Schrijvers Kring Ospel

Ook deze 2e Paasdag weer 2 berichten.

Vorige week publiceerden wij het gedicht van Annie n.a.v. deze “spannende” foto. Helemaal vergeten om te vermelden dat deze foto is gemaakt door Robert van Lieshout en wij die van hem mogen publiceren. Onze excuses Robert en bedankt voor de toestemming!

Read Full Post »

Deze week twee berichten.

De schrijfopdracht was bijgaande foto, die de SKO nieuwsgierig maakte. Wij konden er veel kanten mee op. Annie heeft razend knap de sfeer in woorden gevangen.

Grijs en wazig is het fragment
een herinnering; meer niet
mijn ogen zoeken
het beeld op het netvlies
laat los
Verdwijnt grijs en wazig.

Annie Kessels
Maart 2017

Read Full Post »

Deze week twee berichten.
Op ons Facebook heb je vorige week al van het feestje kunnen genieten, wij doen het vandaag dunnetjes over in een “afterparty”.

Want vorige week zaterdag 1 april 2017 (nee geen grap!) was het dan zover: een spannende dag voor onze An en haar dochter Gerrie.
Hun gezamenlijke dichtbundel ‘In de voetsporen van mijn moeder’ werd “de wijde wereld” in gestuurd.
Ze signeerden het juweeltje die middag bij Bruna Nederweert tussen 13.30-16.00 uur.
Natuurlijk was de SKO ook van de partij. An en Gerrie: van harte proficiat!

Read Full Post »

Een heel origineel en meeslepend verhaal van José!

Doornroosje

Een lange donkere tunnel waar aan het einde een sprankje licht de hoop op bevrijding hoog houdt. De muren bedekt met langgerekte schaduwen en iets dat op mos lijkt. Kille vochtigheid stroomt als een herfststorm langs haar gloeiende lijf terwijl ze voetje voor voetje probeert verder te komen. Haar handen lijken wel ijsklompjes, niet in staat om ergens de grip te vinden. Haar voeten wegen wel een ton – haar benen willen haar niet eens meer verder dragen. Moe, zo moe is ze. Even op adem komen. Uitrusten om weer krachten te verzamelen.
Met gesloten ogen probeert ze te focussen, haar oren automatisch gespitst. Tijd lijkt haar grootste vijand als ze ergens ver weg stemmen hoort. Ze zoeken haar. Angstig tracht ze haar ogen te openen maar de loomheid overvalt haar als een dief in de nacht. Gehuld in de nevelen van de tunnel lijkt ze veilig maar dat is slechts een illusie – een hersenspinsel. Het is alsof haar brein spelletjes met haar speelt, het gevaar en de veiligheid door elkaar lijkt te halen.

De stemmen klinken dichtbij, maar dat kan ook aan de echo’s van de tunnel liggen. De koude windvlagen die langs haar lichaam blazen verspreiden diverse geuren. Oud zweet ruikt ze voornamelijk. Of komt het van haar eigen lijf af dat door de stress overtollig transpireert? Om gek van te worden die twijfels. Iets bloemigs en een duidelijke muskusgeur weet ze te onderscheiden en de hoop op verlossing steekt de kop weer op.
Door haar wimperhaartjes heen ziet ze weer fel licht op zich af komen. Waar het zojuist nog donker was lijkt het ineens alsof ze midden op de snelweg staat en recht in een stel felle ledlampen kijkt van een auto die met een waanzinnige snelheid op haar afkomt. Ze hoort een motor en piepende geluiden die als nagels over een schoolbord krassen. De oude zweetgeur baant zich meedogenloos een weg door haar neus.
Te dichtbij! Wat willen ze van haar!?
Ze wil wel iets roepen maar het geluid komt niet eens tot haar lippen, blijft hangen in haar dichtgesnoerde keel die droog aanvoelt als Saharazand. Haar lichaam verstart en inwendig huilt ze bittere tranen.
Zo ver gekomen om in het zicht van de verlichting te stranden?
Ze voelt de kracht afnemen en probeert door het felle licht haar omgeving in zich op te nemen.
De tunnel blijkt eerder klinisch helder dan een in donker gehulde angstaanjagende bedompte passage. Geruststellende gedachte, is het eerste wat haar te binnen schiet en tergend langzaam laat ze zich wegzakken in een droomloze slaap …..
Nu.nl:
Door onze verslaggever.
Bonnie P. is na een coma van twee jaar, in het bijzijn van haar familie van de beademing gehaald en vanmiddag overleden.
De verdwaalde kogel van haar partner in crime Clyde B. die haar in een long trof is destijds met succes verwijderd. De narcose echter bleek een te grote dosis te zijn waardoor Bonnie P. hier niet meer uit ontwaakte. De artsen zijn stellig overtuigd dat ze al twee jaar zgn. hersendood was en overtuigden haar familie om haar niet nutteloos langer als een kasplantje te verzorgen.
Aldus geschiedde ….
©José november 2016
n.a.v. nacht en nevel (Hilly)

Read Full Post »

Een pareltje van Anja…

Nadagen

Huiverend herken ik
de nadagen van ons leven

Ik droom van kleuren
Nestelen zich
heel dicht geweven
de herinneringen van de tijd

Anja Massee
Maart 2017

Read Full Post »

Deze week twee berichten!

Een schitterende gedachte van An: de mooiste dingen in het leven kun je niet bezitten!

Spinnenweb

Er was eens een schitterend web
met parels hier en daar
Die wilde ik oogsten gaan
maar ze vielen uit elkaar
Het gescheurde rag
hing als een vlag
halfstok voor kinderdromen
die nooit zijn uitgekomen
An Cuypers-Rutjens
Mei 1999

Read Full Post »

Deze week twee berichten!

Met trots publiceren wij deze aankondiging van de bundel van moeder An en dochter Gerrie Cuijpers. (Aanvullende info tov ons facebook-bericht)

“Lieve lezers van deze pagina, ons mam An Cuijpers-Rutjens en ik, Gerrie Cuijpers, hebben samen een dichtbundel samengesteld van een deel van onze gedichten. We blijken veel over dezelfde thema’s te denken en schrijven maar schrijven wel heel verschillend. En daar is een mooie bundeling uit voortgekomen.
Op zaterdag 1 april tussen half twee en vier uur is er een signeersessie in Bruna Nederweert aan de Lambertushof.
Wij gaan ook voordragen uit (ander) eigen werk zoals het uitkomt.”

Nadere informatie:
De bundel kost €8,95 (op 1 april tegen contante betaling bij Bruna). Deze prijs is exclusief eventuele verzendkosten:
de bundel is namelijk ook te bestellen/reserveren via de mail van Gerrie: info@3muzen.nl of het facebook van Gerrie: https://www.facebook.com/gerrie.cuijpers.

Over An en Gerrie:
Onze nestor An Cuijpers is een trouw lid van de SKO, vanaf de oprichting 17 maart 1994. Zij heeft medewerking verleend aan alle publicaties van de SKO. In maart 2000 kwam haar gedichtenbundel “Kruimels van zoete en bitterkoekjes” uit. Ook is ze enthousiast lid van de schrijfgroep van Veldeke Kring Weert.

Haar dochter Gerrie heeft o.a. een expositie gehouden in het Bezoekerscentrum De Pelen te Ospel in mei/juni 2009. De SKO heeft toen met veel plezier medewerking verleend door het schrijven van gedichten bij 7 van haar schilderijen. Onder de tab “Project” vind je meer informatie over Gerrie en deze expositie.

TOT ZIENS OP 1 APRIL A.S. BIJ BRUNA NEDERWEERT!

Read Full Post »

Het weer wordt zachter, de dagen lengen: dat inspireerde Resi tot een feestelijk sonnet.

Dansen, dansen, dansen

ontluikend groen, eind wintertijd
met bloemen nu nog in de knop
beloven weeld’righeid ten top
zijn tot intense bloei bereid

’t zonnetje verwarmt de grond
tevens zowel mens als dieren
laat ons samen de lente vieren
in deze mooie morgenstond

zullen we een walsje wagen
dansen we zo de winter uit
heffen ’t glas op voorjaarsdagen

voelen de zon op naakte huid
ons hoor je dan niet meer klagen
we gaan genieten vrolijk en luid

Resi Faessen-Teeuwen

Read Full Post »

De tijd van de opborrelende lentekriebels… over het lief en leed van een poezenmoeder.  Een mooi en herkenbaar verhaal van Annie.

Miep

Ik heb met haar te doen, nu ik zie met hoeveel pijn ze toegeeft aan haar moedergevoel. Aandoenlijk is het en zo mooi. Ik blijf nog even bij haar, bij deze dappere jonge moeder, die nog geen weet heeft van het feit dat ze nooit meer baren zal.

Ruim vier weken geleden waren de eerste tekenen van een op hande zijnde bevalling ons niet meteen duidelijk. Onze Miep zeurde ‘s morgens vroeg om aandacht en na een tijdje besloten wij dat ze even tussen ons in mocht liggen. Een aanstaande moeder mag tenslotte een beetje verwend worden. Na een halfuurtje vond man Wim dat ze raar deed en hij voelde een natte plek in het donsdek. Opgetogen zagen wij dat Miep was bevallen van een mooie baby. We haalden onze kinderen uit bed zodat ze konden meedelen in de feestvreugde. Miepie werd met haar eerstgeborene in een grote doos gelegd, waarna al snel het tweede kleintje kwam. Ze miauwde, kronkelde en snorde paniekerig totdat het kitten er was. Ze begon meteen te likken en te eten. Na een paar minuutjes had ze moederkoekje, navelstreng en vliesje opgegeten.

Vol verbazing hebben we met z’n allen op het bed, om de kraamdoos gezeten. Jammer genoeg konden wij niet alles meebeleven. De maandagochtendplicht! Alleen Wim had een vrije dag en zou dus zoveel mogelijk bij haar blijven. Rond het middaguur lag Miepie uitgeteld in haar doos. Het was stil en schemerig in de slaapkamer. Miep miauwde zachtjes en vermoeid toen ik even bij haar ging zitten. Ik bewonderde haar kittens, volgens Wim had ze er zes, totdat het tot me doordrong dat er iets niet klopte. Vier maal heb ik ze geteld voordat ik er zeker van was. Miepie was de gelukkige moeder van zeven! jonkies.

Die eerste week was er veel onrust in huis omdat ze haar baby’s vijf keer verhuisde van de ene kast naar de andere. Ze had een drastische vermageringskuur ondergaan. Het vel van haar eerst uitpuilende buik, hing als een slap, donzig matje onder haar lijf te wiebelen. Als ze ging zitten strekte dit matje zich onder haar uit alsof ze op een kussentje met roze knopjes zat.

Een paar weken later begonnen haar hormonen weer op te spelen en sindsdien was ze ‘s avonds (als ze de kans kreeg) weer op zoek naar haar vriend. Ook al vonden wij dit jonge geluk geweldig en hoeveel plezier wij ook beleefden aan deze gebeurtenis, toch vonden wij het beter dat dit Miepie’s laatste nestje was. Na overleg met de dierenarts namen we het besluit niet lang te wachten met een sterilisatie omdat er een redelijke kans bestond dat ze alweer zwanger zou kunnen zijn.

Nu zit ik naast haar en bewonder haar. Na deze spannende dag, nog suf van de narcose, ligt ze languit in het nest en laat ze zich overvallen door haar hongerige kinderen. Met veel geduw en geschreeuw zijn ze op zoek naar een tepel. Eerst even snuffelen, want het ruikt helemaal niet naar mama. Toch gaat het gevecht om een plekje gewoon door. Miep miauwt af en toe wat pijnlijk als er een kitten tegen haar wond duwt. Even later heerst er rust, alle baby’s liggen tussen de benen van mama te slapen en mama Miep zelf slaapt de slaap van een uitgeputte moeder die weet dat het goed is.

Annie Kessels
7-6-00

Read Full Post »

Helemaal mee eens An!

Wensput

Ik wil nog zoveel dingen
maar de tijd en kracht ontbreekt
Er zijn zoveel twijfelingen
soms wanhoop die de kop op steekt
als je de ellende ziet
die de televisie biedt
Hoe kan een mens dit al verdragen
zonder zijn hoop te laten vervagen?

Door ook goede dingen op te merken
kun je je eigen moed versterken
Goed zijn voor je medemensen
die ook jouw zelfde weg moeten gaan
Met liefde zullen ze je vergezellen
als je naast hen zult willen staan.

An Cuijpers-Rutjens
Februari 2017

Read Full Post »