Schrijvers Kring Ospel

Waarom zou je ná Kerstmis, niet blijven zoeken naar vrede en eraan proberen bij te dragen? Een bijzondere gedachte van onze Karin.

En met deze ware woorden van onze Resi

sluiten wij het Oude Jaar af.

Wij wensen jullie allemaal

unne gooie roetsj en een stralend 2025!

Een heel mooi en oprecht gedicht van onze Terry. Wij wensen jullie fijne Kerstdagen met vrienden en familie en vooral: veel lichtpuntjes!

Vandaag, als belofte dat er ook na deze winter weer een lente komt: een licht en mooi gedicht van onze An.

Een heel helder en tegelijk teder gedicht van onze Resi.

Voor dit prachtige gedicht van zo’n 30 jaar geleden, lijkt onze An wel inspiratie te hebben gekregen door het schitterende herfstweer van de afgelopen dagen!

Dit knap gedicht van onze Annie lijkt ze met een voorspellende blik te hebben geschreven! Vervang het woord “geschutspoort” maar door “social media”…

Een indrukwekkend gedicht van onze Resi, dat iedereen ter harte zou moeten gaan!

ik wou dat ik een sleutel had

naar de goedheid van de mens

de deur naar het kwaad gesloten bleef

met een scheidslijn, heel intens

geen oorlog werd er nog gevoerd

geen misdaad meer gepleegd

het goede op een voetstuk gezet

de vloer met het kwade aangeveegd

universeel zou de sleutel zijn

passend op echt iedereen

het goede moest gaan zegevieren

niemand was er meer gemeen

………………………………………….

helaas is dat een ijdele hoop

de sleutel past slechts op goede daden

het goede wordt vaak opgeofferd

aan de overheersende kwaden

mijn droom zal immer blijven

dat de sleutel op een ieder past

dat het goede altijd overwint

ik vertrouw erop, zeker en vast

Resi Faessen

Over de relatie tussen huisdieren en mensen… een grappig kort verhaal van onze Karin.

Dorus

Een gitzwarte, betoverende schoonheid met witte sokjes aan en grote, gevoelige ogen. Als kitten van baasje Anouk, stal hij meteen de harten van alle bewoners op onze galerij van ons appartementencomplex. Hij was wat schuw en bleef netjes binnen de veilige betonnen wereld van hooguit de voordeuren van beide buren van Anouk. Als je langs liep, waagde hij het soms zich op zijn rug te rollen en te miauwen: ”Speel met mij!”. Tja, zoveel knuffelhormonen kan mijn hart natuurlijk niet weerstaan en liefdevol kroel ik hem dan even. Dat is natuurlijk wel ff oppassen, want voor je het weet heb je je gehecht aan zo een familielid uit de genenstamboom van wilde poema, lynx, panter, tijger en zo voort…

Een paar weken geleden maakte Dorus een groeispurt door op de kattenbrokjes van de supermarkt (ipv verse vogeltjes in de echte jungle). Sindsdien is hij gepromoveerd van kitten tot kleuter-katertje. Zou dan nu toch het wilde dier in onze Dorus wakker gaan worden?! Niet echt voor te stellen in onze woonwereld van gesloten voordeuren, slechts enkele bomen om dapper in te klimmen (waar de brandweer hem dan natuurlijk uit zou moeten halen, het watje) en onvoldoende sappige muisjes. “De jungle van het appartementencomplex”… dat bekt ook niet echt lekker he.

Goed, die promotie van Dorus dus. Zou er daardoor dan toch iets ouds en wilds in hem zijn ontwaakt?

Van de week was het tropisch warm en zijn baasje had daarom ’s nachts op de slaapkamer de deur naar het balkon opengezet. Met het nodige roofdiereninstinct ging Dorus op onderzoek uit op het balkon. “Hey, wat kun je hier cool klimmen en klauteren! Gaaf man!” Voor hij het wist, zat hij op het platdak en dat was natuurlijk niet de bedoeling geweest. Na een speurtocht van de nodige meters wist hij met ware doodsverachting, van het platdak terug te springen op het balkon. Bij een andere buurvrouw wel te verstaan. Die had namelijk ook de balkondeur open staan. Zij had eerst niets in de gaten, maar schrok later wakker van een zielig gemiauw in haar slaapkamer. Dorus werd toen zonder pardon op de galerij voor de voordeur van het baasje gedeponeerd. Alleen gelaten in de wildernis van de nacht! Natuurlijk heeft baasje Anouk hem liefdevol en lichtjes bestraffend, weer snel binnen gelaten. Eind goed, al goed.

Maar… zucht, ik weet het: steeds meer mensen wonen alleen. Steeds meer mensen willen oprecht maar veilig hun liefde uiten en “nemen” een hond of kat. Ik ben daar beslist geen uitzondering op! Maar soms bekruipt me de gedachte, dat die schattige huisdieren, al duizenden jaren gecultiveerd door mensen, tegenwoordig nauwelijks meer lijken te zijn dan AI-robots. En zeg nou zelf: “de jungle van het appartementencomplex”… dat bekt toch ook niet echt lekker?

Karin Vossen, sept 2024

Het is Halloweentijd! Ook onze Nina liet zich lekker meevoeren door “enge” dingen!

Horror

Het maakt een angstaanjagend geluid

En pikt

als je niet oplet je oogjes uit

Of het zijn vingertjes waar het op mikt

Het is wild en onverschrokken

Je vingertjes of oogjes wil het opslokken

Het drijft je het liefst in het nauw

Maak dat je wegkomt, gauw!

Niet alleen met Halloween

Het hele jaar laat dit monster zich zien

Dit jaar

Is het gedaan met de horror, klaar

Mijn wraak zal zoet zijn

Met Kerst kauw ik jóuw sappige vlees

En spoel het weg met wijn.

Nina Vergoossen