Schrijvers Kring Ospel

De Peel blijft een bron van inspiratie voor ons

vandaag een landelijke sfeerschildering van onze An.

Zondag in de Peel

Wattenwolken en blauwe lucht

glimlachten tegen mij

toen ik me met een zachte zucht

neerzette op een kopje hei

het windje kuste koelte

in aromatische zoelte

op mijn zakdoek uitgespreid

zat ik in die peelweidsheid

in verre omtrek geen enkel mens

alleen ikzelf met die ene wens

dat ik nog lang herinneren mag

wat mijn neus heeft genoten

      en mijn blik toen zag

An Cuijpers augustus 2010

Unne gooie vastelaovundj! als er iets vanzelf gaat deze dagen, dan is het wel: in het Hier en Nu leven. Vandaag duiken we samen met onze Anja terug in de tijd:

in 1994 was het eerste woordje waarover de SKO ging schrijven, het woordje: Nu. Een boeiend woord!

Nu

Als kind kan ik mij herinneren dat ik zo mij dromen en mijn wensen had. Ik weet ook nog vragen die ik aan mij moeder stelde: “Mam, weet je wat ik zou willen, dat de wereld nu voor een minuutje stil kon staan en dat ik dan mocht kijken wat alle mensen en dieren deden en dat niemand mij zag”.

En even later realiseerde ik me, dat de wereld een minuut later weer een ander NU had.  Alles zou veranderd zijn, volledig anders, want dacht ik, elk moment is een NU en altijd in beweging.

Over het woord NU wist ik eerst niets te schrijven, totdat ik tot de ontdekking kwam dat het je hele leven bepaalt, je beslissingen, je handelingen. Hoe vaak zeg je niet op een dag, wat zal ik nu eens gaan doen? En niet uit verveling, integendeel, om ordening te krijgen en prioriteiten te stellen. NU kan fijn zijn, op dit moment dat ik dit voorlees is NU een fijne avond.

Toen een tante pas geleden ernstig ziek was gaf ze te kennen, dat ze haar dochter die in Zuid- Frankrijk woont, zo graag nog een keer wilde zien. Op dat moment had die geen tijd, toen ze uiteindelijk kwam was haar moeder in coma geraakt en haar woorden bij het weerzien waren  “Oh, nu is het te laat”. Haar hele leven zal ze een verdrietig NU in haar gedachten houden.

Toen ik vanmorgen even in de tuin bezig was, dacht ik. Jammer dat ik geen tijd had om mijn gedachten over het woordje NU op papier te zetten, wanneer had ik dat moeten doen? Ik liet mijn schoffel vallen en dacht NU.

Wat een actie, wat een beweging, een korter woord bestaat niet, voor mij een woord om van te houden, een woord vol verrassingen.

Anja Massee

!9 mei 1994

Een juweeltje van een gedachte, een typisch cadeautje van onze An!

Dagboek

In mijn dagboek teken ik elke dag

het bloempje dat ik dan plukken mag:

een glimlach en een vriendelijk woord

door mij gesproken of aangehoord

Het leven is altijd levenswaard,

dat zijn kleine goede dingen

die de weemoed vaak verdringen

die elk mens wel eens ervaart

An Cuijpers

februari 2010

Onze Resi reist in gedachten gemakkelijk naar een heerlijke zomer… 

 

Voorbijgangers

Gezeten op een leuk terras,

kijk ik om me heen.

Mensen lopen af en aan,

op mij let er geen een.

Een minirok, een korte broek

‘t loopt allemaal voorbij

zelfs iemand met een bolderkar.

Geen een stopt er voor mij,

n Jongen met een honkbalpet,

een meisje met een tas.

‘t Is prachtig weer vandaag,

dus niemand draagt een jas.

Mensen, op het terras gezeten,

in de schaduw van de boom,

genieten van een koud glas bier

of chocomelk met room

Maar ik zit wat verscholen

achter een grote plantenbak,

zo kan ik een ieder gadeslaan

en voel me toch op mijn gemak.

Ik zie niemand die ik ken

wellicht is dat ook beter zo

ik stap maar weer eens op

onder het motto: go go go

Resi Faessen-Teeuwen

Jnauari 2024

Een ontroerend gedicht, in al haar eenvoud, van moeder Terry. 

Rijkdom

met haar snufferd

in kleurrijke bloemen

laat haar dag leiden

door de natuur

neuriet spontaan

met bijen en hommels

streelt liefdevol een kikker

haar intenties zo puur

deinende blonde vlechten

wangen gloeiend en rood

wiebelende tenen, groene sprieten

pet  legt stralende ogen bloot

heerlijk kind zijn

d’r levenslust

maakt dat ik mijn dag

met haar pluk

haar dagelijks genieten

mijn geluk

Terry van Lierop

Maart 2009

Het lijkt zowaar wel winter deze dagen! Laat je meevoeren met onze Annie, terug in de tijd, naar de “echte” winters. Over behaaglijke warmte en ijzige kou…

Er ademt een ijzig koude wind over de wereld

vileine kou van bevroren oren dringt door naar binnen

gevoelloze vingers slaan dood

voeten en tenen verdragen de pijn niet meer

bloed stolt en het hart bevriest

Oma’s wisten vroeger wel raad

de kachel werd opgerakeld

rode oren kwamen tintelend tot leven

handen om een mok chocomel en

voeten kwamen bij in een bak warm water

Waar vinden we nu zulke warme en wijze mensen

die het ijs van bevroren harten schrapen

die gloedvolle hoop en vertrouwen verspreiden?

Die alle leiders uit hun veilige en warme paleizen sleuren en blootstellen aan de ijzige, vileine kou die zij zelf uitademen?

Zodat het volk kan bijkomen bij de opgerakelde kachel.

Annie Kessels

Je voelt al bijna de koude vochtige mist in je botten trekken, door dit gedicht van onze Karin.

Witte schaduw

De kerk is verdwenen

Als uitgevlakt door een schilder,

verdronken in het platte vlak

Mijn ogen zijn hun vertrouwde horizon kwijt

Ze tuimelen steeds en vergeefs

tegen die witgrijze muur op

Ik hoor gedempt slechts vaag de klokken

Ik voel lichtjes slechts de nevel

Ik ruik het najaar

Bomen kleuren van leisteen naar bleekgroen

In de verte doemt de kerk weer op

als was hij een bizon

De zon breekt door

Karin Vossen, 31 oktober 2009

Een prachtig sfeergedicht, in de bijzondere stijl die wij zo goed van onze Anja kennen.

Wij wensen jullie een goed en gelukkig 2024!

Oudejaarsavond

Vanuit het huis

is het puntje van de kerktoren

nog net zichtbaar

Ieder zijn eigen gedachte

staan we daar, mijn zoon en ik

Opgeslagen in het verleden

onlosmakelijk met elkaar verbonden

leiden we nu samen een eigen weg

Wat zal het nieuwe jaar brengen

Ik zou de toekomst willen vertragen

in de jaren die nog komen

Ik zou ieder jaar

van het leven jonger willen worden

Aan mij zal het niet liggen…

Onder de sterrenhemel

loop ik naar hem toe.

Anja Massee

Dreaming of a white Christmas… het blijft ook dit jaar bij daarover dromen! Daarom trakteren wij jullie vandaag op een prachtig, bedrieglijk eenvoudig gedicht over een ouderwetse winter.

Net zoals bij een goede Kerstwijn, raden wij jullie aan het een paar keer genietend te proeven. Heel fijne Kerstdagen gewenst met familie en vrienden!

Winter

Winter. Je ziet weer de bomen
door het bos, en dit licht
is geen licht maar inzicht:
er is niets nieuws
zonder de zon.

En toch is ook de nacht niet
uitzichtloos, zo lang er sneeuw ligt
is het nooit volledig duister, nee,
er is de klaarte van een soort geloof
dat het nooit helemaal donker wordt.

Zo lang er sneeuw is, is er hoop.

Herman de Coninck (1944-1997)

uit: Zolang er sneeuw ligt (Brugge, 1981)

Wie zou het nu niet eens kunnen zijn met onze Resi?!

Kerst 2023 en Nieuwjaar 2024

Kerstmis heet het feest van vrede,

maar zo voelt het echter niet.

Oorlogen woeden op de wereld,

er heerst wanhoop en verdriet.

De mensheid heeft nog niets geleerd

kijkend naar de verleden tijd.

Zolang de aarde al bestaat

regeert er ruzie en wapenstrijd.

We gaan elkaar geregeld te lijf

met messen, geweren, zelfs raketten.

Ook met woorden bestoken we elkaar

daar zouden we eens op moeten letten.

Mag ik intens blijven hopen

dat “vrede” echt betekenis krijgt,

al dat wapengekletter voorbij is

en overal en voor altijd zwijgt.

Het nieuwe jaar staat al te wachten

verlangend naar eindelijk eens vrede.

Ik bid dat de mensheid verstandig wordt,

ook eens luistert naar de rede.

Laten we eerst bij onszelf beginnen,

ergens moet een beginnetje zijn.

Dan wordt tweeduizend vierentwintig

een vrediger jaar met minder pijn.

Resi Faessen