De wereld waarin wij nu leven… Anja schreef er een tijdloos en pakkend gedicht over. Het is een hart onder de riem voor alle onderdrukte mensen die toch hun stem durven te laten horen.
Nostalgie… voor de ietsje ouderen onder jullie 😊 presenteren wij vandaag: Karins woordenportret van Pierre Janssen https://nl.wikipedia.org/wiki/Pierre_Janssen_(journalist) Hij was in de jaren 60 een bijzonder verschijnsel op de Nederlandse televisie met zijn kunstprogramma “Kunstgrepen”. Voor degenen die hem niet hebben meegemaakt: het kleurrijk gedicht spreekt voor zich.
Wij krijgen er maar geen genoeg van: de kleine dingen die het leven de moeite waard maken. Wij kunnen het alleen maar heel erg eens zijn met onze Resi!
Een heerlijk feelgood verhaal van Terry, ga er maar eens lekker voor zitten!
Nieuw verworven vrijheid
Ik houd de sleutels in mijn hand geklemd, om meteen bij hun aankomst actie te kunnen ondernemen. Niet dat ik zeer materialistisch ben ingesteld, maar vandaag is na drie jaar een klein mijlpaaltje bereikt voor mijn gezin. Nieuw verworven vrijheid, en mobiliteit. Voel me als een klein kind dat een verrassing heeft voor Moederdag. Een tikkeltje spannend, in afwachting van haar reactie op de verrassing die je voor haar gemaakt hebt. Naar de reacties van mijn dochters kan ik wel gissen. Verwacht zoiets van: “grappig” of : “leuke bekleding”. Da’s typisch iets voor ons vrouwen.
Had me helemaal op feiten gestort, om toch ietwat beslagen ten ijs te komen. Vooral te laten merken dat ik als alleenstaande vrouw niet helemaal atechnisch ben. Zodat een eventuele mannelijke verkoper niet zou denken: “Nou aan die muts houd ik een goed dealtje over.” Via via had ik een adres bemachtigd, die een oude maar nog in zeer goede staat verkerende auto te koop aanbood. Bij aankomst klikte het meteen tussen mij en de eigenaresse. Al vrolijk babbelend bekeken we de auto en maakten een proefritje. Inderdaad onder het uitslaan van kreten als: “grappig, die authentieke radio” en “och wat leuk die echte kleine ruitjesbekleding”. Om een lang verhaal kort te maken: het bakkie staat nu bij mij voor de deur.
Daar zijn ze, ben benieuwd!
Triomfantelijk houd ik de sleutels al rinkelend omhoog. Kreten van enthousiasme en jawel hoor, ook van spot worden mijn oren ingeslingerd. Wanneer we ons allemaal in de auto hebben gesetteld, vraag ik naar hun reactie. De meiden vinden het wel een gave bak, lekker ook als ze ’s avonds ergens opgehaald moeten worden.
“Ja grappig mam, die ruitjesbekleding”, zegt mijn oudste dochter.
“Leuk ja”, zegt Lotte, mijn andere dochter. “Gaaf mam die oude radio.”
“Rijdt hij ook nog wel?” spot mijn oudste zoon. Hij begint zo een beetje te puberen en dan is het altijd stoer om moeders wat te stangen. “Ja? Nou, da’s dan lekker makkelijk als we naar het voetballen moeten.”
“Ik weet niet of ik wel een taxivergunning krijg hoor”, antwoord ik.
Mijn jongste zoon kijkt peinzend. “Sam,” vraag ik ”wat vind jij ervan?”
Met het liefste engelengezicht op aarde antwoordt hij: “Ik vind hem heel goed bij jou passen. Hij is ook heel oud, maar ziet er toch nog goed uit.”
Al vijftien jaar geleden vroeg onze Peter zich dit af. De boodschap is in de tussentijd alleen maar duidelijker en dringender geworden: we zullen het samen moeten doen…
Zo groot kan een klein moment zijn… Wat onze Annie meesterlijk onder woorden brengt.
Kleine dingen
Als ik mijmerend voortstap over het dagelijkse wandelpad zie ik in de heldere lucht wolken drijven.
Geen grenzen te bespeuren; openbare ruimte voor iedereen gratis te bezichtigen. Zo vaak en lang als men wil. Grenzeloos genieten.
Naast mij hoor ik mijn man mompelen: ‘Heerlijk, dadelijk een bordje havermout, dan koffie en mijn dag is goed’. Een glimlach naar elkaar maakt tevreden zijn compleet.
Wat hebben wij veel prachtige herinneringen aan de “beroemde” tuin van Peter en Anja! Karin werd vooral stil van al dat leven rondom hun vijver. En vooral van de kikkerconcerten!
Niet zo maar een vijver
Hij valt niet op en slechts weinigen weten van zijn bestaan. Hij ligt onopvallend te stralen, uit te nodigen, zichzelf te zijn: constant in verandering, geen dag hetzelfde. Dat laatste alleen al is een adembenemend sprookje.
Op zomerdagen geeft de zon opdracht aan duizenden sterren om overdag aan het wateroppervlak te flonkeren als de allerbest geslepen diamantjes. Alles en iedereen is warm en voldaan. Aan de rand rusten schaduwen tevreden uit.
Wanneer de dagen roestbruin kleuren en duidelijk beginnen te korten, hoor je insecten héél zachtjes krioelen en ritselen tussen gevallen blaadjes, klontertjes vochtige aarde en de meest vreemde zwammetjes. (Inderdaad, daar moet je wel heel goede oren voor hebben, maar waarom zou je het niet proberen?)
Met de komst van de winter verstilt het water en al het leven rondom. Onder een koude-werende witte mantel van geduld en vertrouwen wacht alles op het naderende nieuwe groen. De bomen wachten, de knaagdiertjes wachten, de mensen binnen in het huis vlakbij de vijver wachten. Het is een zoet tijdverdrijf.
Dan geeft er iets of iemand het sein groen. Zomaar ineens trilt de hele vijverwereld. Vogels kwetteren van een nieuw leven. De lucht is gevuld met hun stoutmoedig gezang dat overal rondom de vijver ijverig wordt beantwoord. De eerste eierschalen breken door naar het daglicht en de eerste kleine kraaloogjes besnuffelen nieuwsgierig hun toekomst.
En wat doen die mensen in dat huis bij de vijver? Zij spitsen hun oren en eindelijk, dáár is het dan: het bezwerend niet aflatend gekwaak van kikkers. Zo mooi, zo intens. Op dat moment beginnen ook hun harten te kloppen voor de lente en rennen ze naar buiten. Want waarom zou je niet van binnen een kind zijn en blijven en proberen een kikker te kussen?
Schrijvers Kring Ospel 