Feeds:
Berichten
Reacties

Kort verhaal Karin sept 2018

Karin is er achter gekomen waar wij de afgelopen extreme zomer aan te danken hadden. Verrassend!

 

 

De weermannen

(reconstructie, gebaseerd op info uit betrouwbare bronnen)

Ze hadden elkaar jaren geleden voor het eerst ontmoet in de lotgenotengroep “Ik werd vroeger gepest op school”:
¤ Piet Paulusma, SBS 6:
maakte in de 1e klas al op de meest ongeschikte momenten de meest ongeschikte grapjes
¤ Thijs Zeelen, L1:
waterpolobadmuts-kapsel en behoorlijke flaporen
¤ De Weerman, programma Draadstaal/Neonletters:
sexueel vroegrijp en gezegend met een niemand toe te wensen Bromsnor-snor
¤ Erwin Kroll, NOS Journaal:
engelachtig voorkomen en als vanzelf zwevende armen, dus ieder jaar dezelfde rol in het
Kerst toneelstukje
¤ Peter Timofeeff, NOS Journaal/RTL5
sinds de kleuterschool de goeïge reus die alles over zich heen liet komen, zowel letterlijk
als figuurlijk.
Gespreksleider, ervaringsdeskundige en initiatiefnemer was toen Jan Pelleboer Zaliger Gedachtenis uit Paterswolde: hoog stemmetje, iel postuur, bijgenaamd: de kabouter. Hij zou later uitgroeien tot het grote voorbeeld van alle weermannen en -vrouwen van Nederland.

Welnu, zo’n dertig jaar later kwamen Peter en Piet elkaar toevallig tegen en het idee werd geboren om eens gezellig bij te praten met de hele groep. Zo gezegd, zo gedaan. Daar zaten ze dan bij elkaar op die broeierige donderdag. In “Het Meteoortje”, een ouderwets bruin café vlakbij het Media Park te Hilversum. Na de eerste Dubbele Graanjenevers kwamen de tongen los. Niet één van de mannen bleek van hun zeer lage drukgebied te zijn verlost. Ondanks de inspanningen toentertijd van leider Jan Pelleboer. “Ik ben sexueel nog gefrustreerder dan ooit” bekende De Weerman “en dat in de tijd van die #metoo discussie”. Thijs Zeelen knikte: “Ik kan alleen maar druilerig glimlachen. En een matig geslaagde correctie van mijn flaporen heeft mij geen zelfvertrouwen gegeven.”

Er kwamen steeds meer genuttigde borrelglaasjes op de stamtafel te staan. De zware wolken van de depressies van de heren namen navenant toe. Er ontstonden zelfs ernstige turbulenties. Maar midden in het stille oog van die storm zag Piet Paulusma een straaltje zonlicht. Dat leidde tot de volgende ingeving: “Als ik de atmosfeer goed aanvoel, willen wij allemaal eindelijk eens opklaringen in ons leven. Nou, wij als weermannen zijn vertrouwd met het werkgebied van de hele dampkring. Van daaruit is het maar één kleine stap naar het hiernamaals. Dit is eens géén grap van mij: het klinkt misschien een beetje gek maare… zou ons weerlichtend voorbeeld Jan Pelleboer ons niet kunnen helpen?” Nou, daar had hij wat gezegd! De lage drukgebieden van de heren verdwenen als sneeuw voor de zon.

Vanwege de aan het begin van dit artikel vermelde eigenschappen, vond de groep dat Erwin het meest geschikt was om dit contact te leggen. En zo geschiedde: het pact met Jan Pelleboer en de duivel werd een feit. Het werd met vereende krachten uitgevoerd door alle mogelijke weergoden. Niet bevestigde geruchten gaan dat ook de gunstige financiële rugwind van diverse sponsoren een niet onbelangrijke bijdrage leverde. Met name worden genoemd: de fabrikanten van airco’s, jacuzzi’s en Magnum ijs natuurlijk.

Voor het eerst in hun leven, kwamen de voorspellingen van de weermannen iedere dag helemaal uit. Week na week, zelfs maand na maand. Ze straalden en genoten volop. Eindelijk succes! Eindelijk erkenning! Eindelijk zelfvertrouwen! Piet, Thijs, De Weerman, Erwin en Peter hadden de tijd van hun leven. En de arme thuis gebleven Nederlanders die onder de hete zomermaanden gebukt gingen? Wel, die meenden dat het milieu-doemscenario volop werkelijkheid aan het worden was. Maar u en ik, beste lezer, wij weten wel beter.

 

Karin Vossen, onderzoeksjournalist
augustus 2018

Gedicht An aug 2018

Vandaag 27 augustus twee berichten!

 

(foto: website http://www.anndeman.be)

 

Enkele maanden geleden hebben wij de expo Artwalk bezocht op het terrein van Ciro, Horn. Het beeld “Moeder Aarde II” inspireerde An tot dit mooie gedicht.

 

(foto: Ciro Horn)

 

Moeder Aarde

 

Ik legde mijn oor te luisteren
en hoorde het murmelend fluisteren
van alle dingen om mij heen
alles wat eerst levenloos scheen
richtte tot mij het woord
zo heb ik veel geheimen gehoord
die in de aarde verborgen waren
ze brachten mijn onrust tot bedaren
geduldig zal ze voor mij zorgen
ik voel mij liefderijk geborgen.

 

An Cuijpers-Rutjens

Vandaag 27 augustus twee berichten!

Wij hebben op deze site al een paar keer verteld over de originele wandkleden van Terry.

Was je door de extreme zomer er niet aan toe gekomen? Graag willen wij erop wijzen dat je nog enkele weken de gelegenheid hebt om ze te bekijken bij Fysiotherapie Seuren, namelijk t/m 24 september. Een aanrader!

Home

https://www.facebook.com/Ons-Ter-165493383988964/?ref=py_c

Voor alle berichten rondom deze expo klik hier of ga naar de Tab Project.

 

Annie beschrijft heel mooi hoe een meisje met het syndroom van Down haar eigen plekje in de maatschappij heeft.

 

 

Elke

‘Acht streepjes water is vier schepjes koffie‘
een formule die wordt uitgesproken
Wiebelend van het ene op het andere been
kijkt ze hoe de koffiekan zich vult
Giechelend en pratend
soms dubbel van de slappe lach
of met een glimlach voor niemand in het bijzonder

‘Kijk eens even in de koelkast‘
ze praat zichzelf op weg
Denkend aan ‘terrasjes pikken‘
zorgt ze voor melk en ook voor suiker
en telt de mokken op het blad
Alle oortjes staan ordentelijk
te wijzen naar een kant

‘Ik heb vandaag nog koffie voor jou‘
de glimlach is voor mij
We delen samen een binnenpretje
‘fijn Elke, graag een volle mok’
In uiterste concentratie schenkt ze
het laatste restje uit de kan
Samen kijken we, méér zat er niet in

 

Annie Kessels 31-10-00
n.a.v. water

Annie schildert een prachtig oer-Hollands tafereel in de herfst.

 

 

Een waas ligt over het land

 

Een waas ligt over het land
en ik zit langs de kant
‘k voel fijne druppels op mijn gezicht
een koe deint in ‘t mistig ochtendlicht
golvend drijft ze dichterbij
steeds dichter bij mij

Een waas ligt over het land
en ik zit langs de kant
zie haar tong die langs haar neusgat likt
een klonterstaart die even lucht aantikt
bruine ogen, van mij en die van haar
kijken, kluisteren, staren naar elkaar

Een waas ligt over het land
ik zit nog even langs de kant
wil naast haar dobberen in de trage witte wat
laat me zakken en zoek een pad
duik onder in de wollige baai
mijn voeten glijden weg …… shit een koeievlaai!

 

Annie Kessels
10 –12-00

Kort verhaal Annie aug 2018

Een luchtig en herkenbaar verhaal van Annie over haar kleinkinderen. Met liefde en aandacht beschreven.

 

 

Rob

Kleine kinderen worden groot…..een cliché uitdrukking…maar o zo waar.
De hangjongeren waarover het vandaag gaat zijn inmiddels (of pas) acht, zeven en zes jaar oud. De onderkanten van hun schoenen worden nog aan de bank schoongeveegd en op deze leeftijd liggen meisjes van zes nog zonder gene met hun benen in de lucht.
Onze kleinkinderen dus. Op een druilerige dag hangt het hele clubje met z’n vieren op de bank. De een overstemt de ander en er worden moppen getapt. Voor de duidelijkheid; de ‘poep, kak en pies’ periode zijn ze aan het ontgroeien en de mopjes maken, zoals de kinderen, ook een ontwikkeling door.
Juul is aan de beurt en aan zijn gezicht is te zien dat hij de mop zelf heel erg leuk vindt.
“Dreij Belse zitte op eine motor en reije over de autoweeg. Weem van die dreij is Rob?” De antwoorden lopen uiteen van “Rob kan toch neet motorreije” tot “ich weit neet weem Rob es”. “Rob es eine sukkel” klinkt heel gedurfd en samen gieren en brullen ze en laten zich van de bank vallen.
Uiteindelijk is Rob een “motorsukkel”, maar een antwoord heeft Juul nog steeds niet en uiteindelijk gaat hij het maar verklappen. “Ich zal ’t zegge. Rob zitj in ’t midde, want eine zitj veur Rob en de angere zitj achter Rob. Het is stil en Juul herhaalt; “eine zitj veurop en de angere zitj achterop”.
Kwartjes vallen soms langzaam en in dit geval duurde het ook even, maar de landing van dit kwartje overstijgt de kneuterige gezelligheid en er wordt serieus naar elkaar geknikt. Juul is heel tevreden over zijn bijdrage en kruipt weer in een hoekje. Wie kan hier tegenop?

Een paar tellen later kruipt het zootje ongeregeld weer over en op elkaar en vliegen woorden zoals kakdoeës, poepeschietert weer uit hun monden en proberen ze al boerend het alfabet op te zeggen.

Oooh, heerlijke kindertijd.

Annie Kessels
27-10-2015

Wat een tropenzomer! Wanneer je niet de kans hebt om voor de broodnodige verkoeling naar de zee te gaan:

reis dan maar in gedachten mee met Anja!

 

 

Strand

Langs stranden wil ik eeuwig wandelen

blootvoets voelen
het korrelig zand

proeven schuimende grenzen
van opspattend water

luisteren naar meeuwen
krijsend van verlangen

opsnuiven zilte lucht
van alleen maar zee

dwalen over de einder
die zichtloos verdwijnt

stilstaan bij wrakhout
doordrenkt van tranen

Maar vooral wil ik voelen de storm
die niet wijkt voor mijn omhulsel
maar dwars door me heen gaat
alsof ik niet besta

Anja Massee
Februari 2000

 

Gedicht Karin juli 2018

Hoe kun je, als je een beetje hart hebt, niet begaan zijn met (onnodig) dierenleed? Karin redt in ieder geval deze 21 dieren van de vergetelheid.

 

 

De koeien van boer Frans

 

Eenentwintig koeien staan
tevreden in het nu en hier
Zwartwitte beauties, zie ze blaken
van gezondheid en plezier

Ze hebben geen weet van Brussel
van EU en van fosfaten
of van boetes. Nee, ze zijn
slechts trouw en heel gelaten

Dat zij teveel zijn: geen flauw benul
Wat zal hij beslissen, boer Frans?
Simpelweg vertrouwen zijn hem,
hij geeft voor hen de morgen glans

Maar deze morgen komen wagens:
ruim en schoon. Zonder bah of boe
gaan één voor één de dames dan
de loopplank op, maar waar naar toe?

Truus, de oudste, is het laatst
Ze kijkt nog even één keer om
alsof ze voelt: hier klopt iets niet
Dan volgt ook zij, zonder pardon

Die eenentwintig koeienlijven
vertrekken dan, zo warm en zacht
Pas later blijkt dat zij als offer
VOLKOMEN ONNODIG zijn gebracht

Deze slacht haalt niet de kranten
Wie maakt zich druk, ’t geweten schoon?
Daarom: voor Truus en haar vriendinnen
beschrijf ik dit drama. Als eerbetoon.

 

Karin, 1 juli 2018
n.a.v. tv-programma “Onze boerderij” 27 mei 2018
en n.a.v. het woord “krantennieuws”

 

Jaarlijks uitstapje SKO, Artwalk 30 juni 2018


Onder (erg) stralend weer hebben we genoten van de jaarlijks georganiseerde expositie Artwalk op het terrein van Ciro, voorheen Hornerheide. Deze expositie was verrassend, gevarieerd en zeer de moeite waard. We kunnen deze dan ook iedereen (warm) aanbevelen!

Klik hier voor een fris en fruitig verslag met mooie foto’s. Of ga naar de tab Project. Dit verslag is natuurlijk maar een indruk en de keuze uit de vele foto’s is volstrekt willekeurig. Met dank aan Wim, José, John en Brigit voor de foto’s.

Annie schreef deze prachtige natuurobservatie in de dichtvorm die “tanka” heet. Doordat zij zich deze beperking oplegde, werd het beeld van de zingende vogel nog sterker. En mooier!

 

 

toonkunstenaar brengt
zijn lenteavondconcert
schemer als decor
een warme bries draagt zijn lied
en vult mijn dag met vrede.

 

Annie Kessels