De wereld van de zwartwit foto: herinneringen aan dierbare mensen uit een vervlogen tijd, worden weer levend. Een prachtig nostalgisch gedicht van onze Terry.
Het is weer herfst en dan ook nog eens zo een heerlijk woord om over te schrijven.. Geniet lekker onder een deken gekropen, van onze Terry haar heksenoprispingen!
Heksenketel
Dampende lampen, vrouwen in zwart.
Stappen door de nacht op weg naar hun toekomst. Zo lang aanschouwen ze al die heksenketel die wereld wordt genoemd, zonder daar iets aan te kunnen veranderen.
Op allerlei niveaus wordt er over gepraat en soms zelfs tot daden over gegaan, maar bij geen van dit alles hebben zij een vinger in de pap. Sterker zelfs, ze worden altijd genegeerd. Niemand die hun mening vraagt of hen in een discussie betrekt.
Vaak worden ze betiteld als “Omo-wijven”.
Maar na vanavond zal dit alles veranderen. Zij zullen discussies een andere wending kunnen geven, vervelende gebeurtenissen stopzetten, criminelen veranderen in menslievende burgers en als alles goed gaat, de wereldgeschiedenis beïnvloeden.
Allen zijn ze opgewonden. Het oude schuurtje midden in een drassige wei, barst bijna uit zijn voegen van aanwezige spanning en positieve energie. De turquoise vloeistof, in een kristallen karaf ingegoten, staat klaar om gedronken te worden. Een klein borreltje is voldoende! Eerst vindt er een rituele dans en zang plaats, waarin geheimhouding en vriendschap worden beloofd. Dan volgt het drinken van de sprankelende vloeistof. Een knip met de vingers en mensen verstarren, gedachten veranderen, problemen worden opgelost.
Een machtig, maar vooral plezierig gevoel borrelt in mij op.
Tegelijk een enorme druk op mijn blaas. Altijd hetzelfde ’s morgens, vaste prik: eerst een run op de w.c. Dat heb je ervan wanneer je ’s avonds een pot thee leegdrinkt.
Zo dat is gebeurd. Wat kan een mens toch raar dromen. Desalniettemin zou het bij tijd en wijlen praktisch kunnen zijn. Even knippen met je vingers en de hele boel staat stil. En niet te vergeten: je zou alles kunnen veranderen.
Helaas, dromen zijn bedrog.
Mijn dochters halen me met hun geschreeuw terug naar de werkelijkheid van alledag. Een heksenketel is het ’s morgens. Mijn man verschuilt zich achter de krant en gromt zo nu en dan wanneer hem iets gevraagd wordt. Hij wil niet gestoord worden bij zijn ochtendritueel.
Mijn oudste dochter heeft in hoge mate last van ochtendhumeur, zodat je ook haar het beste met rust kunt laten. De kleinste van het stel kwebbelt al wanneer ze haar luikjes open doet en stopt pas wanneer ze die weer sluit. Dat is vragen om heibel. Elke morgen ontaardt dit in schreeuwen naar elkaar, want de een wil dat ze haar met rust laat en de ander wil dat ze antwoord krijgt.
Vandaag een heel programma: eerst met de kleine naar therapie, vervolgens een GGD-onderzoek voor de oudste. ’s Middags een verjaardagsfeestje en ’s avonds zwemmen.
Dit houdt voor mij in: hollen en draven!
Maar haastige spoed is zelden goed. PATS, een volle melkbeker spat uiteen op de tegelvloer. Mijn man kijkt op van de krant en gromt wat, om vervolgens weer achter zijn leesvoer weg te duiken.
De twee meiden stoppen even met schreeuwen om te kijken wat voor schade is aangericht, om daarna weer op volle toeren verder te gaan.
Ik haast me naar de garage op zoek naar een emmer en dweil. Breek mijn nek haast over een zwarte “fles” die wegrolt onder de tuintafel. Terwijl ik druk bezig ben met attributen te vergaren, rolt de zaklamp tegen een zwarte lap met enkele turquoise druppels. Ik sla er geen acht op en hol met emmer en dweil naar de plek des onheils.
Het gekwetter tuit me in de oren en mijn man gromt steeds vaker terwijl ik de melk opdweil.
Wanneer ik overeind kom om de natte lap uit te wringen, denk ik: Wacht maar eens tot ik met mijn vingers knip!
Onze Nina deed mee aan een leuk en bijzonder project, hetgeen wij graag met jullie delen!
foto: Nederweert24
De afgelopen week was het “De week van lezen en schrijven”. In deze week stond laaggeletterdheid centraal. Een thema dat ons als schrijverskring natuurlijk ter harte gaat!
De gemeente Nederweert had daartoe een verhalenestafette georganiseerd. Zeven inwoners van die gemeente, schreven om de beurt een stukje tekst over Buddy, die de lees- en schrijfproblemen van zijn vriend Winston herkent. Uiteindelijk ontstond er een inspirerend verhaal over vriendschap en begrip.
Van die zeven schrijvers was onze Nina afgelopen vrijdag 13 sept jl als vijfde aan de beurt. Natuurlijk zijn wij als SKO een beetje plaatsvervangend trots op haar bijdrage!
Een werkelijk prachtig sfeergedicht van onze Anja, waar zij zo goed in is. Je ziet Peter en haar als vanzelf mijmerend zitten op hun bankje “voor ieders genot”!
Tja, kleine kinderen worden groot… daar kan onze Annie over meepraten in dit leuk verhaal.
Kracht
Een ding is zeker.
Onze Lieve Heer heeft in zijn scheppingsdrift geen rekening gehouden met de kwetsbare rug van de mens. Hij schiep de bomen, de struiken, de prachtige bloemen en… onkruid. En dat moet gewied worden. Tenminste, dat vinden wij.
Misschien lag het wel niet in zijn bedoeling dat de mens evolueerde tot een wiedend mens.
Maar we kunnen er niet omheen. Ons visitekaartje ligt aan de straat en dat zal onkruidvrij moeten zijn. Want er wordt wat af geoordeeld tijdens een wandeling door het dorp. Zelfs ik doe dit.
Met een blik van misprijzen en stiekem stille bewondering, bekijk ik de weelderige opkomst van kamille, springkruid en andere grassen die in voortuintjes niet horen te staan.
Ik, gevoelig als ik ben voor kletspraatjes, laat me daardoor steeds misleiden en voel dan dagen mijn rug protesteren.
Ooit, jaren geleden, had ik een hulpje, mijn eigen tuinknecht Ruben. Onze oudste was steeds bereid om mee te helpen in de tuin. Niets was hem te veel. Schoffelen, harken en wat belangrijker was: onkruid wieden. Dat er in die tijd niet veel bloeide doordat de bloemen voortijdig onthoofd werden, nam ik op de koop toe. Zo’n enthousiast kind moet toch een kans krijgen.
Mamma helpen deed hij voor zijn plezier.
In die tijd was ik de vrouw in zijn leven, zelfs de kleuterjuf kon er niet tegenop.
Ik prees hem regelrecht de hemel in en hoopte langs deze weg onze samenwerking te vereeuwigen. Ruben heeft inmiddels, onwetend van de stille verlangens die zijn moeder koesterde, ondertussen wraak genomen.
De vraag “wil jij me in de tuin helpen?” wordt beantwoord met de tegenvraag “wat schuift dat?”
Voor zijn plezier in de tuin werken is verleden tijd.
De vrouw in zijn leven is bij toerbeurt steeds een andere ‘bijna’ vrouw. En ik weet het haast zeker, zij heeft geen tuin te wieden.
Zijn enthousiasme is nog steeds groot, maar richt zich tegenwoordig meer op andere kwaliteiten.
Zijn kennis van onkruid wordt alleen maar vertaald in Latijnse benamingen.
Dacht ik…
Gisteren, tijdens het boodschappen doen, viel mijn oog op het prikbord bij de supermarkt.
“Biedt zich aan. Enthousiaste jongeman, voor het bijhouden van uw tuintje. Tel… Vraag naar Ruben”
Schrijvers Kring Ospel 