Schrijvers Kring Ospel

Wij draaien deze lenteachtige Carnavalsmaandag lekker de jaargetijden om. Vergankelijkheid: een mooie gedachte van Annie.

 

Zonsondergang

 

De eerste herfstblaadjes ritselen

traag naar beneden

maken geelbruine vlekken

op het groene gras

 

Verderop

in de donkere diepte van het kanaal

brommen motoren van een

voorbij varend schip

 

Aan de overkant blaat een schaap

in het licht van de late avond

een streepje nog

van een dag die haast voorbij is

 

Ik sukkel langzaam verder

met aan het eind

van de riem

onze bejaarde viervoeter

 

Wanneer zal zijn laatste zonsondergang zijn

 

Annie Kessels

oktober 2006

Eindelijk versoepelingen van de coronamaatregelen! Veel mensen zullen zich nog steeds herkennen in deze hartenkreet van onze Resi. Lichamelijk contact is zo een basisbehoefte.

De 1,5 meter…

een troostende omhelzing

een zachte kus op je wang

voor een vriendelijke handdruk

is de mensheid nu zelfs bang

een bemoedigend schouderklopje

valt beangstigend verkeerd

elke aanraking lijkt onjuist

zolang het virus nog muteert

hoe lang zal het gaan duren

eer dit verraderlijk virus vertrekt

hoe lang blijft het tiranniseren

hoe lang blijft het click en collect?

ik zal de dag gaan prijzen

dat knuffelen weer mag

ik mijn liefde weer mag uiten

o, ik verlang zo naar de dag

dat ik mijn dochters kan omhelzen

mijn kleinkinderen weer zoenen kan

mijn vrienden liefdevol begroet

er een eind komt aan die coronaban.

Resi Faessen

december 2021

Het is Valentijnsdag! Mocht je niet spontaan met bloemen of gebak/bonbons in hartjesvorm worden verrast: droom dan maar lekker mee met onze Terry ❤.

Cupido

Zijn pijlen zijn bij dit koppel zeer doeltreffend geweest. Cupido heeft beider harten duidelijk in vuur en vlam gezet. Om maar zoveel mogelijk van elkaars aanwezigheid te kunnen genieten, wringen ze zich in allerhande bochten en standen. Dit vereist in twee eenpersoons treinstoelen, toch enige vorm van acrobatiek. Maar ach, ze zijn nog jong en tsja de NS is mede schuld aan deze liefdesperikelen. Hun slogan luidt immers: “Laat je gaan!” Dat is dus niet tegen dovemans oren gezegd!

Enigszins opgelaten voel ik me wel maar aangezien de coupé stampvol zit, ben ik genoodzaakt op mijn plaats te blijven. Daar ik mij bijna een gluurder begin te voelen, verleg ik mijn blik naar buiten. Bomen, weilanden, huizen, mensen zoeven voorbij. Normaal gesproken zou me dat een gevoel van vrijheid geven. Zoals amper een half uur geleden, op mijn fiets. Trappend tegen de wind, bepakt met rugzak en discman aan, had ik dat nomadengevoel “alleen maar toch met zovelen reizend”. Dat maakt me vaak blij en energiek. Maar op dit moment is dat verdwenen zoals het landschap achtergelaten wordt in het laatste raam van de treincoupé.

e intimiteit en verliefdheid van het jonge stel tegenover mij laat me beseffen dat ik net als ieder ander, ook wel eens een arm om me heen wil. Geen acrobatiek, nee, dat laat mijn lichaam niet meer toe. Maar die vlinders, het verliefd zijn… daar kan het nomadengevoel niet tegenop! Misschien over een hele poos schiet Cupido zijn pijlen mijn richting op en treft hij doel. Wellicht is de slogan van de NS tegen die tijd ook wel veranderd.

Terry, 7 december 2005

Onze An ging op haar heel eigen wijze om met al die beperkingen in de afgelopen Corona lockdowns. Haar boodschap is duidelijk en actueler dan ooit…

“Niks mogen”

Ik mocht niet uit eten en alles was dicht

toch zette ik geen vervelend gezicht

Het notenkrakerballet was heerlijk

met de mooie muziek formidabel, eerlijk!

Ook die film van Sissy zag ik nog nooit

hoe ze zich op zo’n paardenrug gooit

met die lange rokken en lange haren

Ze moest wel oppassen haar onschuld te bewaren

En “Downton Abbey” niet te vergeten

ik heb op het puntje van mijn stoel gezeten

De kinderen kwamen met lekkere happen

hertenstoofpot en nog wat sappen

En we hebben rummicubben gedaan

voor ze weer naar huis moesten gaan

Ik ben blij met alle kleine dingen

en tel elke dag mijn zegeningen.

An Cuijpers-Rutjens

dec 2021

Vandaag trakteren wij jullie op enkele pareltjes van haiku’s van onze Annie. Het zijn als het ware heerlijke kleine “woordbonbons”. Voor de liefhebber: smul er maar héél langzaam van, een voor een!

in de lentezon

loopt de wandelaar zijn weg

al gaande voorbij

 

de keien kleuren

na de felle hoos glanzend

in mijn achtertuin

 

vanaf de toren

waagt de gouden haan een blik

feilloos in de nacht

 

in de koffiemok

droogt het randje mokkaschuim

bruiner in de zon

 

loof in de boomgaard

waaiert zachtjes de slaper

zijn snurk in de wind

 

Annie Kessels, april 2006

Vorig jaar mei hebben jullie al kennis gemaakt met het nieuwe hondje van Resi en John: Djive. Het gaat heel goed met hem. Behalve dan dattie een vreemde hobby heeft!

 

 

Een waar sprookje

 

er was eens een hond

van een middelgroot ras

die watertandde

bij het zien van gras

 

zodra hij een veld zag

lekker fel groen gekleurd

had hij met z’n kennersblik

het gras al gekeurd

 

niet dat hij graasde als

een zwart-witte koe

nee, bij hem ging het verder

hij blafte zelfs “boe“

 

zo begon hij te graven

totdat hij zag

dat het gras gekeerd was

en ondersteboven lag

 

voor de jonge sprietjes

had hij echter geen oog

het waren de worteltjes

waar hij op zoog

 

vervolgens kauwde hij

het hele zaakje fijn

misschien wou hij wel

een herkauwer zijn

 

om dit rare gedrag

werd de hond nog beroemd

hij werd vanaf toen

de “grasbijter” genoemd

 

Resi, oktober 2021

Dit prachtige, gevoelige gedicht van Annie is opgenomen in ons Bomenboekje van zomer/najaar 2021. Om van binnen stil van te worden.

De boom

Toen jij ging vallen

wilde ik omarmen en houvast bieden

maar keek toe en liet je gaan

zwaar zijgend op een zij

Nu, liggend

en o, zo kwetsbaar mooi

ontspruiten twijgen aan je bast

ze beroeren zacht het water

Je schaduw zweeft in de rimpeling

hangend aan onzichtbare draden

tot in het oneindig grijs

weet ik dat je mij niet nodig had

Annie Kessels

15-03-06 en herschreven op 10-11-20

Een aandoenlijke smartlap over het grote avontuur van een aandoenlijk hondje. Hoe verleidelijk is het om een puppy menselijke gedachten en emoties toe te dichten? Onze Karin genoot daar volop van!

 

Het verdriet van Nia   😢🐶

 

Nooit meer voel ik mams lieve likjes

Nooit meer haar krullen, strenge poot

Nooit meer met broers en zusjes

veilig rondom mammies schoot

 

Spelen, plassen, bij mamma drinken:

iets anders was er niet

maar nu ben ik ruw weggerukt

dat doet mij zóóó verdriet

 

Ik en mijn liefste broertje,

in een truck vol motorgeweld

werden na uren gebonk in ’t duister,

door vermoeidheid, angst geveld

 

Wij hadden slechts elkaar nog, maar…

ook daaraan kwam een eind

Hoe blijf ik toch, alleen op de wereld,

hongerig piepend overeind?!

 

 

Nu ben ik dan bij nieuwe baasjes,

het ruikt hier vreemd, ‘t is hier zo fris

De nachten zijn één groot zwart gat

vol van verdriet en van gemis

 

Ze doen hun best met lekk’re brokjes,

een warme mand en speelplezier

Ze spreken zelfs Spaans met mij

en… beetje voor beetje wen ik hier

 

 

En toch…

Nooit meer proef ik mams lieve likjes

Nooit meer ruik ik haar krullenvacht

Voor altijd weg mijn broers en zusjes

Voor altijd huilt mijn heimwee zacht  ❤

 

Karin Vossen

november 2021 

Wie goed doet goed ontmoet! Wij openen het Nieuwe Jaar met deze positieve boodschap van An. Met in de hoofdrol, net zoals in haar verhaal van juni 2020: dat uit de mode geraakte oude bankbiljet.

Jawel! Weer een verhaal over 100 gulden…

 

Mijn man had pas zijn rijbewijs gehaald op 54-jarige leeftijd. Toen was er pas geld voor een tweedehands auto. We reden ermee naar zijn zus in Weert. Bij de flat was een kleine parkeerplaats. Toen we weer vertrokken, reed mijn man achteruit tegen de bumper van een andere auto. We hoorden gekraak en met schrik zagen we schade aan de nummerplaat en nog meer.

Terug naar de zus, die wist te vertellen dat de auto van de flatbeheerder was. En dat is niet zo een “gemakkelijke”, zei ze. Omdat die niet thuis was gaven we ons telefoonnummer door, dan kon hij ons bellen. ’s Avonds rinkelde die bij ons. Mijn man kreeg te horen dat de schade in een garage wel 500 gulden kon zijn. Maar de flatbeheerder kende iemand die het voor 250 gulden kon opknappen. Dus mijn man met 250 gulden naar Weert. Daar waren we ermee vanaf, dachten wij.

Een week later liepen we die man tegen het lijf op de markt in Weert. Hij moest mijn man spreken. O jee, het zal wel duurder zijn uitgevallen, dachten wij. Maar… het had 100 gulden minder gekost en die wilde hij ons teruggeven. “Dat hoeft niet, “ zei mijn man, “wat had je gedaan als het 100 gulden méér was geweest?” “Maar dat was niet zo, het was 100 gulden minder en jij moet het ook met je handen verdienen.”

De week daarop kwam hij met zijn vrouw op de koffie, ik had vlaai gebakken en het was gezellig met “die ongemakkelijke man”. De 100 gulden gaf hij aan mij.

An Cuijpers-Rutjens

Februari 2021

In deze laatste week van alweer een roerig jaar, willen wij jullie graag een sprankelend en gezond Nieuw Jaar wensen!

 

En om nog even in de sfeer van Kerstmis te blijven… Vandaag een mooi verstild gedicht van oma Anja over haar speciaal moment met haar kleinkind.

Zonsondergang

Het kleine tengere lichaam

drukt zich tegen me aan,

zijn armpjes om me heen geslagen

De warmte van de ondergaande zon trekt

als een mantel om onze schouders

Geuren van volwassenheid ontbreken nog

Achterliggende tijden glijden naar dit nu

Tegen de muur zien we schaduwbeelden

steeds kleiner en kleiner worden

Een heerlijk moment van stilte

We voelen ons opgaan in

een tastbare duisternis

Anja Masse, oktober 2006