Onze Nina deed mee aan een leuk en bijzonder project, hetgeen wij graag met jullie delen!
foto: Nederweert24
De afgelopen week was het “De week van lezen en schrijven”. In deze week stond laaggeletterdheid centraal. Een thema dat ons als schrijverskring natuurlijk ter harte gaat!
De gemeente Nederweert had daartoe een verhalenestafette georganiseerd. Zeven inwoners van die gemeente, schreven om de beurt een stukje tekst over Buddy, die de lees- en schrijfproblemen van zijn vriend Winston herkent. Uiteindelijk ontstond er een inspirerend verhaal over vriendschap en begrip.
Van die zeven schrijvers was onze Nina afgelopen vrijdag 13 sept jl als vijfde aan de beurt. Natuurlijk zijn wij als SKO een beetje plaatsvervangend trots op haar bijdrage!
Een werkelijk prachtig sfeergedicht van onze Anja, waar zij zo goed in is. Je ziet Peter en haar als vanzelf mijmerend zitten op hun bankje “voor ieders genot”!
Tja, kleine kinderen worden groot… daar kan onze Annie over meepraten in dit leuk verhaal.
Kracht
Een ding is zeker.
Onze Lieve Heer heeft in zijn scheppingsdrift geen rekening gehouden met de kwetsbare rug van de mens. Hij schiep de bomen, de struiken, de prachtige bloemen en… onkruid. En dat moet gewied worden. Tenminste, dat vinden wij.
Misschien lag het wel niet in zijn bedoeling dat de mens evolueerde tot een wiedend mens.
Maar we kunnen er niet omheen. Ons visitekaartje ligt aan de straat en dat zal onkruidvrij moeten zijn. Want er wordt wat af geoordeeld tijdens een wandeling door het dorp. Zelfs ik doe dit.
Met een blik van misprijzen en stiekem stille bewondering, bekijk ik de weelderige opkomst van kamille, springkruid en andere grassen die in voortuintjes niet horen te staan.
Ik, gevoelig als ik ben voor kletspraatjes, laat me daardoor steeds misleiden en voel dan dagen mijn rug protesteren.
Ooit, jaren geleden, had ik een hulpje, mijn eigen tuinknecht Ruben. Onze oudste was steeds bereid om mee te helpen in de tuin. Niets was hem te veel. Schoffelen, harken en wat belangrijker was: onkruid wieden. Dat er in die tijd niet veel bloeide doordat de bloemen voortijdig onthoofd werden, nam ik op de koop toe. Zo’n enthousiast kind moet toch een kans krijgen.
Mamma helpen deed hij voor zijn plezier.
In die tijd was ik de vrouw in zijn leven, zelfs de kleuterjuf kon er niet tegenop.
Ik prees hem regelrecht de hemel in en hoopte langs deze weg onze samenwerking te vereeuwigen. Ruben heeft inmiddels, onwetend van de stille verlangens die zijn moeder koesterde, ondertussen wraak genomen.
De vraag “wil jij me in de tuin helpen?” wordt beantwoord met de tegenvraag “wat schuift dat?”
Voor zijn plezier in de tuin werken is verleden tijd.
De vrouw in zijn leven is bij toerbeurt steeds een andere ‘bijna’ vrouw. En ik weet het haast zeker, zij heeft geen tuin te wieden.
Zijn enthousiasme is nog steeds groot, maar richt zich tegenwoordig meer op andere kwaliteiten.
Zijn kennis van onkruid wordt alleen maar vertaald in Latijnse benamingen.
Dacht ik…
Gisteren, tijdens het boodschappen doen, viel mijn oog op het prikbord bij de supermarkt.
“Biedt zich aan. Enthousiaste jongeman, voor het bijhouden van uw tuintje. Tel… Vraag naar Ruben”
Vandaag delen wij met jullie de woorden die onze An Cuijpers als laatste schreef voor de SKO. Aan haar hartverwarmende levensboodschap is niets toe te voegen!
Toch nog onverwacht snel, is zondag 21 juli 2024 “onze” An Cuijpers overleden, op 91-jarige leeftijd. Op een zonnige maandagmiddag 15 juli daarvóór hebben wij haar nog kort kunnen bezoeken.
Samen met haar zus Mia Frenken-Rutjens, heeft An begin jaren 90 Poëzieavonden georganiseerd in Ospel. Van daaruit ontstond maart 1994 de SchrijversKring Ospel. An was niet alleen ons oudste lid, maar zeker ook het productiefste! In die ruim dertig jaar, had ze voor (bijna) elke SKO-bijeenkomst wel twee gedichten klaar, of het opgegeven woord nu “moeilijk” was of niet. Op die bijeenkomsten wachtte ze geduldig tot ze aan de beurt was. Nadat ze vervolgens klaar was met voorlezen, keek ze vol verwachting en lachend de club rond voor onze reacties. Die waren altijd enthousiast! De laatste paar jaar hielden wij de bijeenkomsten bij haar thuis, in de kleine gezellige keuken. Dat gaf een extra sfeer aan de bijeenkomsten.
Behalve in de vier bundels van de SKO, heeft An ook in eigen beheer twee gedichtenbundels gepubliceerd: “Kruimels van zoete en bitterkoekjes” en (samen met dochter Gerrie) “In de voetsporen van mijn moeder”.
Ook staan gedichten van haar in diverse Veldeke publicaties en in de bundel “Ospel dorp in gedichten” (zie het keuzemenu de knoppen Publicaties en Projecten).
Verder droeg ze ook nog regelmatig eigen schrijfsels voor bij Eijnderhoof Nederweert-Eind en tijdens de open dagen van molen De Korenbloem in Ospel. Tot groot plezier van haarzelf èn het aanwezige publiek.
En alsof dat nog niet genoeg was, deed An regelmatig enthousiast mee aan schrijfwedstrijden.
Alles bij elkaar moet ze honderden gedichten en verhalen hebben geschreven. Thema’s die regelmatig terugkwamen, waren: de natuur, ouder worden, dankbaarheid, genieten van het schrijven en lezen.
An was heel trots op haar kinderen en kleinkinderen en altijd positief ingesteld. Wij wensen Jan, Gerrie, Pieter, Hanneke, Angeline, hun partners en de kleinkinderen veel sterkte en licht bij dit groot verlies. Wij hopen dat An nu weer gelukkig samen is met Piet en Michel. An, je was een mooi mens met mooie teksten. Wij zullen je missen, de SKO zonder jou is ondenkbaar!
Schrijvers Kring Ospel 