Schrijvers Kring Ospel

Enkele weken geleden hebben wij gevraagd om woordjes/foto’s/korte zinnen waarover wij dan gaan schrijven. Dat leverde al verschillende reacties op en er mogen er nog veel meer volgen! Onze trouwe volgster Franca Michiels hielp ons aan een wel heel bijzonder woord:

”kruupstruukerig”.

Ze gebruikt dat vaak wanneer het niet gaat of voelt zoals het zou moeten gaan of voelen. Volgens haar omgeving bestaat het niet, maar ze meent het toch vaker te hebben gehoord.

Wij dachten aan een laag, hardnekkig/gemeen struikgewas?

We hebben dit mysterie toch maar voorgelegd aan de Veldeke-Vereniging Wieërt, maar ook Jan Moonen kon ons niet helpen. En als die het niet weet! Zijn reactie:
Nemes vanne Schriêverskrînk kos ’t woeërd ‘kruupstruukerig’ thoêsbrînge. De meîste dachte det ’t waal te make mos hebbe mét onkroêd, eets waat ongergonds doeërwoekertj (bv. bamboe?).

Wie kan Franka, Jan en ons helpen aan de betekenis van dit woord?

Read Full Post »

Fatehpur Sikri is de ceremoniële hoofdstad van het oude Mogolrijk en ligt in het noorden van India. Ze is uniek in opzet en architectuur. Ook op Peter heeft ze een onvergetelijke indruk gemaakt. Dat leidde tot een bijzonder gedicht.

Fatehpur Sikri
hemelse naam
bovenmenselijke bekoring
aards paradijs

Ochtendkrieken
eerste zonnestraal
flonkering op water
ontwaken van natuur

Mythische stilte
voorzichtig verbroken
vogelgezang
wiekgefladder

Schemer verzwindt
schaduw vervaagt
oranje bol
zet alles in vlam

De hemel nog leeg
alles stijgt op
probeert zon te verduisteren
lucht te betrekken

Plots stokt de adem
rust wordt verscheurd
straaljager buldert over
terugval naar moderne tijd.

Peter Massee
24 april 1997

Read Full Post »

Oud genoeg om over een grote levensperiode terug te kijken, jong genoeg om nog veel te (willen) ondernemen… Karin probeerde die verwondering in filosofische woorden te vangen.

Ouder

De tijd fluistert harder
in de nieuwe generaties,
met hun eigen tijdsgeest,
die na mij zijn opgestaan

in de toenemende dierbaren
die eigen wegen gingen,
ik ontmoet ze niet meer

De tijd fluistert harder
in de seizoenen die
steeds sneller cirkelen

in lichamen waarin gebreken
nadrukkelijker doorschemeren

De tijd fluistert harder
in herinneringen die krimpen
of vergroten met de jaren
De tijd fluistert harder
dat ze slechts illusie is
en dat de werkelijkheid wacht

Ik luister

Karin
Maart 2016

Read Full Post »

Wie doet er mee?

De lijfspreuk van de SKO is: “over elk onderwerp kun je iets schrijven”. Dat is meer dan eens bewezen: in het (voor ons zo vertrouwde) trommeltje van Anja stoppen we ooit de gekste woorden. En altijd leidt dat tot mooie, bijzondere of maffe schrijfsels.

Onze oproep: daag ons uit en geef ons een mooi, bijzonder of maf woord op waarover wij dan gaan schrijven. Het mag ook een korte zin zijn of een foto. Wanneer wij deze schrijfsels publiceren, dan vermelden we natuurlijk ook de naam van de inbrenger van het desbetreffende woord. U valt dus eeuwige roem ten deel!

Inleveren kan via
facebook https://www.facebook.com/Schrijverskringospel
website http://www.schrijverskringospel.nl
of via een van onze leden.

Doe ook mee en verras ons!

Read Full Post »

Wij menen nog altijd dat we over ieder woord moeten kunnen schrijven… Ook wanneer er af en toe een wel héél eigenaardig woord uit het trommeltje van Anja te voorschijn komt.  Annie liet zich inspireren tot een net zo eigenaardig en grappig verhaal. Veel leesplezier!

“Wo ist der Bahnhof?” Langzaam draait Duuk zich om en kijkt naar een klein grijs mannetje. Het sikje wipt nerveus op en neer. Duuk denkt even en wijst dan met zijn vinger in de richting van de grote weg. “Dao ist der Bahnhof”. Het mannetje knikt en loopt, zonder te bedanken, met drukke bewegingen richting grote weg. Duuk kijkt hem na en vraagt zich verwonderd af waarom hij het mannetje de verkeerde richting ingestuurd heeft? Het was een opwelling, een herinnering aan Van Kooten en De Bie in de rollen van Ari en Gé. Ari als oorlogsheld omdat hij een Duitser tijdens de oorlog de verkeerde weg naar Der Bahnhof had gewezen. Peinzend blijft Duuk zitten. In enkele tellen heeft hij een beslissing genomen waar hij, nu, niets meer van begrijpt. Hij kijkt het drukke mannetje na en begint er stiekem toch plezier in te krijgen. Zijn dag was tot nu toe saai, maar misschien wordt het nog iets bedenkt hij. In ieder geval heeft hij iets goed te maken en loopt het mannetje achterna.
Een uur later zitten Duuk en het grijze mannetje samen achter een kopje koffie bij “Der Bahnhof”. Duuk trakteert. Het mannetje heeft hem na zijn ‘schuldbekentenis’ met een glimlach vergeven.
Plotseling lijkt er van alles tegelijk te gebeuren. Treinen razen voorbij en stoppen net achter het perron om even later weer achteruit te rijden. De treinen blijven heen en weer gaan en lijken compleet van slag. Passagiers staan vol verbazing naar deze chaos te kijken en conducteurs en machinisten nemen paniekerig contact op met de treindienstleiding. Het hele station is in rep en roer.
Het grijze mannetje blijft in alle rust zitten en kijkt met een strakke blik naar het koffiekopje van Duuk. Gebiologeerd roert Duuk met een lepel door zijn koffie. Het lijkt wel of hij niet kan stoppen met roeren terwijl buiten op het perron de hel losbreekt. De treinen lijken te reageren op de bewegingen van zijn roerend lepeltje. Verbaasd kijkt Duuk naar het grijze mannetje die zeer voldaan achterover leunt in zijn stoel. “Wat gebeurt er toch” vraagt hij verbaasd? Het mannetje glimlacht en knikt. “Es funktioniert… der Eisenbahnknotenpunkthinundherschieber funktioniert!”

Annie Kessels

Oktober 2014

Read Full Post »

En of Anja inspiratie had tijdens de afgelopen Vastelaovundj! De bijdrage van de dames van de Raad van 11 aan de Doospelse optocht op maandag, leverde dit leuke gedicht op.

Foto: Nederweert24

Kruimeltje

Heerlijk, heerlijk, heerlijk
zijn die Doospelse lekkernijen
Je proeft, je snuift op, je beleeft
en laat het, hmmm, naar beneden glijen.

Bekend tot boven de rivieren
zijn vooral de Limburgse vlaaien,
maar oh, dat toplaagje met dat kruimeltje
daar ben ik echt wel voor te paaien.

Heel Holland bakt en
je kunt het bijna raaien
maar met wat bloem, suiker, een eitje en zout
heb je nog steeds geen Limburgse vlaaien.

Door de armoede van weleer
gingen de vrouwen koeken bakken
inventief met hun ingrediënten
hadden ze het helemaal te pakken.

En de hedendaagse bakkers
leven zich er geheel op uit
maar dat toplaagje met dat kruimeltje
en daaronder……zit een beetje fruit.

Heerlijk!

Anja Massee
Februari 2016

Read Full Post »

Vastentijd… ook een periode om te genieten van de vele uitvoeringen van de Mattheuspassion van Bach. Tijdens het luisteren naar een radioprogramma werd Anja geraakt door de beroemdste aria uit dit kunstwerk. Dat brengt ze  eenvoudig en knap onder woorden.

Hart en ziel

De ochtend, de middag, de avond
dagenlang genoot ik van de ‘Hart en ziel’ lijst
die wij luisteraars samen hadden gemaakt.
‘Leven en dood’

Als vlinders buitelen de verrukkelijke melodieën
door tot mijn innerlijk

De schoonheid van de muziek
Op dit late uur van de dag
kan ik zo intens mezelf zijn

Het is de rust, waar ik naar verlang
de aangrijpende aria ‘Erbarme dich, mein Gott’
deze hemels klank
in de stilte wil ik mezelf weer laten verdwijnen

Vol overgave zet het koor de laatste noten
van de Matthäus Passion in
en dan is het stil, zo stil
Anja Massee

Read Full Post »

Traditiegetrouw volgt na de Vastelaovundjstorm de Virusstorm… Resi kan daar van meepraten. Voor de ongelukkigen onder u: beterschap!

Ziek

Daar lig ik dan, geveld en uitgeteld door het influenzavirus. En koud dat ik het heb! Onder verschillende lagen dekens, inclusief de elektrische deken op de hoogste stand, lig ik toch zo beroerd te zijn. Waarom moet mij dat nou weer overkomen. Ik kan het virus op dit moment niet gebruiken, ik heb wel wat anders te doen.

Maar ja, de griep heeft toegeslagen en ik ben echt niet de enige “ geluksvogel ”. Met mij zijn velen solidair op het ogenblik. Ook zij zijn moe en lusteloos, hebben geen eetlust en voelen zich ziek. Zolang de meelijkoorts me niet te pakken krijgt, is het nog wel vol te houden, maar als ik eenmaal besmet ben met het gevoel van zieligheid is het einde nabij. Dan wentel ik me in zelfmedelijden en heb ik toch zo’n compassie met mijn arme zieke ik.
Ik wist niet dat ik zoveel onderdelen in mijn lijf heb. En al die componenten doen zeer. Daarbij gevoegd een knallende koppijn, tanden die zowat uit mijn kaken zweren, een enorme loopneus en een onaangename zeurderige oorpijn. Mijn neus zou het als aardbei uitstekend doen en al een hele tijd overrijp zijn. Dat komt natuurlijk van dat gesnotter en dat geveeg met die papieren zakdoekjes. Om maar te zwijgen van die ellendige kuch. Dat droge keelgekriebel valt me steeds lastig en dan moet ik hoesten of ik wil of niet en eigenlijk wil ik helemaal niet. Van dat gehoest krijg ik weer keelpijn. Dat had ik nog niet, dus dat kan er makkelijk bij.
Voor me ligt de halve drogisterij. Neusdruppels, zakdoeken, Dampo, aspirientjes en ik weet niet hoeveel al dan niet lekkere keelpijnverzachters en hoestbonbons.
Het zijn goede tijden voor de energieleverancier, want behalve de elektrische deken staat ook 24 uur per dag de TV aan. Niet dat ik zoveel kijk, maar voor het achtergrondgeluid en het licht. Ik val steeds weer in slaap en van die flarden TV kan ik niets maken.

Ik zal toch over een dag of 3, 4 wel weer beter zijn? Opeens slaat de schrik me om het hart. Stel je voor dat ik langer van het virus mag genieten, wat moet ik dan met al die afspraken in mijn agenda? Moet ik die dan allemaal afzeggen? Dat kan toch niet! Hoe beter moet ik zijn om mijn afspraken na te kunnen komen?
Alweer die eeuwige twijfel! Wat…..als, beter gezegd wat nu? Laat ik niet op de zaken vooruitlopen (in gedachte dan), laat ik nog even lekker zielig zijn en uitzieken.
Misschien dat ik binnenkort wel met weemoed terugkijk op mijn gedwongen verblijf in bed.
Resi Faessen
januari 2008

Read Full Post »

We zijn er weer! Vorige week was de site “gevloerd” door de grillen van Windows 10. Die zijn gelukkig opgelost. We blijven trouw iedere maandagvoormiddag publiceren!

Vandaag een “gepeperd” gedicht van José. En de liefhebbers winse vae nog unne gooie Vastelaovundj!

Rode koontjes

Je glanzende huid,
eigenzinnige grillige vorm
Je totale uitstraling ontwaakt
mijn innerlijke storm

Krachtige heerlijkheid,
je verleidelijke tint
van jou gaan mijn zintuigen
compleet door het lint.

Mijn bloed gaat sneller stromen
als je prikkelt mijn gedachten
Je laat me vurig blozen
laat mij hunkeren; smachten.

Ik beroer je met mijn lippen,
proef je zaad op mijn tong
Een dubieuze, intense beleving
mijn hart maakt een sprong.

Ik raak totaal buiten zinnen –
prikkelend tot en met.
Niet eens erotisch; o gij hete,
pikante Madame Jeanette.

© José Bergh
Februari 2016

Read Full Post »

Wat kan de regen een prachtige ervaring zijn, als je die beschrijft zoals Resi dat doet. Veel leesplezier!

Zinne(n)beeld

Ik lig in bed te sluimeren,
de wind blaast om het huis,
fluitend in melodieën.
De regen klettert in vlagen
tegen het doorzichtige glas.
Het licht van de straatlantaarn
lijkt gevangen in elke druppel,
het roept de gedachte op
van kerstverlichting,
een beeld van rust en vrede.

Ik sta op, open het venster,
ruik de adem van natte grond,
de geur van verwachte groei.
Ik voel de regen op mijn huid,
maak een kom van mijn hand,
die zich druppelsgewijs vult
met kristalhelder water.
En heel even proef ik
het zinnenprikkelende vocht
van de kern van alle leven.

Resi Faessen-Teeuwen
Januari 2016

Read Full Post »