Schrijvers Kring Ospel

De rook is lettelijk opgetrokken van de bonte, drukke en knallende feestdagen. We zijn nu als vanzelf in een kille en grijze januarimaand beland: tijd voor een oprechte gedachte van onze An.

Schreeuwend en opdringerig
brutaal en opwinderig
zo kun je reclame omschrijven
van grote en kleine bedrijven

Voor de feestdagen een hoogtepunt
werd er flink met prijzen gestunt
Twee kopen en maar één betalen
en de mensen maar halen en halen

De vetzucht springt ons naar de keel
want we eten veel te veel
Gelukkig zijn er ook voedselpakketten
voor hen die geen feestmaal
op de dis kunnen zetten

Wij kunnen dus eten
met een gerust geweten?

An Cuijpers-Rutjens

Over ieder woord zou je moeten kunnen schrijven… Onze An schrijft in ieder geval met verdacht veel gemak over de hop. Wij verdenken haar stiekem van ondeugende jeugdherinneringen:)

Hop

De hopduivel verandert een degelijke meid
in een losbandige giechelgeit
Hij krijgt de beste kansen
bij het bierdrinken en het sjansen
Het giechelen is dan niet meer te stuiten
Pas later huilt ze tranen met tuiten.

An Cuijpers
Oktober 2002

De leden van de SKO wensen u een Gelukkig Nieuwjaar!

Wij verlaten het oude jaar met dit ijzersterk voornemen van Terry om zich niet gek te laten maken…

Oud vel

Reclame, daar baal ik nou werkelijk van
want net als ik denk dat het nog wel kan
komt er zo’n geheel frisse en gladde meid
die uiterst serieus verkondigt: ‘t is tijd
om aan rimpels en kraaienpootjes te werken
Leeftijd gaat tellen, en ZIJ kan het merken

Huidmechanisme wordt op peil gebracht:
’t vernieuwt, ’t verjongt en het verzacht
Rimpels maken vaak een markante kop
maar daar valt een modern mens toch niet meer op?
Ze vertellen me een beetje over zijn of haar leven,
de menselijke oneffenheden die zo’n uitstraling geven

Ik ben het waard, u toch ook
om rimpelig te worden als een oud “spook”?!

Terry van Lierop
Februari 2001

De SchrijversKring Ospel wenst jullie allen een warm, bijzonder, lekker, sfeervol Kerstfeest samen met jullie dierbaren!

Verbondenheid

Subtiel kaarslicht werpt een lange schaduw
op de kunstzinnig gevormde ballen
Sfeervol gedekt de grote tafel
er is voldoende plek voor ons allen

Samenzijn met je naasten
Gezelligheid staat voorop
Ontspanning, warmte en liefde
geen sores aan je kop

Een tijd van saamhorigheid
geen plek voor chagrijn
Voor mij persoonlijk,
zou het altijd Kerst mogen zijn

José Bergh-Berben

Onze José blijft het spannend houden in haar korte verhalen… Laat je door onderstaand avontuur niet ervan weerhouden om enthousiast de feestdagen in te duiken!

Anticlimax

Brrrr…. KOUD!
Ik probeer mijn ogen te openen maar het gebonk in mijn bovenkamer is van een niveautje 8 op de schaal van Richter. Begrijpen waar ik me bevind is op zich al een hels karwei. Ik tracht te focussen en pers mijn ogen tot spleetjes, ik zie wimpers en vaag licht en het is verrekte koud. Langzaam laat ik mijn handen over mijn lijf glijden en merk dat ik ook niet echt winterklaar ben zullen we maar zeggen. Een niemendalletje van een jurkje en dunne panty’s volgens mij. Naast me voel ik iets leerachtigs en gok dat het de achterkant van de bank is. Pff, ingeklemd dus tussen bank en muur. Hoe ben ik hier nu weer beland?
Adem in, adem uit, adem in, adem uit.
Nou, met mijn luchttoevoer is niks mis, maar de reuk waar dat mee gepaard gaat is nu niet bepaald om over naar huis te schrijven. Misselijk word ik er van! Kokhalzend probeer ik omhoog te komen en na veel hangen en wurgen zit ik eindelijk op mijn derrière. De misselijkheid zakt een beetje maar opstaan gaat niet echt gesmeerd. Zal ik toch maar weer gaan liggen? Het lijkt me echter een strakker plan om even door te bijten, al krijg ik bij de gedachte aan bijten wel braakneigingen. Bahhhh, die zure vieze smaak in mijn mond.
Ik worstel me op mijn knieën en grijp kordaat de bovenkant van de bank vast om mezelf op te trekken naar een hoger level. Als ik met mijn doppen over de rand van mijn bank kijk ontneemt me dat meteen alle zin om verder te gaan.
De voordeur staat wagenwijd open zo te zien, vandaar die kou. Mijn hersens registreren een grote puinzooi. Ik herinner me een kamer vol mensen die duchtig aan het feesten zijn. Aan de lege en halfvolle glazen en flessen te zien was het iets TE gezellig. Overal liggen resten van hapjes en de overvolle asbakken staan erbij alsof de gebruikers hebben geprobeerd in rook op te gaan. Wat hun waarschijnlijk op den duur is gelukt, er is geen hond meer te zien. Vertrokken zonder iets te zeggen of was ik te ver heen?
Als mijn inmiddels open ogen de mooie zilveren schaal ontdekken die op het randje van de tafel balanceert is dat de druppel die me over het randje pusht. De aanblik van het gestolde laagje vet op de gore zompige ballen.
Met een strakke beweging parkeer ik mijn maaginhoud op de zwevende parketvloer waarbij ik een kunstig patroon van spetters en brokjes op de gestucte muur en de achterkant van de bank drop. Waarschijnlijk allerminst creatief maar wel spontaan.
Langzaamaan realiseer ik me dat ik mijn goede voornemen om fris en fruitig het nieuwe jaar in te gaan nu alweer verbroken heb…

©José Bergh-Berben
December 2019

Een gedicht geschreven vanuit het warme hart van onze Annie. Over herinneringen die een huis een thuis maakten…

Familiebericht

“Vértien daag nò ons mam is ónze pap gegao”

Het zijn maar letters
aan elkaar geregen tot woorden
maar ze vertellen
vertellen een verhaal

Over zorgen en zorgen hebben
er voor elkaar zijn
afscheid nemen
een huis vol leven
herinneringen hechten
aan wanden en stulpen
uit kasten en zolders
herinneringen glijden langs je ogen
gaan door je handen
haken weer vast in je hart
rakelen weer iets op
herinneringen zittend op een traptrede
bukkend onder het zolderdak
op je knieën voor de kast
‘kijk eens hier, weten jullie nog?’
tranen, een volle lach
een tedere gedachte

Daarna het holle lege huis
elk spijkergaatje dichtgestopt
dierbare spulletjes verdeeld
louterende gedachten
om verder te kunnen
verdrietig, in rouw, gesterkt
de deur voor het laatst achter je gesloten

Annie Kessels

Kleine kinderen worden zo snel groot! Vandaag een warme herinnering van trotse moeder Terry.

Obstakel

Nou ik alleen
ik ben al groot hoor
Vol enthousiasme
grijpt hij zijn fiets

Kijk mijn vlag eens wapperen
kabouter Plop op m’n fietsbel
zo’n mooie kleuren
… verder ziet hij niets

Hij kijkt achterom:
wat staat mama te roepen
Oh jeee een man met een hond
Waarom moest die
dààr nou net poepen
Zijn fietsje glijdt weg
Hij landt op zijn kont

Kom op zegt mama
probeer nog eens
Nu lukt het vast
je had zo’n plezier

Makkelijk praten
maar ’t is wel mijn kontje
Morgen misschien
dan ben ik vier!

Terry van Lierop
Mei 2001

Zo’n 20 jaar geleden, zonder dating sites als Tinder, viel het niet mee om aan een partner te komen! Karin zocht en vond op haar eigen manier…

Een nieuwe relatie

Na twintig jaar was ´t over en uit:
onze relatie liep al lang voor geen meter
Soms moet je afscheid nemen, dat is
voor beide partijen achteraf beter

Ik ging een nieuw maatje zoeken in de stad
keek rond in winkels en op straten
informeerde, las, woog af
de voors en tegens der kandidaten:

te snel, te degelijk of te saai
Soms boden ze mij hun diensten aan
voor tè veel geld of was ik te kritisch
Ik zuchtte ervan; hij moest toch bestaan?

Een advertentie in de krant
bracht eind´lijk uitkomst voor mijn knagen
Ja, de date was zo gemaakt
en binnen het uur lag hij in mijn wagen

Voor zijn rollerbrakes bezweek ik,
zijn naam is “Sirius”: dat deed me wel iets
Het is wel een Belg, maar toch ben ik trots
op mijn nieuwe hybride-fiets!

Karin Vossen
17 augustus 2001

Zeer herkenbaar en een hart onder de riem voor “medeverslaafden”… Geniet er maar extra van in de komende decembermaand. Deze aubade van Terry behoort beslist tot de top10 klassiekers van ons 25-jarig bestaan!

Aubade aan chocolade

Chocola, o chocolade
blokje voor blokje ga je heen
als mijn wereld ineen stort
plak jij de chaos weer aaneen

Chocola, o chocolade
geen behoefte aan chips of seks
bevangen door woest borrelende hormonen
voel en ben ik soms een heks

Chocola, o chocolade
kick voor smaakpapillen, rust voor mijn gemoed
kilo’s kleven aan de billen
cholesterol piekt in mijn bloed

Chocola, o chocolade
alsjeblief laat me niet alleen
in deze roodgekleurde dagen
help me door m’n cyclus heen

Terry van Lierop
12 oktober 2001

Hoe zit je de tijd uit bij “zoveel wachtenden voor u” aan de telefoon? Resi ging in die wachttijd in gedachten op reis, op de vleugels van de song van R. Kellly. Dat leidde tot een bijzonder gedicht!

Adelaarsnest

I believe I can fly
I believe I can touch the sky
I spread my wings and fly away

er zijn nog 5 wachtenden voor u

ik dagdroom weg
zweef hoog boven de aarde
waan me een adelaar

er zijn nog 4 wachtenden voor u

ik zie de aarde branden
in de oceanen drijft plastic
hordes mensen zijn op drift

er zijn nog 3 wachtenden voor u

maar het weidse zicht
op bergen, meren en wouden
is in één woord: hemels

er zijn nog 2 wachtenden voor u

het wordt tijd mijn vlucht
te beëindigen en langzaam
te landen op mijn veilige nest

er is nog 1……..

Goede middag, waarmee
kan ik u van dienst zijn?

Resi Faessen-Teeuwen