Schrijvers Kring Ospel

Karin heef dierbare herinneringen aan de Peelwandelingen met haar familie in de winter. Dat leidde tot deze sfeervolle schildering in woorden.

Winter in de Peel

De lucht voelt niet guur,

de frisheid kleeft als spinnenrag

aan mijn jas en verwarde haren

De loden vennen waarlangs ik loop

kijken mij diep aan

en zachtjes lokken verder weg

de moerassen in antraciet

Silhouetten van sprietige nietige berkenbomen

wijzen naar boven naar het niets

terwijl de massieve marmeren lucht

het uitgeleefde landschap

nog verder de aarde in duwt

Het gedempte kloppen van mijn bloed

verschuift de stilte

van de achtergrond naar de voorgrond

En ik heb wortel geschoten kom thuis

in deze wereld

van de tinten van het grijs

Karin Vossen, mei 2023

(bijzondere vermelding dichtwedstrijd

Cultureel Lint Weert juni 2023)

Vandaag een grappig kindergedicht van onze Anja. Dat doet Edwin Rutten, van de De film van ome Willem, haar niet na. 😊

Een boterham met…

Ik zou zo graag een boterham willen…

met een beetje dril

of misschien wat muizenmest

of een beetje vogelnest

of een kikkerbil

of gewoon wat waterverf

Maar bah, ik geloof dat ik het besterf

wat een vreselijke troep

Ik zou geloof ik nog eerder willen

een boterham met…

misschien wel poep

Anja Massee

Oktober 2009

Je gaat helemaal terug in de tijd met dit grappig gedicht van An. De tijden van de roddelcultuur van oude dorpsgemeenschappen herleven…

De “tamtam”

Eens was ik in een kapsalon

bij een kapper die niet kappen kon:

Er was een vrouw met de bijnaam “tamtam”

want altijd als ze er weer kwam

had ze weer een sterk verhaal

over een of andere kwaal

De kapper legde zijn oor te luisteren

want de tamtam bleef aan het fluisteren

Over buurman zo en buurvrouw zus

die gingen naar de dokter met de bus

De reizigers werden ziek van een bacterie

en zaten toen allemaal in de misérie

De kapper kapte niet meer maar luisterde

naar wat die vrouw al fluisterde

over wat er met die mensen was gebeurd

Ik ben maar vertrokken, kwam niet aan de beurt!

An Cuijpers

Mei 2009

Een kort gevoelig sprookje van Karin: hoe kleine dingen veel uit kunnen maken in het dagelijks leven.

De verborgen glimlach

Er was eens een jongetje dat Ewout heette. Hij was het vijfde kind van de negen van een eenvoudige schoenlapper en zijn vrouw. Ze woonden in een oud onopvallend stadje in een vervallen onbeduidend huisje. Hun leven was zwaar maar toch hadden ze hun draai wel gevonden in het dagelijks leven. Heel soms, wanneer de dag en het werk voorspoedig waren verlopen, zaten ze ’s avonds bij elkaar om een spelletje te spelen. Het was Ewout die met zijn levendige aard en klaterende lach zulke avonden glans gaf.

Aan de vooravond van zijn negende verjaardag sprak zijn moeder: “Ewout, vanaf morgen hoor je bij de groten en ga je meehelpen de kost te verdienen. Je kunt bij de herberg de paarden gaan verzorgen van de reizende gasten. Maar… de grote wereld is boos en niet te vertrouwen, als ik jou was zou ik heel goed op mijn stralende lach passen.” Na deze woorden lag de jongen nog lang op zijn strobedje te piekeren en uiteindelijk besloot hij midden in de nacht om zijn glimlach te verstoppen in zijn speciale persoonlijke bewaarkistje, zodat er zeker niets mee zou gebeuren: daar was die lach van hem veilig.

Ewout deed goed zijn best bij de herberg. Hij voelde zich echter met de dag minder lekker in zijn vel zitten, was moe, keek bleek en was vaak met zijn gedachten ver weg. Zijn ouders zagen het wel, maar zagen geen kans om er met hem rustig over te praten. Toen Ewout voor de zoveelste keer met zwaar gemoed bij de stal van de herberg met de paarden in de weer was, kwam een van de rondreizende gasten binnen. Het was een boswijze die op doorreis was naar de jaarlijkse plenaire vergadering van de Associatie van de Landelijk Erkende Magiërs. Met zijn vriendelijke lichtblauwe ogen keek hij Ewout doordringend aan en zei slechts: “Beste jongen, schatten moet je delen en niet voor je houden.” Ewout voelde ineens de tranen achter zijn ogen prikken en terwijl  hij die weg knipperde was de boswijze ineens verdwenen. Was dit nou echt gebeurd of niet?

Ineens begreep hij het. Die glimlach moest de wereld in! Thuisgekomen bevrijdde hij direct de lach uit zijn kistje. Vanaf die dag leken er in de bermen de prachtigste veldboeketten te staan, kon hij praten met de paarden en de herbergier begon hem complimentjes te geven. Het vreemde was, dat zijn broertjes en zusjes door hem werden aangestoken en ieder leek zich gezonder te voelen en was veel zelfbewuster. Hun arme huisje leek zich alleen nog maar in stralend zonlicht te baden. En de boswijze? Die zag het van een afstand aan… en glimlachte.                                                                                                        

Karin Vossen

Een mooie gedachte van An: hoe vorige generaties blijven voortleven.

Ze tekende portretten

om op de schoorsteenmantel te zetten

Opa en oma samen vereeuwigd

hun karaktertrekken verhevigd

De kinderen hielden en houden van hen

in hun harten klinkt nu nog hun stem

Ze luisteren nog altijd naar hun goede raad

vanaf waar nu hun portrettekening staat

An Cuijpers-Rutjens

In weinig maar treffende woorden geeft onze Resi haar liefde voor haar kleinkinderen weer.

Voor mijn kleinkinderen

’n gulle lach

’n schalkse blik

het wezen van een kind

reikende handjes

’n blij gezicht

’t begrijpen dat ons bindt

’n vieze toet

vol energie

’n kind met zoveel pit

glinsterende oogjes

vol kattenkwaad

’n kleinkind, ’n kostbaar bezit

Resi Faessen

Februari 2008

Vandaag schenken wij jullie een mooie impressie rondom het vallen van de avond van onze An.

Limburgs Landschap

De Limburgse luchten bij zonsondergang:

ze doen mij zuchten avonden lang

De roeken zijn met tientallen zoekend

om te landen in de bomen roekoekoekend

om even later weer op te vliegen

zich op de wind te laten wiegen

Dan laten ze zich kibbelend weer vallen

in de toppen der bomen in grote getallen

Eindelijk komt dan vredige stilte

Ze vouwen hun vleugels tegen de kilte,

om in de takken weg te dromen

tot de zon weer op zal komen

An Cuijpers-Rutjens

Mei 2023

Om alvast heimwee naar de zomer te krijgen: een mooi herfstgedicht van onze Resi.

Struggle for life

 

Melancholisch tolt

het laatste volhardend

blad aan de boom,

door een kale tak

vluchtig vastgehouden

aan een zilveren draad

van glimmende dauw.

 

Plots steekt een windvlaag op en

danst het veelkleurig

herfstblaadje

gracieus en bevallig

naar beneden

als een stervende zwaan

 

Resi Faessen

Oktober 2008

Als liefde zoveel jaar kan duren… zomaar een hartverwarmende impressie van onze Terry.

Een echt paar

 

In een zwart-wit kader geplaatst

geen kleur gegeven aan hun feest

maken zij totaal geen haast

het woord gelaten past het meest

 

zo zoet en stil zitten ze beide

haar hand rust bovenop zijn hand

voor altijd daar aan elkaars zijde

een onuitwisbare vertrouwensband

 

de ogen spreken me zachtjes toe

over liefde, verdriet, hoop en geluk

ze staren vooruit, enigszins moe

hun jeugd immers al jaren stuk

 

de rimpels, de groeven, de lijnen

vormen een karakteristiek gezicht

hij kent haar fouten, zij de zijne

maar op de liefde schijnt hun licht

 

de ervaringen in hun leven

samen ondergaan, samen beleefd

elkaar steun en uitzicht geven

één groot hart dat warmte geeft

 

hoe vertederend vind ik hen samen

al heb ik hen nog nooit ontmoet

toch hoop ik voor de heer en dame

nog jaren van geluk en voorspoed

 

Terry van Lierop

An liet zich deze keer graag inspireren door drie oeroude rivieren.

Rivieren

De Donau stroomt door de oude stad Passau,

Driestromenstad genaamd

De Inn en de Iller komen daar samen

en worden in de Donau één,

waar drie kleuren water

zich evenzo verenigen tot één

Op de rotsige kade liggen draakjes van jade

te zonnebaden naast de toeristen

Het water van de Donau

draagt schepen naar de Wolga

waar het lied weerklinkt

Klanken van weemoed

An Cuijpers 

augustus 2009