Schrijvers Kring Ospel

In memoriam Peter Massee

Ospel, 25 januari 2019

Natuurlijk wisten wij al langer dat de gezondheid van Peter veel te wensen over liet. Toch was het moment van zijn overlijden voor ons nog veel te snel. Het voelt onwerkelijk. Hij is 84 jaar geworden en thuis heel rustig en omringd door alle mogelijke liefde, ingeslapen.

Naar aanleiding van de cursus autobiografisch schrijven van psycholoog Willem Smits, zijn de schrijversgroepen Altweerterheide, Weert en ook de Schrijverskring Ospel ontstaan. Ook Peter nam aan deze cursus deel. Hij nam het voortouw voor de oprichting van onze SKO, nu 25 jaar geleden. Hij is vanaf het begin onze voorzitter geweest: een heel lieve en zorgzame voorzitter.

Binnen de SKO is zijn uitspraak “Is dit een gedicht?” wereldberoemd geworden. Die leidde steevast tot een frisse discussie. In onze gedachten zullen wij hem nog heel lang zien zitten op zijn vaste plekje: eerst aan het hoofd van de tafel, de laatste tijd aan het raam, al mijmerend naar buiten kijkend.

Meer dan eens heeft hij oprecht uitgesproken hoeveel hij van zijn “Anjaatje” houdt en hoe belangrijk zij en hun gezin voor hem is.

Graag geven wij Peter zelf het laatste woord in zijn mooie gedicht:

ODE AAN DE PEEL

’s Morgens
in alle vroegte
op de fiets
op de trappers
je gezicht verkrampt
je handen versteend
op pad
naar de natuur.

Lichte nevel op de wegen
maar daar verschijnt al
de oude schaapskooi
met zijn karakteristieke kap

De adem als een rookpluim
over knuppelbruggetjes
en veenpaden
de broedende kokmeeuwen,
de slaperige sterntjes
reageren nog niet.

We zijn alleen
de rust nog niet verstoord
met ferme pas
veren we mee
met de zachte grond
de zon komt langzaam op
boven de duistere peelstronken.

Op de smalle paden
langs het Elfde
en het Eeuwig Leven
denken we aan vroeger
hoe onze voorouders
hier konden delven
het zwarte goud
voor potkachel en stoof.
De Peel
waar tussen de struiken
nog heksen woonden
die men ’s avonds
zag overvliegen zonder gerucht
en waar een droge, warme zomer
zorgde voor rookpluimen
die bleven walmen
bijkans tot in de eeuwigheid.

Peter Massee
28-11-1997
(uit de bundel “En dan weer verder te gaan…” 2011)

Wij wensen Anja, Peter-Paul, Nicole, Ron en hun families alle licht en sterkte toe. Dat die vele mooie en goede herinneringen jullie mogen steunen.

An/Piet, Annemiek, Annie/Wim, José/Jan, Resi/John, Terry, Karin

Read Full Post »

Een hartveroverend onderonsje van mamma en de kleine. Daar heeft Terry van genoten en wie niet?

Aapje

klappen in de handjes
zet ze in je zij
kriebel in het buikje
haha, dat maakt je blij

dat is je neus
en daar is een oor
mijn kleine rakker
draaft helemaal door

goed ja, je wang
oh kijk, grote mond
vlegeltje, boefje
een hoofdje zo blond

kijk eens naar mama
ja toe, doe het dan
kijkt heel ondeugend
m’n kleine man

en dan…

krijg ik een
scheefgetrokken, vertederende
hartverwarmende, dubbeldikke
knipoog…

Terry van Lierop

Read Full Post »

Anja schrijft knap over hetgeen haar zoon is overkomen. Wij kunnen ons goed voorstellen dat zij een diepe zucht slaakte!

Ik slaakte een diepe zucht en…

‘s Avonds laat ging hij de auto ophalen
een stoere Amerikaanse slee
gas geven en remmen, concentratie op de weg.

Achter Breda strekten wegen zich uit,
vrachtwagens, personenauto’s, altijd file.

Striemende regen tegen de voorruit.
Zijn ogen doorboorden de duisternis
een scherpe bocht en dan…
over de kop tegen de vangrail aan.

Hij wilde hem laten stilstaan,
zichzelf ook, alles bewoog,
de wereld tolde om hem heen.

Overal sirenes sirenes sirenes…

en uit het donkere gat dwaalde de stilte neer.

De droom was wollig en warm,
kleine engeltjes, meegevoerd door de wind,
zaten op wolkjes en lieten af en toe
een gelukszoekertje vallen,

hij had overal pijn, maar waar…
Alleen zijn sleutelbeen gebroken!!!

Ik slaakte een diepe zucht…

©Anja Massee
Januari 2019

Read Full Post »

Welkom in het Nieuwe Jaar! Hoe kun je beter beginnen dan met dit wel heel bijzonder voornemen van onze dappere Terry?!

(foto: Mieke Vossen)

Acceptatie

Een jong ding – hooguit vijfentwintig – schudt me de hand en gebaart naar me om plaats te nemen. De hightech weegschaal staart me recht in het gezicht aan. Bloedhekel heb ik aan die dingen. Eigenlijk mag ik wel zeggen dat het woord haat dichter bij mijn gevoel komt voor deze kille, gemene “wezens”.

Een aantal maanden geleden ben ik gestopt met roken. Van alle kanten krijg ik complimenten toebedeeld en veren in mijn reet gestoken. Tegelijkertijd word ik van boven tot onder gewogen en te zwaar bevonden. Niet dat iemand dit recht in mijn gezicht zegt. Is ook niet nodig, afkeurende blikken zeggen genoeg. Of zit dit tussen mijn oren, zoals mijn dochters me willen doen geloven? Whatever! Nadat m’n kleding venijnig in gevecht is gegaan met mijn muffintops en love handles, ben ik toch maar naar de diëtiste gestapt.

De snotneus die nu voor me zit. Ze praat met een lijzige, nasale stem die perfect zou zijn voor een meditatie annex slaapsessie. Na het gebruikelijke intakegesprek, mag ik mijn schoenen en sokken uitdoen en op het blinkende plateau gaan staan. Cijfers en letters rollen over de display. Ik beweeg niet en houd mijn buik in. Of dat nog iets kan redden!
Wanneer de cijfers tot stilstand komen en de diëtiste mijn gewicht nog eens hardop in mijn gezicht gooit, wil ik ‘t liefst meteen naar huis. Onder een deken kruipen en een hele lange winterslaap houden. Mijn god, zo zwaar heb ik nog nooit gewogen. Beduusd trek ik mijn sokken en schoenen weer aan en plof terug op de stoel.
Ze heeft al een heel setje papieren voor me klaarliggen. Wat je wel en niet mag eten en dat eiwitten harder nodig zijn dan koolhydraten. Dus magere kwark en yoghurt, Philadelphia light en andere magere vlees- en visproducten. Het mij al lang bekende riedeltje. Elk pondje gaat door het mondje. Let op dat je niet in je oude patroon vervalt. Kijk eens goed naar je valkuilen en focus op je doelstelling. Woorden die naar me uitgespuugd worden. Termen waar ik zwaar misselijk van word. Patronen, valkuilen, doelstellingen. Bij elk gesprek worden deze trendy woorden toegepast. Doe effe normaal!! Ik ben geen project. Ik hoef niet af te studeren in voedingsleer of zowat dergelijks. Ik moet gewoon afvallen!
We maken een afspraak voor over 3 weken.

De daarop volgende weken staan voor mij gelijk aan een strafkamp. Kwark en yoghurt komen me de strot uit evenals mijn tranen ’s morgens bij het wakker worden. Alweer een dag waarop niks mag. Niet roken en vooral niet snoepen. Mijn over het algemeen genomen goede humeur is in de diepvries beland, tussen de ijsjes en het brood.
De psoriasis daarentegen is volop vertegenwoordigd. Waar eerst maar kleine plekjes aanwezig waren, ontstaan nu hele plakkaten. En een jeuk dat die veroorzaken! “Vind ik niet gek,” zegt de fysiotherapeut tegen me, “melkproducten veroorzaken meer psoriasis.” Lekker dan, denk ik. Afwisselen dan maar met een salade of zo. Blij word ik er echter niet van.
Bij mijn volgende bezoeken aan de diëtiste is zij enthousiast. Wat een genot, weer drie kilo’s kwijt. Niet dat je het aan haar stem hoort, die blijft gewoon sloom en monotoon. IJverig zet ze het op mijn kaart. Ze deelt me mee dat we steeds dichter bij “onze” doelstelling komen. Ik raak echter steeds depressiever.

De Van Lieropjes zijn van huis uit echte Bourgondiërs. La vie est belle, samen met lekkere, tongprikkelende spijs en dranken. Onze hersencellen zijn geprogrammeerd op chocolade, koek, snoep en heerlijke baksels. Bij gebrek aan suikerwaren, slaan de breinmaatjes dicht en breekt voor hen een rouwperiode aan.
Heel wat keren heb ik de spreekwoordelijke hendel om kunnen halen en mezelf een streng dieet opgelegd. Marathons gelopen, gewerkt als een molenpaard. Alles om te bewijzen dat ik er mocht zijn, dat ik mocht bestaan. Gevolgen van jeugdtrauma’s en een minderwaardigheidscomplex. Om daarna weer te gaan eten en vieren. Met uitbreiding van vetcellen en een explosie van kilo’s tot gevolg.
Vraag me werkelijk af of na al die tientallen jaren ik weer bij start ben aangekomen. Dit spel ga ik niet meer spelen, strontziek word ik ervan!
Ben een vrouw van middelbare leeftijd (lees: senior, of, zoals mijn zoons zeggen: al best oud) en sta na alles wat ik op mijn bordje heb gekregen nog steeds overeind. Sterker dan ooit. Toegegeven, inname van zoetigheden mag iets minder maar weglaten……? Nee, echt niet! Mag ik er zijn, ook al ben ik te zwaar? Zeker! Nou dan, fuck het strafkamp.
Ik pak de telefoon en ga de diëtiste wakker maken.
Mijn neuronen* verspreiden de blijde boodschap.

Terry van Lierop
September 2018

*neuronen: zenuwcellen in de hersenen die communiceren met elkaar door de uitlopers

Read Full Post »

De SchrijversKring Ospel wenst iedereen een fijn feestelijk uiteinde en alle goeds voor 2019!!!

Wij sluiten het jaar af met een lekker speels griezelgedicht van An:

Een mozaïek van donkere tonen

Een mozaïek van donkere tonen
wist mij zeer dringend mee te tronen
naar geheimnisvolle streken
waar demonen op engelen leken
waar de wolf zich voordeed als een lam
en zo onschuldig op mij over kwam.

Eensklaps draaide het mozaïek zich om,
de demonen lachten zich krom
toen de wolf mij had gebeten
en mij daarna heeft opgevreten.

De moraal van dit zwarte lied?
Vertrouw de donkere tonen niet,
want een schobbejak laat die tonen klinken
en laat je zo in ellende verzinken.

An Cuijpers-Rutjens

Read Full Post »

Deze bijzondere week twee bijzondere berichten.
De SKO wenst jullie allen heel fijne Kerstdagen met jullie dierbaren!

Presentatie verhalenbundel van Terry 21 december 2018

Na jaren van dagdromen en maanden van organisatie-hordes nemen, was het afgelopen vrijdagavond dan zo ver: de presentatie van de verhalenbundel van onze Terry! Het is een prachtige bundel geworden, niet alleen vanwege de goede verhalen maar zeker ook door de bijzondere illustraties van haar dochter Guusje. Wij als SKO-ers zijn apetrots en enthousiast. Net zoals haar uitgever:

“Tuin der vervlogen tijden: een verhalenbundel waar warmte, hoop en humor van de bladzijden spat. Je wordt meteen meegezogen in het verhaal en kan je identificeren met de hoofdpersoon. Van alledaagse gebeurtenissen tot buitengewone situaties die bij nader inzien heel gewoon blijken te zijn. Terugblikken op tijden van weleer die bij het ene verhaal tranen opwekken en bij het volgende verhaal een schaterlach. Die zich in het buitenland afspelen of gewoon onder de Hollandse wolken. Al met al: een heerlijke bundel vol fantastische verhalen, die lezen als een trein. Heerlijk ontspannen en toch reden genoeg om te gaan mijmeren. Met prachtige tekeningen van Guusje Sijbers. Een verhalenbundel die blijft hangen!”

De avond was gezellig druk. De originele locatie was helemaal in de stijl van Terry, bij Eigen Houtje in Nederweert. De SKO droeg enkele fragmenten voor uit Terry’s lange schrijfcarrière. Ook die door ons uitgezochte fragmenten hadden in een bundel gemogen, wat ons betreft! Daarna boden wij Terry en Guusje ieder een kleine attentie aan.

Dat Terry met volle teugen heeft genoten, moge blijken uit haar reactie:
“Wat een fijne avond was het toch! Vermoeiend maar een unieke ervaring! Had het niet willen missen. Wil jullie allemaal hierbij heel hartelijk danken voor jullie komst!
Zulke lieve reacties in de vorm van knuffels, uitspraken, kaarten, bloemen en nog veel meer.”

Als je nou nog niet nieuwsgierig bent geworden naar de bundel, ja, dan weten wij het ook niet meer! Hij is via internet te bestellen: https://www.boekscout.nl/shop2/boek.php?bid=9192&utm_source=Promotiemailing&utm_medium=email&utm_campaign=9192&utm_content=Bestelknop

Terry, van harte proficiat en geniet nog maar lekker na!
(foto’s: Terry van Lierop, José Bergh, Annie Kessels)

Read Full Post »

Deze bijzondere week twee bijzondere berichten.

De SKO wenst jullie allen heel fijne Kerstdagen met jullie dierbaren!

Deelname van de SKO aan het benefietconcert Ospel 16 december 2018

Afgelopen zondag 16 december vond in Ospel twee keer een prachtig benefietconcert plaats. Het was de feestelijke afronding van een serie geldinzamelingsakties tbv de restauratie van de parochiekerk:

Benefietconcert in Ospel – Same Sterk Vör Oos Kerk

Aan het concert deden solisten, blaasorkest en zangkoren mee. Een poos geleden werd de SKO benaderd om ook tijdens dit concert enkele van onze gedichten voor te dragen uit de bundel: Ospel in gedichten. Klik hier om deze gedichten te lezen. Voor persberichten over deze bundel: klik hier. Op dat verzoek hebben wij natuurlijk graag en volmondig ja op gezegd! An en Annie hebben deze vier gedichten voorgedragen:

Ospel, mijn wereld van An Cuijpers

Wortels van mijn bestaan van Annie Kessels

Het visioen van Sieben Helmus van Karin Vossen

Sprookjesland van Terry van Lierop

(An en Annie in aktie, foto`s: Nederweert24)

Het werd een sfeervolle en geslaagde happening: waar een hechte gemeenschap als Ospel groot in is! Om met Annie te spreken:
“Wat was het een mooi concert gisteren! Absoluut geen straf om dit twee keer mee te maken. Ospel en inwoners mogen trots zijn! An en ik heb genoten. De foto’s zeggen veel, het thema van de middag was film muziek. Voor kwaliteit hoeven we niet de tv aan te zetten; dit kan Ospel ook.”

Kijk voor prachtige foto’s: https://www.nederweert24.nl/2018/12/16/succesvol-benefietconcert-voor-ospelse-kerk-fotos/

Read Full Post »

Komende Kerstavond 2018 worden voor de derde keer op het Nederweert War Cemetery in Nederweert kaarsjes aangestoken voor de militairen die ruim zeventig jaar geleden zijn omgekomen voor de bevrijding van ons land. Naar aanleiding van de indrukwekkende bijeenkomst van vorig jaar, heeft Resi het volgende gedicht geschreven.

Een lichtje voor een strijder

een park gevuld met graven
bij ieder graf een licht
soms geflankeerd door een foto
zo krijgt de dode een gezicht

het licht is een symbool
een denken aan een leven
dat edelmoedig en heroïsch
door een vreemdeling werd gegeven

een mooi gebaar als eerbetoon
voor hen die al vechtend stierven
die bij ons hun leven lieten
waardoor wij weer vrijheid verwierven

laten we deze strijders gedenken
door het ontsteken van het licht
op 24 december, de avond voor Kerst
dat zijn we deze doden verplicht

Resi Faessen-Teeuwen

Read Full Post »

Tussen de december feestdagen door, schemeren al de nodige voornemens voor het Nieuwe Jaar door. Maar onze Peter is daar zó mee klaar.

Conditie

Een sleutelwoord in het menselijk bestaan
en wel speciaal als je ouder wordt
Dan zeker ontkomt niemand eraan
en het helpt niet als je erover mort

Wie zijn lichaam spaart
bewaart geen rotte appelen
maar moet ik daarvoor echt met grote vaart
door bossen en beemden sappelen?

Conditie conditie
dat is het woord
dat wordt je enige ambitie
Daarvan word je toch gestoord!

Een kruiswoordpuzzel elke dag
is goed voor de scherpte van je geest
waardoor je hoopt dat je niet dement worden mag
Nou is dat geen reuze feest?

Elke dag fietsen of lopen
toch zeker wel een uur:
dan mag je ook weer hopen
dat je nog jaren geniet van een goed postuur

Nu kan ik op een flinke leeftijd bogen
ik dacht dan krijg ik eindelijk rust
Nee hoor, ik voel me echt bedrogen
want inspannen inspannen
moet ik mij bewust!

Peter Massee
April 2000

Read Full Post »

Deze week twee berichten!

GOED NIEUWS!

De verhalenbundel van onze Terry, met prachtige tekeningen van haar dochter Guusje, is klaar!!
De tot de verbeelding sprekende titel is: “Tuin der vervlogen tijden”.
Daarbij willen we jullie even wat mededelingen van huishoudelijke aard aanreiken omtrent bestellingen en/of presentatie

Wij kopiëren hier natuurlijk graag Terry’s bericht:

“Poeh, eindelijk is de bundel klaar!! Wat een werk! Maar het is meer dan de moeite waard.
Je kunt het op twee manieren bestellen mocht je interesse hebben.

1: Je bestelt bij mij (@Terry) en haalt het 21 december op bij de boekpresentatie, die gehouden wordt bij Eigen Houtje te Nederweert. Dan wil ik het ook best voor je signeren. (uch, zo heurt dat) stuur me dan even een pb’tje.

2: Je bestelt bij Boekscout, de uitgever. je gaat naar hun website en klikt op Webwinkel. Mijn boek: “Tuin der vervlogen tijden” ligt vanaf 14 december in hun webwinkel.

Mensen die op mijn maillijst staan, hebben inmiddels al een mailtje in hun postvak liggen. Misschien tot de 21e! Ik kan niet wachten!!!”

We hopen als SKO natuurlijk dat de verhalenbundel van onze rasverteller door veel mensen gelezen/besteld gaat worden.
De presentatie is op vrijdagavond 21 december in het gezelligste winkeltje van Nederweert: @Eigenhoutjenederweert Lindanusstraat 1 Nederweert tussen 19.00 uur en 21.00 uur.

Mocht je zolang niet willen wachten dan kun je uiteraard vanaf 14 december de bundel bestellen bij uitgeverij @Boekscout.

Maaaarrrr… natuurlijk willen we graag ook op ons facebook een winactie ophangen aan dit heuglijke feit!

Daarbij zijn we natuurlijk niet de beroerdste 😉
Je kunt kans maken op maar liefst één van de 5!!! exemplaren die we willen weggeven.
Makkelijk zat hoor om mee te doen.
1: Like onze pagina
2: Like dit bericht
3: Deel dit bericht

Je kunt meedoen t/m 21 december. Uit alle likers en delers trekken we op 22 december de 5 “lucky ones”. Succes!

Read Full Post »