Dit schilderij inspireerde onze Resi tot een knap geschreven aangrijpend gedicht.
Het anorexia-meisje
Spichtige spookgestalte,
de ledematen stijf,
geen aaibaarheidsgehalte,
een uitgemergeld lijf.
Eenzaamheid en pijn
spreken uit haar ogen,
ze wil er niet meer zijn
en houdt het hoofd gebogen.
Ze kan haar dunne armen
gemakkelijk om zich heen
en zo zichzelf verwarmen,
maar ze blijft koud als steen.
Ze wil niet en ze kan niet meer,
zendt seinen uit van nood,
haar lichaam broos en teer
wil ze alleen nog dood.
© Resi Faessen
Geef een reactie