Schrijvers Kring Ospel

Vandaag een aangrijpend maar ook ontroerend mooi verhaal van onze José.

 

 

Verstrooid

 

Het ziet er bijna lachwekkend uit, ware het niet dat het huilen me nader staat dan het lachen.

Met een glimlach beantwoord ik haar stralend gezichtje dat er ietwat clownesk uitziet met de felrode lippenstift rondom haar mond en op haar wangen.

‘Kan ik er zo mee door?’, vraagt ze me zonder haar gebruikelijke zelfvertrouwen.

‘We hoeven niet op stap mam en de dokter in het ziekenhuis is veel te oud voor jou om mee te sjansen.’ Ik probeer er met mijn loden hart een komische twist aan te geven door een keer vet te knipogen naar haar.

Ze grinnikt als ik een make-upremover doekje uit het cellofaan neem en zo subtiel mogelijk het overtollige rood probeer weg te vegen. Haar ongelijk bijgetekende wenkbrauwen staan als twee piramides boven haar troebele ogen alsof ze beschuldigend wijzen naar de veel te korte pony.

Alsof ze mijn gedachten kan lezen.

‘Ja echt, ik zag bijna niks meer door dat gordijn van haar dus heb ik er een puntje afgeknipt.’

Het bewijs ligt op haar schoot en op tafel zie ik de huishoudschaar die het rafelige resultaat nog eens benadrukt. Haar trillende onderlip zoekt bevestiging. Ze kijkt me aan en smeekt me woordeloos om hulp. Hulp die ik haar niet kan bieden in welke vorm dan ook.

‘Het is goed mam, je ziet er prachtig uit maak je geen zorgen.’ Ik neem het ronde flesje met daarin een prachtige parel, haar lievelingsgeur, en spray een beetje achter haar oren en in haar hals waar de dunne huid het gulzig absorbeert. Genietend sluit ze haar ogen even en ademt diep in. ‘Dank je lieverd,’ fluistert ze.

Ik neem haar bij haar ellenboog en help haar opstaan om haar vervolgens te helpen haar wollen mantel aan te trekken. Haar vermagerd lijfje vraagt om een paar maten kleiner maar shoppen vergt teveel energie, energie die ze hard nodig heeft om haar hoofd de kracht en de rust te geven om alles nog enigszins te snappen en te onthouden. Als ik haar in de auto help en amper de gordel om heb gedaan, valt ze als een blok in slaap. Ik geef haar geen ongelijk.

Als ik zou beseffen dat mijn geheugen me in de steek liet en ik afhankelijk zou worden van anderen, zou ik ook het liefste slapen. Weg van alle ellende in dromen zakken waar de wereld mooi is en het leven geen ziektes en pijn kent… misschien zou ik wel voor altijd willen slapen.

 

 

©José 2-2-2017

Fictief verhaal dat voor velen helaas werkelijkheid zal zijn…

Read Full Post »

De dagen zijn nu grijs en donker. Daarom vandaag een speels en sprankelend gedicht van ons dierbaar overleden lid Peter.

 

 

De kater zit in het zonnetje

heeft net zijn bakje melk op

is tevreden, likt zijn snoet

geeft zichzelf een ochtendbeurt

 

Zweetdruppels op het voorhoofd

een stofdoek in haar schort

een emmer sop onder handbereik

geeft zij de keuken een ochtendbeurt

 

Zingend en fluitend onder de hete straal

schuimklodders in oksels en op borst

geeft hij zichzelf een ochtendbeurt

 

Zachtjes fluistert een windje

door de blaadjes van de bomen

druppels vallen traag omlaag

beschenen door de eerste zonnestralen

geeft de natuur zichzelf een ochtendbeurt

 

 

Peter Massee

juni 2003

Read Full Post »

Met een vlotte penseelstreek tovert Karin een mooi herfstbeeld tevoorschijn.

 

 

Wandeling

 

Rond de magere kale takken van de bomen

kringelen nog bleke groene blaadjes

Op het pad kraken

de gevallen beukennootjes

onder mijn voeten

Herfst

 

De zon leeft zich nog even uit,

De schaduwen zijn al lang en laag

en verblinden mijn ogen

Lange winteravonden kondigen zich aan

Maar ze lijken nog mijlenver weg

Winter

 

Een zacht fris briesje

aait mijn wangen

Mijn gedachten komen tot rust

Sprankeling in mij

 

Lente in november

 

 

Karin Vossen

 

Read Full Post »

Meer dan andere jaren speelt de vraag: hoe breng jij de komende decembermaand door? Karin heeft goede herinneringen aan vele Kerstwandelingen in de Peel met haar familie.

 

 

De Peel

 

De lucht voelt niet guur, de frisheid

kleeft als synthetische vitrage aan de jassen

en aan de verwarde haren

waar de sigarettenrook reeds uit verwaaid is

 

De loden vennen waarlangs wij lopen

kijken ons diep aan

en zachtjes heel zachtjes lokken verder weg

de antraciet gekleurde moerassen

 

Silhouetten van sprietige nietige berkenbomen

wijzen naar boven naar het niets

en de massieve marmeren lucht

duwt het uitgeleefde landschap

nog verder de aarde in

 

Het gedempte kloppen van mijn bloed

verschuift de stilte

van de achtergrond naar de voorgrond

 

En ik heb wortel geschoten kom thuis

in deze wereld

van de tinten van het grijs

 

 

Karin Vossen

8 september 2003

Read Full Post »

De samenleving is schraal en kwetsbaar in deze coronatijd. Kleine dingen waarderen, die anders zo vanzelfsprekend leken, is een groot talent dat nu misschien kan groeien.

 

 

Najaar  2020

 

De kleuren van de herfst zijn reeds verdwenen

de bomen staan weer in hun winterstand

Sint Maarten slaan we dit jaar maar eens over

we zijn gedeeltelijk in een lockdown beland

 

zelfs de elfde van de elfde wordt gemeden

ook Sint en Piet passeren ons dit jaar

de pietendiscussie hoort tot het verleden

alles afgelast dankzij ’t coronagevaar

 

hoe moeten we de Kerst dan nu gaan vieren

alleen of inviteren we slechts een paar

maar van welke kant je het ook gaat bekijken

het wordt een eenzame Kerst voor iedereen dit jaar

 

 

Resi Faessen

Read Full Post »

Vandaag een heerlijk “luchtig” kort verhaal. Onze Terry zit namelijk met een “delicaat opvoedkundig probleem”. 

 

 

De vrouw en haar stofwisseling

Nog steeds vind ik het heel curieus dat reeds volwassen mannen denken dat vrouwen, en in het bijzonder mooie vrouwen, niet naar het toilet hoeven. Plassen, allee, daar kunnen ze zich met moeite nog iets bij bedenken maar voor de grote boodschap…. Nee, gruwelen moeten ze er van, alleen de gedachte al. Hoe zien ze dat voor zich? Dat vrouwen maar niet moeten eten dan? Maar nee, op die vraag wordt enigszins geïrriteerd gereageerd. Daar houden ze werkelijk niet van, vrouwen die continue op dieet zijn. Heel frustrerend. Dikke vrouwen die zich toch nog aan een friet wagen, tja dat zijn dan weer varkens. Bij het beeld daarvan schudden ze misprijzend hun hoofd, de mond in een rare hoek getrokken.

Ikzelf heb twee inmiddels jong volwassen zonen in huis. Dinosaurussen zijn bij ons nog volop in leven. De boeren die ze laten met wijd open mond, zouden een prima achtergrond geluid vormen voor Jurassic Park. Over de scheten maar niet te spreken. De roffels die een goede drumband presenteert, kunnen hier niet aan tippen. En echt ik heb ze vroeger goed opgevoed, althans een stevige poging gedaan. Op mijn afkeurend klikkend geluid schateren ze nog harder met elkaar. Zelf vinden ze het top entertainment.

Na het inhouden van opborrelende gassen in de darmen, na het eten van bijvoorbeeld chili con carne, ontsnapt er bij mij ook wel eens een pruttelend geluid. Ondanks mijn pogingen om het binnen te houden tot ik het toilet heb bereikt – tja ik ben zo nu eenmaal opgevoed – word ik een enkele keer gedwarsboomd. Dan kijken mijn zonen me verbaasd aan, niks geen geschater: “Gatver, was jij dat mam?”.  Ik meen dan ook nog dat ik me moet verantwoorden, terwijl zij notabene de ganse dag heel Artis vertegenwoordigen. “Tja, ik kon het niet meer inhouden.”, zeg ik dan zacht en ietwat beschaamd.

Tot de laatste keer. Terwijl ze me vies en met grote ogen aankijken, zeg ik: “Ja dat was ik. Ik moet ook wel eens een wind laten en naar het toilet. Vrouwen hebben namelijk dezelfde stofwisseling, voor zover je het nog niet wist.” “Nou nou, rustig maar, tjonge ben jij toegetreden tot de feministische partij?” Feministische partij denk ik, hij heeft geen idee waar hij het over heeft, de snotneus.

 

Terry van Lierop

Februari 2020

Read Full Post »

 

Volgende week maandag is het Allerzielen.

Misschien is dit sfeervolle gedicht van An een hart onder riem voor allen

die hun geliefden zo enorm missen.

 

 

 

Allerzielen

 

De klokken van Allerzielen

roepen de gestorvenen op

uit de doorschijnende diepte

van het meer der dromen en herinneringen

waar ze nog leven in de gedachten

van hen die hen kenden en beminden

ze worden herdacht in kerken en kapellen

maar ook in huizen en op de dodenakkers

in de harten en in de natuur

die op twee november de winter aankondigt.

 

Mens: gij zijt een sterveling!

 

 

An Cuijpers

Read Full Post »

Momenten van geluk kun je vangen: Annie maakt in dit gedicht het kleine groot.

 

 

Een kleine geranium zo bijzonder

stond verscholen onder het poortje  

Wat stoort je zei de kweker

je ziet steeds bleker?

 

Haar kluitje had niet geaard  

Geen cent waard

schepte hij haar in nieuwe aard

Zie het wonder sinds de zon d’r

streelde staat ze blozend

op deez’ ansichtkaart    

 

Annie Kessels 3 april 2003

Read Full Post »

Een prachtig woord om over te schrijven, drijf lekker mee in de nostalgie met onze An!

Lampetkan

Een lampetkan is een antiek geval
dat heden niemand meer gebruiken zal

Maar vroeger was die “je van hèt”
werd elke avond klaargezet
zodat men zich ’s morgens wassen kon
als er een nieuwe dag begon

’s Winters werd men er goed wakker van,
het ijs stond dan dikwijls op de kan

Warmwaterkranen kende men niet
die lagen toen nog in het verschiet

De lampetkan staat er nu voor de sier
het bubbelbad geeft meer plezier

Je moet nu wél betalen voor het water
De lampetkan komt weer in de mode, later!

An Cuijpers-Rutjens
Mei 2003

Read Full Post »

Afgelopen voorjaar hebben wij van de SKO contact met elkaar gehouden via de e-mail. Elke week stuurde een van ons een grappig of bijzonder waargebeurd verhaal. Net zoals in het boek Decamerone, om de beurt een vertelsel. Vandaag uit onze serie e-mails een wel heel speciale ervaring van Resi. Om stil van te worden.

(foto: gemeentearchief Venlo)

Een bijzondere ontmoeting

Het gebeurde in 2005. Mijn moeder was in februari op 81-jarige leeftijd overleden aan een herseninfarct. Mijn vader was toen 83, linkszijdig verlamd door eveneens een beroerte, wilde graag voor wat troost in deze moeilijke tijd naar het Mariakapelletje in Genooi (Venlo). Mijn vader en moeder waren 58 jaar getrouwd geweest en het missen deed pap ontzettend pijn.

Door de verlamming was mijn vader slecht ter been, maar met zijn vierpoot lukte het lopen toentertijd nog redelijk, mits er geen obstakels waren en de weg vlak en recht was. Het was even moeilijk om de kapel binnen te komen, omdat deze te bereiken is via trappen. Dit was eigenlijk geen optie en het paadje naast de trappen evenmin, omdat het omhoog liep. En toch hebben we het gered met vereende krachten en uiterste wilsinspanning van pap!

We namen plaats achter in de kapel en ik liep naar voren, waar een speciale plek is ingericht om kaarsjes te branden. Ik stak er een paar aan. Daarna nam ik naast mijn vader plaats.
Het was raar dat wij de enige bezoekers waren, want dat had ik nog nooit eerder meegemaakt. Deze plek heeft iets magisch en wordt erg druk bezocht. Er waren bij mijn vorige bezoeken altijd mensen aanwezig om er te bidden, een kaarsje te branden en gewoon even te zitten. Gewoon om te genieten van de rust die er heerst, maar die dag was het er ook nog uitzonderlijk stil.

We bleven echter niet lang alleen, want er kwam een man binnen. Hij was slechts gekleed in een licht effen overhemd en een donkere broek, terwijl het toch begin maart was. Wij hadden zelfs de winterjassen nog aan.
Hij liep naar de eerste bank helemaal voor in de kapel en ging op zijn knieën zitten. Wat me opviel was, dat hij geen kaars opstak. Ook dat had ik nog nooit eerder meegemaakt. Het riep verbazing op. Iedereen brandt daar immers een kaarsje! Een kaarsje uit dankbaarheid of een vraag om hulp. Voor mij is het een handeling, gebaseerd op en gecombineerd met vroegere herinnering. Een kaars kan veel troost bieden, een houvast in het leven zijn, een lichtpuntje. Wat ieder maar wil, maar voor mij is de rust in deze kapel debet aan het sterke nostalgische gevoel, ondanks de veelvuldige aanwezigheid van anderen. Ik vond er altijd de rust in mezelf.

Nadat we een korte tijd gezeten hadden, wilden we huiswaarts gaan, maar mijn vader gleed weg en had veel moeite om op de gladde bank overeind te blijven. Het lukte hem om te gaan staan. Hij probeerde om over de voetenbank heen te stappen en… viel. Ik deed er alles aan hem overeind te helpen, maar het ging niet. Hij zat klem en ik had niet de kracht in mijn armen om hem op te hijsen. We waren allebei radeloos. Ook een tweede poging mislukte. Plotseling stond de man, die vooraan in de eerste bank met zijn rug naar ons toe zat, op en kwam op ons af lopen. Hij zei niets, keek ons ook niet aan, maar zette mijn vader zonder woorden op zijn benen en hielp hem uit de bank. Hij liep daarna meteen weg de kapel uit en was verdwenen toen wij buiten kwamen. Ik weet niet eens meer of ik de kans heb gekregen om hem te bedanken. Het leek wel alsof hij speciaal voor ons naar binnen was gekomen. Of engelen echt bestaan weet ik niet, maar voor ons was hij zeker een reddende engel.

Resi Faessen-Teeuwen, 2005

Read Full Post »