Schrijvers Kring Ospel

Heel herkenbaar, wat onze Anja overkwam!

Sleutel

Wat is het vermoeiend

om overal aan te denken.

Zeker als je wat ouder word

zonder iemand te krenken.

Je wilt zo graag ouder worden

kijken en zien hoe alles nog gaat.

Maar dat je je sleutel niet meer kan vinden

en toch weet waar die zou kunnen zijn.

Ik weet zeker dat ik hem bij me heb gestoken

maar waar zou die sleutel kunnen zijn?

Nog eens zoeken in mijn zakken

ergens heb ik hem gevonden.

En zelfs nu weet ik niet waar. 

Anja Massee 

Zomaar een prachtige tijdloze zomerdag… een manier van schilderen waar onze Anja patent op heeft!.

Onder de Amerikaanse eik

geniet ik van de heerlijke rust

Vol overgave smelt mijn gevoel in het niets

Oh, wat is ze rond

beter nog: rondborstig

Zo warm van hart

toegankelijk, gemakkelijk

en zo opwindend

Met volle teugen verlies ik mij in haar frisse geur

Als kerkvensters traant dit juweeltje in mijn glas

en voordat ik het weet

laat ik de zoveelste wijnkurk knallen

Anja Massee, augustus 2010

Zoals beloofd: vandaag de eerste bijdrage van ons nieuwe lid, Nina Vergoossen. Een heel herkenbaar aandoenlijk gedicht!

Klein oud heertje

Loop nog een keertje

Naar de koelkast

Het is vroeg in de ochtend

Je spieren zitten nog vast

Een plakje cervelaat

Een nog een plakje

Is wat gulzig in je buikje gaat

Kopje niet meer beige en wit

Maar wijs en grijs

Halsband met Hema-rookworsten

Kleur groen

Jij bent mijn kampioen

Jong van geest

Ben je altijd geweest

Nu ben je doof en heb je staar

Gaan hemelen?

Vergeet het maar!

Je hebt je pootje erop gegeven

Dat je nog lang blijft leven

©Nina Vergoossen

De afgelopen dagen vroegen erom: een prachtig lentegedicht! De belofte van de seizoenen, prachtig verwoord door onze Anja.

Bloesem in mijn tuin

Het land zo in stilte verzonken

Sneeuwwitte pareltjes onder mijn voet

Vrieskou in de winter

Voorzichtig kruipt bloesem uit haar schulp

Met een zee van frêle blaadjes, haar kroontjes geel

staat de Reine Claude midden in het gazon

De nacht blank van tijdloos licht

maar

door die verrukkelijke bloesemgeur

en het zacht zoemen van bijen

weet ik

dat ze rijpen en voller worden met de dagen

en tenslotte

vruchten dragen

Anja Massee, mei 2010

Heb je ook zo een last van die lange, grauwe en natte winter? Onze Karin helpt je er bovenop: 50 tinten grijs… maar dan anders 😀

Winterdip

Buuuhhhh…

Het dralende daglicht buiten is marmergrijs

De hoge wijdse lucht is fletsgrijs

Het massieve wolkendek is dreigend loodgrijs

Het natglimmend asfalt is antraciet grijs

De magere boomskeletten zijn zwartgrijs

Het zeurende daglicht binnen is en blijft sombergrijs

En verdorie, mijn haren op leeftijd

zijn ook al  “gemêleerd grijs”

Buuuhhhh…

Karin Vossen 

Enkele SKO-bijeenkomsten terug hebben wij een nieuw lid mogen verwelkomen. Wij zijn heel bij met de inbreng van Nina Vergoossen en hopen daarvan nog lang te kunnen genieten. Binnenkort treffen jullie haar eerste bijdrage aan op onze website en Facebook pagina.

Nina, van harte welkom! Wij hopen dat je lang veel schrijfplezier bij ons mag beleven.

Hoi. Mijn naam is Nina en sinds enkele jaren woonachtig in Ospel. 

Mijn man is van Ospel en het bevalt me hier prima. 

Sinds mijn jeugd hou ik al van schrijven. Ik verzon verhalen en vertelde het aan iedereen in mijn omgeving, of diegene het nu wilde horen of niet. 

Verhalen zorgen voor verbinding. Schrijven werkt helend en geeft de lezer iets om zich in te herkennen.

Ik ben een creatief persoon en hou ook erg van lezen. 

Ik ben blij dat ik mijn passie voor het geschreven woord en mijn woordenbrij nu kan delen met de dames van SKO en met jou als lezer. 

De Peel blijft een bron van inspiratie voor ons

vandaag een landelijke sfeerschildering van onze An.

Zondag in de Peel

Wattenwolken en blauwe lucht

glimlachten tegen mij

toen ik me met een zachte zucht

neerzette op een kopje hei

het windje kuste koelte

in aromatische zoelte

op mijn zakdoek uitgespreid

zat ik in die peelweidsheid

in verre omtrek geen enkel mens

alleen ikzelf met die ene wens

dat ik nog lang herinneren mag

wat mijn neus heeft genoten

      en mijn blik toen zag

An Cuijpers augustus 2010

Unne gooie vastelaovundj! als er iets vanzelf gaat deze dagen, dan is het wel: in het Hier en Nu leven. Vandaag duiken we samen met onze Anja terug in de tijd:

in 1994 was het eerste woordje waarover de SKO ging schrijven, het woordje: Nu. Een boeiend woord!

Nu

Als kind kan ik mij herinneren dat ik zo mij dromen en mijn wensen had. Ik weet ook nog vragen die ik aan mij moeder stelde: “Mam, weet je wat ik zou willen, dat de wereld nu voor een minuutje stil kon staan en dat ik dan mocht kijken wat alle mensen en dieren deden en dat niemand mij zag”.

En even later realiseerde ik me, dat de wereld een minuut later weer een ander NU had.  Alles zou veranderd zijn, volledig anders, want dacht ik, elk moment is een NU en altijd in beweging.

Over het woord NU wist ik eerst niets te schrijven, totdat ik tot de ontdekking kwam dat het je hele leven bepaalt, je beslissingen, je handelingen. Hoe vaak zeg je niet op een dag, wat zal ik nu eens gaan doen? En niet uit verveling, integendeel, om ordening te krijgen en prioriteiten te stellen. NU kan fijn zijn, op dit moment dat ik dit voorlees is NU een fijne avond.

Toen een tante pas geleden ernstig ziek was gaf ze te kennen, dat ze haar dochter die in Zuid- Frankrijk woont, zo graag nog een keer wilde zien. Op dat moment had die geen tijd, toen ze uiteindelijk kwam was haar moeder in coma geraakt en haar woorden bij het weerzien waren  “Oh, nu is het te laat”. Haar hele leven zal ze een verdrietig NU in haar gedachten houden.

Toen ik vanmorgen even in de tuin bezig was, dacht ik. Jammer dat ik geen tijd had om mijn gedachten over het woordje NU op papier te zetten, wanneer had ik dat moeten doen? Ik liet mijn schoffel vallen en dacht NU.

Wat een actie, wat een beweging, een korter woord bestaat niet, voor mij een woord om van te houden, een woord vol verrassingen.

Anja Massee

!9 mei 1994

Een juweeltje van een gedachte, een typisch cadeautje van onze An!

Dagboek

In mijn dagboek teken ik elke dag

het bloempje dat ik dan plukken mag:

een glimlach en een vriendelijk woord

door mij gesproken of aangehoord

Het leven is altijd levenswaard,

dat zijn kleine goede dingen

die de weemoed vaak verdringen

die elk mens wel eens ervaart

An Cuijpers

februari 2010

Onze Resi reist in gedachten gemakkelijk naar een heerlijke zomer… 

 

Voorbijgangers

Gezeten op een leuk terras,

kijk ik om me heen.

Mensen lopen af en aan,

op mij let er geen een.

Een minirok, een korte broek

‘t loopt allemaal voorbij

zelfs iemand met een bolderkar.

Geen een stopt er voor mij,

n Jongen met een honkbalpet,

een meisje met een tas.

‘t Is prachtig weer vandaag,

dus niemand draagt een jas.

Mensen, op het terras gezeten,

in de schaduw van de boom,

genieten van een koud glas bier

of chocomelk met room

Maar ik zit wat verscholen

achter een grote plantenbak,

zo kan ik een ieder gadeslaan

en voel me toch op mijn gemak.

Ik zie niemand die ik ken

wellicht is dat ook beter zo

ik stap maar weer eens op

onder het motto: go go go

Resi Faessen-Teeuwen

Jnauari 2024