze had een geweldige middag.

Wij zijn trots op haar en ziezo, meer verklappen wij nog even niet. 😜

Read Full Post »

’s Avonds een grote meid, ’s morgens een grote meid: da’s geen probleem voor onze dappere Terry. En die geweldige avond/nacht pakt niemand haar meer af!

O zo.

Mistige zondagochtend

De wekker loopt af! Jezus, of ik niet geslapen heb! Aangezien ik niet meer in mijn teens zit en mijn lichaam na zo’n avondje tegenstribbelt, strompel ik naar de douche. Stijve botten en spieren worden door het warme water langzaam in beweging gezet. Eigen schuld dikke bult, denk ik. Maar ja, het was wel beregezellig! Teveel gedanst, te hard gelachen en net iets teveel gedronken. Niet zat hoor oh nee. Want ik heb graag alles onder controle. Kan soms voor en soms tegen me werken.

Een avondje stappen, dat is lang, heel lang geleden. Daar ik het banken op mijn alleenstaande zaterdag wel had gehad, liet ik mij graag overhalen om mee te gaan. Even bekroop mij de gedachte of dit nog wel past voor een 44-jarige vrouw met vier kinderen. Meteen daarop besliste ik resoluut: “Tuurlijk, een mens wil ook wel eens wat!” Vier uur ’s morgens kwam moeders thuis! Alles nog redelijk onder controle, dacht ik. Sleutels en sleutelgat gevonden. Hond nog uitgelaten, bed bereikt en zelfs de wekker gezet. Want ook de day after meen ik alles onder controle te moeten hebben.

Na mijn opfrisbeurt strompel ik de trap af, op weg naar een boterham. Mijn spieren zijn nu redelijk ok, maar mijn grijze hersenmassa verkeert in een mistig moerasland, waarin alle cellen lijken te worden opgezogen. Beneden aangekomen, vind ik de sleutels op de deurmat, het licht nog aan en oeps, de hond sleept nog met haar riem rond. Als boetedoening laat ik haar extra lang uit, waarna de mist in mijn hersenpan langzaam optrekt. Ik voer haar een dubbele portie.

Sorry meissie,” zeg ik, “gebrek aan controle deze keer.”

Volgende keer beter!

Terry van Lierop, 7 december 2005

Read Full Post »

Op 26 april vertelden wij jullie over onze snode plannen om een heus bomenboekje uit te gaan geven. Het werd een inspirerende zoektocht langs oude gedichten èn het leidde ook tot nieuwe. Het resultaat is een bonte verzameling van ontmoetingen. Ze zijn heel verschillend van stijl en invalshoek! Met prachtige foto’s daar nog eens bij, menen wij dat het thema “bomen” goed tot zijn recht is gekomen.

Wij hebben de bundel als Albelli fotoboek laten afdrukken. In eerste instantie alleen in beperkte oplage. Op maandag 9 augustus maken wij van de presentatie een ouderwets SKO-feestje binnen onze eigen groep. Dat is ook een mooie gelegenheid om elkaar na meer dan 1,5 jaar corona eindelijk weer compleet en lijflijk te ontmoeten! Daar komen we natuurlijk nog op terug.

Om alvast in de stemming te komen voor een “slutty summer” 😜: een bomengedicht van An (dat overigens niet in de bundel is opgenomen).

Er stond een plataan

in het park van de stad

waaronder een jongen zat,

niet zijn schat

Hij was niet de eerste

en ook niet de laatste

die daar zijn hart verloren had

Al veel verliefden zag die plataan,

hij zag ze komen en hij zag ze gaan

Zijn bladeren fluisterden met hen mee

Ze ruisten bij het spel van de wind

voor de geliefden die werden bemind

En al gaan de jaren der jeugd voorbij,

steeds zijn er verliefden in de maand mei

Nog altijd fluistert de wind in de blaren

als toen er de eerste verliefden waren

An Cuijpers, januari 2001

Read Full Post »

Het dorp Grolloo is vooral bekend als thuishaven van Cuby and the Blizzards. Maar het prachtige oeroude Drentse platteland rondom, inspireerde Karin tot een sfeervol gedicht. 

Grolloo

 

Onze ogen tasten het loden wolkendek

en het volrijpe groen van het land af

De einder speelt weer ja speelt

met het verdiepende blauw

van de schemer

De lentedag verkrimpt

naar de grenzen van de nacht

Cirkels

van dampende nevels voorbij de weiden

sluiten sluipend het dorp

steeds kleiner in

Koeien

wachten gelaten hun slaap

Vogels

balanceren nog flierefluitend

op het dunne koord

van dit moment

Wij zwijgen, luisteren slechts

naar stap en adem

Wij zwijgen, onze harten

zijn zo vol van stilte

en geurende meidoorn

Karin Vossen, 23 mei 2005

Read Full Post »

Voor de ietsje oudere jongeren onder jullie: vandaag een prachtige jeugdherinnering van onze Annie. Even lekker zwijmelen in de nostalgie!

1960

Waterdruppels zoeken met schokjes een weg naar beneden

riviertjes maken kleine aftakkingen

in het landschap op ons keukenraam

de wereld achter het venster buigt, strekt

en houdt zich staand

ik tel de latjes van het houten voetenbankje

zes grijsgroene streepjes

onder de pantoffels van mijn oma

is de verf weggesleten

haar tenen steken over de rand

in de diepe kuil van haar schort

liggen harde spruitjes

en vele losse groene blaadjes

het mesje kerft een kruisje in elke spruit

en ieder plofje belooft iets lekkers

ik wil de haartjes tellen op haar vingers

en die op de zijkant van haar hand

groene snippers spruit vallen als

bloesemblaadjes

meer dan ik kan tellen

de accordeons van Schriebl en Hupperts

zingen Sarie Marais

zachtjes hoor ik haar neuriën

Annie Kessels

Read Full Post »

Hoe ziet jouw ideale wereld er uit? Onze Resi leefde zich heerlijk uit met die vraag. Met als resultaat een grappig en slim science fiction verhaal terug in de tijd…

Koeterwaals

Heel lang geleden leefde er op onze aarde een vreemd volkje. Ze hadden geen vaste woon- of verblijfplaats, maar ze woonden daar waar het leven hen bracht en ze verbleven nu eens hier en dan weer daar. Zo struinden ze eeuwenlang over onze aardkloot totdat ze in het hart van een van de huidige continenten alles vonden wat ze nodig hadden: vruchtbare grond, zoet water, een aangenaam klimaat en wat ze het allerbelangrijkst vonden, een vlakke bodem. Ze besloten dat hun toekomst hier zou komen liggen en dat ze niet continu meer wilden verkassen.

Hun nakomelingen leven er na vele, vele generaties nog steeds. Het zijn de Koeterwalen, die als voertaal het Koeterwaals gebruiken. Het is een volk van intelligente en ijverige mensen. Vroeger verplaatsten ze zich met auto’ s die het milieu aantastten, maar tegenwoordig rijden ze, fier op hun elektrisch paard gezeten, door hun land dat zich uitstrekt zover de hemel reikt.

Is de fut uit hun paarden, geen nood, want in ieder gehucht is een soort stationnetje, waar het kunstdier in een overdekte box op een lopende band gezet kan worden en zo razendsnel vervoerd wordt naar de plaats van bestemming, terwijl het ondertussen opgeladen wordt. De vroegere TGV zou er jaloers op zijn. In die box bevindt zich een hangstoel, waarin de ruiter plaats kan nemen, een virtueel filmpje kan kijken of hightech muziek kan beluisteren.  De hangstoel is het meest te vergelijken met een stoel uit de antieke zweefmolen op de kermis, maar dan veel luxueuzer. Voor degenen die willen reizen zonder paard, vooral op regendagen, is er de supermoderne monorail, die de lopende band in snelheid nog overtreft. Uiteraard beweegt alles zich op zonne-energie voort.

De woningen zijn van ondoorzichtig plexiglas en ze zijn klein. In de huiskamers bevinden zich enkele zitzakken, waarop of waarin de Koeterwalen zich behaaglijk kunnen nestelen na gedane arbeid. In de keukens treft men geen serviesgoed, bestek of vaatwasser aan. Eerlijk gezegd is er helemaal niets op de plaats waar de keukens plachtten te staan. Men  nuttigt ’s morgens een roze pil, ’s middags een gele en ’s avonds een blauwe. Deze pillen, die door de overheid verstrekt worden, bevatten alle voedingsstoffen die de bevolking nodig heeft, inclusief vitamines en mineralen. Om de 25 meter is er een openbaar waterpunt met plastic kunststof bekers, waar men zijn dorst kan lessen. Andere vloeibare middelen worden niet getolereerd. 

De slaapkamers zijn voorzien van gestoffeerde rekken, waar men zichzelf in vastzet, gelijkend op de oude autogordels, maar dan met meer gespen. Betreffende rekken kunnen in iedere willekeurige stand gezet worden en ze zorgen voor een behaaglijke nachtrust. 

Wasmachines en toebehoren zijn in Koeterwalië niet te vinden, want ze zijn onnodig. De mannen en vrouwen gaan iedere avond na hun werk door een soort wasstraat waar ze van top tot teen worden gewassen en verschoond en waar ze geheel verfrist weer uit komen.

Alle Koeterwalen werken met 100 mensen tegelijk in een ruimte. Deze 100 mensen doen allemaal het zelfde werk, zoals o.a. boekhouden, lopende bandwerk, baby’s verzorgen, lessen volgen via de PC. Zelfs de leraren zitten met zijn honderden bijeen om hun leerlingen te instrueren.

Ook de voortplanting is centraal geregeld en wordt staande uitgevoerd. Het verplichte tijdstip hiervoor is de lunchpauze en het is dan ook logisch dat de Koeterwaal niet monogaam is. De vrouwelijke onderdanen hebben een klein gaatje in hun schouder, waar de mannelijke leden hun pink in drukken gedurende 30 seconden en voilà de daad is geschied door middel van de pinkafdruk. De beste tijd hiervoor is de derde dinsdag van de maand. Het is zo simpel geworden in de loop van de millennia. Een kind kan de was doen, alhoewel de voortplanting enkel aan volwassenen blijft voorbehouden. De minimum leeftijd voor de pinksex is 18 jaar en daar mag nooit van worden afgeweken. De op deze manier geproduceerde kinderen worden en masse verzorgd en opgevoed, weer met 100 tegelijk.

Een jaar heeft 13 manen en na de dertiende maan begint men weer opnieuw te tellen. De dagen van de weken heten nog hetzelfde als vroeger met dien verstande dat de week begint op zondag vanwege alles, dat door de zon opgeladen moet worden. Op vrijdag, het woord zegt het al, hebben alle ingezetenen vrij en op donderdagen vallen meestal de regen- en onweersbuien. Niet altijd, want de opperste Opperkoeterwaal is er van overtuigd dat wat die buien betreft er ook nog een verrassingselement in moet zitten. ’s Morgens vroeg laat hij zijn landgenoten dan per hoofdtelefoon weten of ze wel of niet op neerslag kunnen rekenen die dag. Verder wordt op maandagen de maan gelijk gezet, net als vroeger de klokken. De maancyclus is vastgesteld op 4 weken en na het eerste kwartier, volle maan en laatste kwartier eindigt ie met de nieuwe maan.

De seizoenen zijn niet meer wat ze ooit waren. Ieder jaar wordt er via een referendum in de dertiende maan democratisch bepaald welk seizoen het komend jaar mag zijn. Meestal wordt gekozen voor de lente vanwege het nieuwe leven overal, maar de meeste stemmen gelden.

Één keer in mijn leven ben ik even binnen de grenzen van dit vreemde land geweest. Ik voelde me er niet thuis. Geen gevoelens, geen empathie, ook nooit ruzie en alles gepland door de weliswaar democratisch gekozen Opperkoeterwalen, maar nee, geef mijn portie maar aan Fikkie. Het was mij te statisch en te beheerst, dus heb ik besloten heel snel terug te keren naar het Nederland van 2015 met zijn drukdoenerij, zijn problemen over alles, zijn bemoeienissen, zijn voetbal en zijn passie, waarbij ik vooral dat laatste wil benadrukken.

Ik verlaat dit cyberland maar gauw door een “klik” en met Control Alt Delete hoop ik er ook nooit meer terecht te komen en ik laat Koeterwalië graag over aan de Koeterwalen. Tot nooit meer ziens!

Resi Faessen-Teeuwen, juli 2015

Read Full Post »