Schrijvers Kring Ospel

Juni: maand van de Thriller oftewel tijd voor de Spannende Boeken Weken! Daarom trakteren wij traditiegetrouw op een “niet zo lieflijk” verhaal van onze José…

Lieflijk

Dikke lauwe regendruppels vallen als schitterende diamanten op haar donkere, lange wimpers.
Het vroege, nu al warme ochtendzonnetje kust voorzichtig haar koele huid alsof het bang is het fabelachtige tafereel te verstoren. Haar aquamarijn blauwe ogen staren. De hemelsblauwe lucht tovert lichte schaapjeswolken tevoorschijn in allerlei figuurtjes, voortgedreven op een zomers briesje dat lijkt te zuchten van genot. Hij bekijkt met een glimlach hoe haar hazelnootbruine lange krullen als een stralenkrans om haar hoofd zijn gedrapeerd terwijl ze op een bed van gevallen bladeren ligt.
Haar zwoele rode lippen staan enigszins open zodat het hemelwater er mondjesmaat zijn weg door kan vinden. Haar kleine wipneusje staat scheef, het enige rebelse dat haar gezicht ietwat grotesk doet lijken. Bijna heeft hij spijt, maar hij zal haar nu toch echt alleen moeten laten.
‘Werk aan de winkel’, verzucht hij.
Bedachtzaam drukt hij zijn lippen op haar mond en fluistert teder,
‘Bedankt voor de heerlijke nacht, je bent adembenemend.’
Een laatste streling over haar hoofd en hij verdwijnt uit het park.

Snel brengt hij de vuilniszakken aan boord van zijn kotter, haalt het anker op en vaart uit.
Hij heeft er een gewoonte van gemaakt om de vissen te voeren, de vangst lijkt daardoor wel verdubbeld.

‘Alex!!’, de ijselijke schreeuw van zijn vriendin Max gaat door merg en been. Hij rent als een hazewindhond naar haar toe. Joggen verandert in hardlopen.
Max kotst haar maag ongeveer uit haar lijf. Alex kijkt en deinst meteen vol walging een paar stappen achteruit. Een paar aquamarijn blauwe ogen kijken hem aan, alsof ze zich wil verontschuldigen voor het gruwelijke schouwspel. Het afgehakte, oogverblindend mooie hoofd zou op een lijf horen te zitten…

©José Bergh – Berben
April 2018

Soms kunnen wij er gewoon niet omheen om een hartenkreet,

zoals deze van Resi, te delen.

Stil verdriet

mijn binnenste wordt uitgehold
voor geldelijk gewin
mijn bodemschatten gaan teloor
dit is slechts het begin

mijn bossen worden omgehakt
weg zijn de zuurstofmakers
dieren raken hun woonplek kwijt
waar blijven mijn aardbewakers?

mijn zeeën worden leeggeroofd
met bekwame handigheid
door drijvende fabrieken
in een mum van tijd.

het is toch algemeen bekend
dat ’t ijs smelt op mijn polen
de waterspiegel komt omhoog
jullie krijgen natte zolen

onrust waart er op mijn bol
men gaat elkaar te lijf
dit kan echt zo niet verder gaan
dat staat toch buiten kijf.

mijn angst ligt in de toekomst
wat zal er gaan gebeuren
dikke lauwe regendruppels
zijn het teken van mijn treuren

mijn verdriet ligt in de buien
die over wei en akker gaan
waak dus steeds over mijn zijn
opdat mijn wezen blijft bestaan

Resi Faessen-Teeuwen

Peter en Anja hebben samen verschillende prachtige verre reizen gemaakt. Deze vakantieherinnering is wel bijzonder…

Skelet

Het is niets meer dan een oneffenheid
niets meer dan een silhouet
in het gulle mulle zand
Wat hier voor me ligt
in het voorspel van de dag
is volledig gestorven
weggevaagd
eenzaam achtergebleven
in de scherpte van een gierenoog

Er omheen is alles hetzelfde
de wind, de sporen,
de rode rotsen
Steen is tijd
en het skelet ligt daar
in onbeweeglijk geduld

Anja Massee
Augustus 2000

Oma of opa zijn, is een groot cadeau. Anja brengt dat prachtig onder woorden.

Kinderhandjes

Ik zie jouw handjes…

schrijvend…    met ballpoint op witte muren
geklemd…    om stangen, jouw voetjes van de vloer
schilderend…    de spiegels vol vette vaseline
plukkend…    de madeliefjes voor jouw moeder
spetterend…    met water in het bad
vuistjes makend…    voor de grote aanval
omhoog gestoken…    jouw lengte bepalend
nog zo onhandig…    bij het eten van jouw soep
knippend…    in jouw lakens
zoekend…    naar veiligheid bij ’t oversteekpad
rood gebrand…    van het nog hete fornuis
grijpend…    naar de mijne, lopend over een smal randje
bewegend…    in de lucht want je wilde vliegen als Batman
onderzoekend…    in de grotemensenwereld
geklemd…    om je vader, terwijl je op zijn schouders troont
knuffelend…    met je beer in bed

Ik voel jouw handjes om me heen geslagen
terwijl jouw lipjes fluisteren
“Oma je bent zo lief”

Anja Massee
Februari 2000

De IJsheiligen zijn voorbij en An heeft duidelijk zin in de zomer.

Wie niet?!

Dikke lauwe regendruppels
dalen uit de zomerluchten
knoppen gaan open van genot
en ik hoor de bloemen zuchten
bloeien is hun levenslot
zo maken ze mensenkinderen blij
hun kleuren tonend in de mei.

An Cuijpers-Rutjens

Het is bijna Moederdag, speciaal voor alle moeders dit keileuk en hartverwarmend verhaal van Terry. Over een moeder-zoon onderonsje. En een hond…

Sam en Toets, een lekker duo!

Het is een schat van een vent. Vaak een lust, soms een last. ‘t Twinkelen van z’n ogen bij het wakker worden, maakt mijn dag al zonnig. Als een vulkaan, barstend van energie, springt hij uit bed. Zijn lavastroom achterlatend. Alles wat zijn grijphandjes te pakken krijgen, wordt voorzien van zijn handtekening: beplakt met lijm, bewerkt door zijn “reparatiekistje” of voorzien van blauwe, gele of rode stift.

Onze kleine knul van twee heeft één grote liefde: onze hond Toets, een Engelse Cockerspaniël. Elke morgen bij het weerzien wordt ze uitbundig geknuffeld en bij de oren gepakt, waarin hij liefdevol fluistert: “Toetsie-floetsie”. Dit herhaalt zich de hele dag, in allerlei variaties. Wanneer Toets niet achter Sam aanloopt – vooral tijdens koffietijd – dan stort Sam zich wel liefkozend op Toets in d’r mand.

Tijdens het koffiedrinken deze morgen kiest hij zijjn favoriete snoepgoed, een lolly. Kwijlend loopt Toets achter hem aan. Even later komt Sam me teleurgesteld melden dat hij zijn lolly kwijt is. “Kan um nie meer finde” spreekt hij radeloos met opgeheven handjes. Na een zoektocht binnenshuis, zit er niets anders op dan Sam nog eens in de trommel te laten graaien. Na mijn koffiepauze komt hij huilend binnen. “Weer …. lolly … kwijt” snikt hij. “Dit is de ochtend van het lollymysterie” bazel ik verbaasd. Een overval door lolly-mieren? Lolly etende tuinplanten?

Tikkende hondenpoten in de bijkeuken, Toets komt binnen. Sammetjes ogen twinkelen bij het zien van Toets. Zijn grote liefde heeft het mysterie ontrafeld: aan elk oor bungelt een lolly! Hij knuffelt haar uitbundig en trekt de lolly’s van haar oren. “Toetsie-floetsie”!

Terry van Lierop
22 augustus 2001

Als je weet waar Peter en Anja wonen, dan snap je het heimwee van Anja naar hun vroegere, weidse uitzicht.

Bouwkavels te koop

Tussen bomen en sloten zijn bouwkavels te koop
De gemeente heeft haar grens getrokken
Het weiland rijpklaar gemaakt en hekken geplaatst
de boer uitgedaagd en buitengesloten
Maar de grond heeft een geheim
wat het verbouwt is weerstand.

Riante huizen veroveren de horizon
Ieder vertrek heeft een compleet eigen wereld
Hij kijkt uit het raam en staart naar de kerktoren
het uitzicht is elders.

In de achtertuin heeft hij een grote moestuin
en boomgaard
Sterke seizoenen golven het hele jaar door
en nu is het winter, rimpelige appels,
een verschrompelde ui, dorre peterselie
liggen in een bevroren toestand op tafel
en wachten tot de eerste, lauwe regendruppels
de lente aankondigen.

Anja Massee

Een prachtig tijdloos gedicht van An! In een paar woorden schildert ze een prachtige omgeving, die je bijna kan voelen, ruiken en ondergaan.

Kabbelende deinende waterstroom
klotsend tegen de oeverzoom
Vanwaar ben je gekomen?
Was je oorsprong diep in het woud
of in het land der dromen?
Kwam je uit het gebergte, dwalend
en steeds in lager weiden dalend?
Waar je ook begonnen bent
hier aan jouw oever bouw ik mijn tent,
wil ik blijven in late dagen

Plek van vrede, zonder vragen

An Cuijpers-Rutjens
Oktober 2000

Wat een overvloed aan lente en bijna zomers weer, deze maand april! Karin liet zich hierdoor inspireren tot een “zacht” gedicht.

Bloesem

Ik zag ze al weken hunkeren,
die kale magere wintertakken:
eerst voorzichtig, bleek-groentjes wakker
uiteindelijk de knoppen barstensvol
Ze popelden, die jonge knoppen
en konden haast niet wachten

Vanmorgen vroeg toen ik nog sliep
is daar dan toch het enig
juiste moment in tijd gekomen
De bomen in mijn straat op een rijtje
vieren uitbundig hun feest met
bruidsjurken van bloesemblaadjes
die dansen in de wind

Ze hebben maar één week
die tedere witte minne blaadjes
Dat weten ze niet dat deert hen niet

Ze dansen, verleiden en ze geuren
totdat er dikke lauwe
regendruppels de blaadjes
vriend’lijk begeleiden
door het luchtblauw
naar stoepen asfalt struiken
auto’s fietsen dunne jassen

Hun val is zacht en
op het enig juiste
moment in tijd

Karin Vossen
7 april 2018

Onder de tab “Projecten” heb je in het verleden al diverse vormen van creativiteit binnen onze schrijverskring kunnen ontdekken. Met veel trots presenteren wij nu:

de natuurwandkleden van Terry van Lierop

(foto: Lotte Sijbers)

Gewapend met fantasie, inspiratie en vooral véél lappen stof, is Terry al langer bezig met het ontwerpen en maken van deze wandkleden. Ze hebben allemaal als thema: de natuur, een thema waarmee Terry zich zeer verbonden voelt. Tien procent van de verkoop van elk kleed gaat dan ook naar het Wereld NatuurFonds.

Ze geven haar veel voldoening en energie en ze heeft nu de stap gewaagd om ermee naar buiten te treden. Tijdens de volgende expositie kun je de kleden bekijken (en kopen natuurlijk!):

De kunstmuur in Fysiotherapiepraktijk Seuren, Nederweert:
van 25 juni t/m 24 september 2018

Home

Foto’s en detailfoto’s van deze prachtige wandkleden kun je terugvinden:

op de fb pagina van Terry (“Ons Ter”)
https://www.facebook.com/Ons-Ter-165493383988964/?ref=py_c

en op onze tab “Projecten” (klik hier)

Wij wensen Terry veel succes!