Schrijvers Kring Ospel

Wie kent haar nou niet?! Mia Frenken-Rutjens staat vooral bekend als de dichteres uit de Peel. Ook heeft ze de eerste 3 jaren enthousiast deelgenomen aan onze schrijverskring. Zij is ons dierbaar. Wij vonden dat zij zeker een plaats verdient op onze website. Vandaag bieden wij het eerste van haar vele prachtige gedichten aan. Hoe kan het ook anders: over de Peel!

Peelwerkers

Als ’t gras nog bedauwd was
in het komende licht
dan hief menig Peelwerker
zijn gezicht
omhoog naar den hemel
als in een gebed

“Och Heer, laat de zon
niet meer schijnen, zo fel.
Want dan is hier beneden
het werken een hel”.

Ze kijken even nog rond
op de zevende baan
krommen zij dan de rug
met de roep: “In Gods naam!”

Ze steken vol ijver
de turf en de vlik
om soms even te rusten
bij ”drinktuit en knik”.

Is de turf gestoken
moet deze nog droog
dan zetten ze samen
de “schranken” omhoog.

Als torens zo recht
want ze mogen niet “zwikken”
nu schijnt er de zon
waait de wind langs de “vlikken”.

Zo gaan de Peelwerkers jaren
daarheen
met zwoegen en zweten
in het soppende veen.

Waar bomen, struiken
mos en planten
een groen tapijt leggen
langs de waterkanten.

Waar witte berken blinken
in het avondlicht
en waar de haas en soms een ree,
vlucht in een bliksemschicht.

Mijn dierbaar Peelland
waar mijn vader
in de avondschemering
-na ’t harde werken, toch tevree-
weer naar huis toe ging.
Mia Frenken-Rutjens
1980
(Door de Peel gegrepen, 2003)

Read Full Post »

Vandaag een ongekunstelde dartele “gedachtensprong” van An. Weer of geen weer!

Het is lente, het is mei
lammetjes dartelen in de wei
nooit geen hommeles zoals bij mensen
ook geen ongrijpbare wensen
tevreden als ze kunnen drinken
en eten van het malse gras
Waren wij ook maar zo bij de pinken
en content met wat er was!
An Cuijpers- Rutjens

mei 2016

Read Full Post »

Zo’n 18 – 20 jaar geleden waren ze de grote rage op alle basisscholen. Net als andere ouders, deed Terry haar best haar opvoedkundige principes hoog te houden. Dat leverde een grappig en herkenbaar verhaal op…

Gezinsuitbreiding

Help!
Ze zijn nu ook in ons huis binnengedrongen. Eerder werd de wereld al overspoeld en veroverd met dit technische snufje. Crèches zijn notabene al opgezet in het land van herkomst. Piepend, ratelend en knipperend hebben ze mijn dochtertjes in de ban. Ze zijn er beiden vast van overtuigd dat het leven en sterven van dit digitale diertje in hun broekzak moet gebeuren.

“Ja hoor mam, want mijn hondje moet eten en spelen en drinken en als hij ziek is, moet ik hem een spuitje geven. Zeker als het alarm afgaat, moet ik mijn Tamagoshi helpen.” Zo heet dit Japanse mormeltje namelijk. “Dus hij moet wel mee naar school. Kan ik in het speelkwartier ook fijn met hem spelen.”
Ik zeg resoluut dat “het ding” thuisblijft. School is er namelijk voor om wat te leren van een echte juf (nog geen digitale). Speelkwartier is om te spelen en plezier te maken met normale kinderen. En niet om te gaan zitten drukken op een chip gestuurd spleetogig hondje.
Al mopperend trekken de “moedertjes” zich terug met hun “puppies”. De “babies” worden in slaap gedrukt en weggelegd. Tijd voor school.

Wanneer ik in de buurt van onze nieuwe huisgenoten aan het poetsen ben, gaat er een alarm af. “Nu” denk ik “is het tijd om dit varkentje te wassen, om dit koetje eens even bij de hoorns te pakken. “ Ik kan twee dingen doen: Tamagoshi helpen of Tamagoshi zachtjes laten inslapen. Dat laatste kan ik toch niet over mijn hart verkrijgen. Dus grijp ik in. Er moet poep worden geruimd en een spelletje gespeeld. Het hondje lacht en zendt allemaal hartjes naar mij toe. How nice! Nog een spelletje dan maar, och kijk een ander dit keer. Best leuk!
Jamaar…gosjie…
Terry
12 december 1997

Read Full Post »

Het thema van de WinterPoëzieAvond was: bloemen. Een heel dankbaar thema. Dat leverde prachtige gedichten op, zoals dit van Terry. Veel leesgenot!

Dag kleine bloem

Teder
ontluiken de eerste kleuren
van crocusjes
in de vroege voorjaarszon
Apart
staat het geurende
lieflijke bosviooltje
tussen de
talrijke groene varens
Vechtend
knijpt het helmgras
zijn wortels samen
om het schuivende duinzand
te bundelen
Geknakt
ligt het bosje
blauwe druifjes
na een
kletterende regenbui
Moe
sluit het zonneroosje
de oogjes
in de late avondzon.
Terry
28 november 1997

Read Full Post »

Sinds gisteren is het langverwachte lenteweer echt gekomen! Annie krijgt dan direct de kampeerkoorts en probeert dat ons uit te leggen… Geniet ervan!

Waarom koppelen we ieder jaar weer de caravan achter de auto?
Tja, hoe ga ik dit uitleggen?

Is het het lekker buiten leven, de wind en zon voelen, het gras ruiken…?
Lekker lezen, terwijl Wim gewapend met flesje bier en spatel improviserend staat te koken op een gasbrander. Tijdens een regenbui in de voortent uren bakken op een mini bbq, dat zo lekker langzaam gaat dat je rustig kan zitten kletsen of uiteindelijk van verveel je boek erbij neemt?

Is het het ’s avonds gezellig buiten zitten onder een luifel met een glas wijn en een bak noten bij wat kaarslicht. En jezelf helemaal inpakken om lijf en leden te beschermen tegen de muggen? Want muggen laten zich door geen enkel citroenkaarsje weerhouden om jou op te zoeken en zich te laven.

Is het het wakker worden van het geluid van vogels, of ’s nachts de regendruppels op het caravandak boven je voelen…
Of in de nazomer leven als een holbewoner en ons in de caravan terugtrekken zonder krant, televisie en telefoon met de benen onder een deken op de bank?

Is het het lekker knus met Wim in ons caravannetje liggen… Of het vinden van een serene open plek, waar enkel vogelzang de stilte verstoort. Of juist een plek waar de koeien van de boer achter de haag hun plas- en poeppauze houden?

Is het het ontdekken van oude culturen, steden en paden. Mensen ontmoeten met hun verhalen, wensen en ideeën. Of het dagelijks ritueel van elke buur een goede morgen wensen op weg naar de douche?

Is het het niet aan uur en tijd hoeven te houden en de hele dag buiten zijn. Het bijhouden van één agendapunt per dag… wandelen of fietsen we vandaag. Of zijn het dagen zonder de druk van verplicht genieten op onze schouders?

Tja, kun je dit uitleggen? Ik geef het op!

Annie Kessels

n.a.v. het woord “sleurhut”

Read Full Post »

De natuur om haar heen: dan is An in haar element. En welk jaargetijde is er dankbaarder om over te schrijven dan de lente?!

Er drijft een aroma langs de wegen
het is lente met een geur van regen
ik zie de knoppen openspringen
vogelkeeltjes die weer zingen
geluid van liefde en geluk
na het gezang krijgen ze het druk
want hun nesten puilen uit
met zo menig jonge spruit
die met uitgerekte nekjes
en met opengesperde bekjes
vragen om de buit!

An Cuijpers- Rutjens

april 2016

Read Full Post »

Uit de bijdragen voor de WinterPoëzieavond 1998, deze klassieker: tijdloos, mooi en goed getroffen door Peter.

ODE AAN DE PEEL

’s Morgens
in alle vroegte
op de fiets
op de trappers
je gezicht verkrampt
je handen versteend
op pad
naar de natuur.

Lichte nevel op de wegen
maar daar verschijnt al
de oude schaapskooi
met zijn karakteristieke kap.

De adem als een rookpluim
over knuppelbruggetjes
en veenpaden
de broedende kokmeeuwen,
de slaperige sterntjes
reageren nog niet.

We zijn alleen
de rust nog niet verstoord
met ferme pas
veren we mee
met de zachte grond
de zon komt langzaam op
boven de duistere peelstronken.

Op de smalle paden
langs het Elfde
en het Eeuwig Leven
denken we aan vroeger
hoe onze voorouders
hier konden delven
het zwarte goud
voor potkachel en stoof.
De Peel
waar tussen de struiken
nog heksen woonden
die men ’s avonds
zag overvliegen zonder gerucht
en waar een droge, warme zomer
zorgde voor rookpluimen
die bleven walmen
bijkans tot in de eeuwigheid.
Peter Massee
28-11-1997

Read Full Post »

Deze vragen hielden ook de leden van de SKO bezig afgelopen week. Annie beschrijft eenvoudig en helder haar keuzes rondom het Oekraïne-referendum.

6 april 2016

De geur van regen hangt in de lucht als ik naar het stembureau wandel. De geuren van uitbottende struiken, bomen, aarde en hyacint mengen met de geur van natte dakpannen en stoeptegels en nestelen zich in herinneringen. Dit is lente en nieuw leven.

Uit de geuren die de ochtend doorwasemen probeer ik wijsheid te putten. Mijn gedachten blijven hangen aan twijfel; twijfel over ja of nee…of helemaal niet. Helemaal niet.. als statement, als protest tegen de mannen van Geen Peil. Over de ruggen van de Oekraïense bevolking proberen ze een veto uit te spreken over de EU. En wie laten zich gebruiken om dit uit te spreken? Juist ja, wij Nederlanders. Ik overweeg om me om te draaien. Want voor mijn gevoel is de actie gebaseerd op hun ongenoegens en het daarvoor creëren van een podium.

Mijn voeten stappen nog steeds voorwaarts, dus ‘helemaal niet’ gaat het niet worden. Maar wat dan? De frisse ochtendbries dringt in mijn gedachten. Corrupte leiders zijn er altijd geweest en zullen altijd blijven, is mijn idee. Maar de kracht van een volk wil ik niet onderschatten. Enkele eeuwen geleden beukte in Europa de revolutie er op los. Zonder de strijders van toen geen democratie waarin wij nu leven.

In het stembureau word ik vriendelijk begroet; blije gezichten omdat ze op dit vroege uur al vreesden voor een lange lege dag. Mijn gang naar het stemhokje is gedachteloos en met één blik op het stemformulier weet mijn hele wezen wat mijn stem zal zijn. Een volmondig VOOR.
De geur van regen hangt nog steeds in de lucht als ik naar huis wandel. Dankbaar voor deze dag, voor mijn leven met kansen door het zwaar bevochten kiesrecht voor vrouwen. Ook dankbaar voor de democratie waarin we leven en die ik de Oekraïense bevolking zo gun. Zwaar en lang zal hun weg nog zijn. Voor elke negatieve stem zijn zeven positieve stemmen nodig om de wereld in balans te houden. Ik ben positief ingesteld en vertrouw op de kracht van een volk.

Corruptie valt niet uit te roeien. Zoals ook positief denken en dromen niet uit te roeien valt.

Annie Kessels

Read Full Post »

Een ijzersterk en waargebeurd verhaal. Annie heeft het met plezier op papier gezet!

Zijn laatst getelde dagen

Al enkele dagen keek hij mistroostig door het raam.
Dat vrolijkt hem ook niet op. Regen, regen en nog eens regen.
Soms ziet hij een lekker dier buiten voorbij vliegen, nat glanzend en onbereikbaar voor hem. Wat een leven, alleen maar vanachter de geraniums de buitenwereld bekijken! Nee, dit was toch niet zoals hij het zich had voorgesteld. Zijn kamergenoot scheen zich niet zo druk te maken, hij pafte zijn sigaretje en liet van tijd tot tijd een vette scheet en verziekte op die manier de toch al bedompte lucht in hun kamer. Die kerel deed alsof hij hem niet zag; alsof hij niet bestond.
Zelfs als hij aan al het lekkers zat dat op tafel staat uitgestald, reageert meneer niet. Het enige wat blijkbaar telt, is voetbal op tv.
Vanmorgen had hij op een nogal irritante manier de aandacht proberen te trekken, maar ach, die ouwe knakker zag hem nog niet staan of vliegen. Was zeker blind of zo.
Misschien was hij ook nog doof, of nog erger, zo dement als een deur. Ja, in het verzorgingstehuis kon je van alles verwachten. Hij moest zorgen dat hij hier weg kwam, hij wilde zijn dagen hier niet langer doorbrengen. Er moest toch een weg zijn om te ontsnappen, etage voor etage.

De dokter is in huis en doet zoals gewoonlijk zijn ronde.
‘Goedemiddag meneer Janssen, hoe is het met u?’ ‘Met mij gaat het uitstekend’ reageert meneer Janssen, ‘maar het is toch wat drie dagen in het verzorgingstehuis en dan al dood.’
De dokter kijkt meneer Janssen vragend aan. ‘Hoe bedoelt u?’ ‘Ik heb nog niets gehoord over een sterfgeval?’ ‘Wie is er gestorven?
‘Och’ zegt meneer Janssen ‘een irritante kwal, dacht dat ik hem niet in de gaten had, zat steeds met zijn vieze poten aan mijn koekjes.’ ‘Ik heb hem een oplawaai verkocht, dacht zeker dat ik niet meer kon meppen, dacht zeker dat ik Parkinson had of zoiets.’ ‘Nee, na drie dagen heeft ie het loodje moeten leggen, dacht zeker dat hij bij mij kon inwonen.’
‘Maar meneer Janssen, waar is de dode?’
Janssen wijst met een bruin berookte vinger naar de vlieg in de asbak. ‘Daar ligt ie.’

n.a.v. Levensfase
7-7-98 Annie Kessels

Read Full Post »

De inhoud van de gedichten op onze site is gevarieerd: in onderwerp, vorm en zeker ook in stijl. Af en toe komt er tijdens onze bijeenkomsten een gedicht naar voren waar we allemaal stil van zijn. Dit sterke, indringende gedicht van Resi vroeg gewoon om een groter publiek. We hopen dat ook u het kunt waarderen.

Angola, het leven voorbij

In plechtige pas voorwaarts
blote voeten door het stof
van rood gekleurde aarde
de onschuld in een doos

negen maanden lang
gedragen door de moeder
nu afgegeven door de vader
de onschuld in een doos

een stoet van enkelingen
op weg naar een herinnering
voor eeuwig in de rode grond
die onschuld in een doos

geen hout geen kist
geen mooie grafsteen
slechts aarde en karton
voor de onschuld in die doos

twee oneven latjes
gevormd tot een kruis
als merkteken van de dood
rust in vrede lief kind

 
Resi Faessen-Teeuwen
Maart 2016

Read Full Post »