Schrijvers Kring Ospel

Deze week twee berichten!

Persconferentie Karen Rose

Zoals veel van onze volgers weten, heeft onze José haar eigen blog: https://josesprakeloos.blogspot.com. Daarin kan zij zich heerlijk uitleven in haar grote passie: recensies schrijven over net uitgekomen thrillers. Vaak krijgt ze daarvoor een recensie-exemplaar van de uitgeverij toegestuurd. Een van haar grootste idolen is de Amerikaanse Karen Rose. De afgelopen weken was José een beetje van de leg af want ze kreeg een unieke uitnodiging!

Zij was uitgenodigd door Uitgeverij De Fontein te Utrecht voor een persconferentie, samen met 8 collega-boekrecensenten/bloggers. Dus een select gezelschap! Het ging om de promotie van het nieuwste boek van Karen Rose. Afgelopen vrijdag 2 november was het zo ver. Het werd een toppie dag voor onze José! Geniet samen met haar na via de volgende link:

https://josesprakeloos.blogspot.com/2018/11/special-moments.html

Wie kent het niet, dat heimwee bij het wisselen van de seizoenen? Onze Resi beschreef heel mooi het definitieve afscheid van de zomer.

Herfstblues

Nachten lengen, dagen korten,
schaduwrekkend gaat de zomer voorbij.

Eikels, kastanjes en beukennootjes
dansen over het najaarspodium.

Een verlate vlinder dartelt traag
in de nog lauwe zonnestralen.

Een spin zit afwachtend in zijn web
van glinsterende dauwdruppels.

De lucht is zwanger van vocht,
dat zich in velerlei gedaanten kan manifesteren.

De wind wakkert aan,
waait een kleurrijk bladertapijt over de grond.

De lokroep van bronstig burlende herten
galmt door de kalende bossen.

Een eekhoorn sprokkelt nog gauw
wat wintervoorraad bij elkaar.

Boerenzwaluwen verlaten massaal de kilte;
ze vliegen zuidwaarts de koekoek achterna.

En wij………..

halen langzaam
sjaal en handschoenen uit de mottenballen en
bereiden ons voor op een lange, koude winter.

Resi Faessen-Teeuwen

Van alle tijden, van alle werelddelen: dit onschuldige spel. Ook Karin ontkomt niet aan de verleiding.

Steentjes gooien

Strubbelingen bubbelingen
ringen op het water
groeien eerst, vervagen dan:
Illusie, spel, geschater

Strubbelingen bubbelingen
bewegen ’t trage tij
Ze komen telkens weer vanzelf
en gaan vanzelf voorbij

Karin Vossen
7 maart 2000

Zo herkenbaar! Wie is er als kind niet zo ondeugend en nieuwsgierig geweest als onze José?

Fabeltjes

De crux zat hem in het tijdsbestek.
Het moest op een zeer nauwkeurig moment
anders sta je volledig, compleet voor gek

Het is me vroeger meermaals verteld,
exact om klokslag twaalf uur
dan krijg je pas waar voor je geld

Want als de klok twaalven slaat
krijgt je gezicht dat permanente
zorg dan dat je snuit fatsoenlijk staat

Gekke bekken zijn dan taboe
maar ik, ik ben nieuwsgierig
en ga lachend naar een spiegel toe

Steeds maar weer trap ik er in
ik loens dat het een lieve lust is
en schever dan scheef zet ik mijn kin

Trekkend aan mijn oren, flapperig
mijn lippen krullend als Donald Duck
neusgaten zo groot als van een big

Kindertijd, waar fantasie welig tiert
waar humor nog zo speels was
wat hebben we wat af gegierd

Blijkbaar vond ik nooit het perfecte moment
of werkte het stiekem toch wel
en ben ik intussen aan mijn rare hoofd gewend

©José Bergh-Berben

oktober 2018

De zomer krijgt er maar geen genoeg van dit jaar! Onze Terry had daar zo haar eigen problemen door…

Bungelend

Liggend in mijn hangmat
de wereld op z’n kop
wolken drijven met mij mee
verdronken in blauw

Bungelend in mijn hangmat
wereld ver onder mij
gebladerte ruist een lied
neuriënd in groen

Slapend in mijn hangmat
een wereld vol fantasie
beland in vredige oorden
badend in rood

Ontwakend in mijn hangmat
overhellende benen
knopen touwen in elkaar
gestrekte ledematen worden
geconfronteerd met een harde aardbol
kreunend in bruin

Terry
7 juni 2000

Het is Kinderboekenweek. Onze José liet zich daardoor inspireren. Het werd een sprookjesachtig gedicht over hoe boeken de belevingswereld van kinderen zo veel groter kunnen maken.

Betoverend

Een wereld van tijgertjes en beren
van honing zoeken en broodjes smeren
Van koningen en sprookjesfeeën
van kleine hertjes en wintersleeën

Een wereld van tinnen soldaten
Noormannen en hun stoere maten
Kleine kleurrijke ondeugende vissen
verloren knuffels die we missen

Een wereld van spanning en plezier
zoektocht naar avontuur en geklier
Van een zucht en een enkele traan
een gierende lach, zo spontaan

Een wereld van letters en plaatjes
een geschenk van enkel blaadjes
Waar we in andere sferen belanden
van donkere bossen tot zonnige stranden

Een wereld, je eigen fantasie
gebruik makend van je hersenmagie
Verbeelding en zalige dromen
die in de stille nacht tot je komen

Een wereld die je kunt bereiken
door te lezen en te kijken
Een unieke wereld die je kunt zoeken
begint … met kinderboeken

©José Bergh-Berben

Door een prachtige nazomer hebben wij de nationale hobby nog even kunnen verlengen. Karin deed mee.

Terras

Lepeltjes vorkjes
koffie met gebak
parasol

Zomerbriesje zweeft speels
tussen ons samenzijn
Plagerijtjes gelach
Woorden die buitelen
Ogen die herkennen

Eindeloos zondagsgevoel
Eindeloos verlangen
om het leven te vieren

Karin Vossen
sept 2018

Zo mooi!

Ik blijf zoeken, overal en nergens
het moet er toch zijn, ergens
het ultieme geluk dat ligt verborgen
‘ergens’ achter verdriet en zorgen

als ik het na lang zoeken vind
zie ik misschien mijn verloren kind?

An Cuijpers-Rutjens

Bijna kermis in Weert! Karin schildert een klein tafereel van kinderplezier.

(foto: WeertdeGekste)

Op de kermis

Vijftig meter ponypasjes
vijftig meter weer terug
Vijftig meter kinderschater
makke paarden gaan niet vlug

Wieb’len in dat grote zadel
pappa mamma lopen mee
Ponyneuzen stomen, snuf’len
aan dat vrachtje mens van twee

Vijftig meter van de wereld
van plezier en dienstbaarheid
Warme pure wezens maken
´n afspraak zonder woord en tijd

Karin Vossen
29 oktober 2000

Soms komt er in onze groep een gedicht voorbij met een gouden randje. Zoals dit gedicht van Terry. Je zou het moeten inlijsten, vaak lezen en wie weet iemand cadeau doen.

Op weg

geparkeerd tussen twee werelden
op zoek naar de invoegstrook
je gevoelens overal en nergens
energievretende tijdzone

tranen die wellen
bij het afscheid nemen van
wat was om voorzichtig
een stap vooruit te zetten

overal en nergens
stuiteren je emoties
invulling van een ander bestaan
onzeker je reis

de nooit aflatende lavastroom
van gedachten die over
elkaar heen borrelen
op zoek naar peace of mind

tot liefde je laat ademen
een plek je rust geeft
aanvaarding je hart verrast
tot dan duurt de strubbeling

tussen
overal en nergens

Terry van Lierop