Schrijvers Kring Ospel

Op onze Facebook-pagina staan de mooiste herfstgedachten. Het is en blijft een seizoen dat veel inspiratie geeft. Resi is het daar helemaal mee eens!

Herfst

de geur van vocht
van vallend blad
de geur van mist
in herfst gevat

de geur van regen
van zompig mos
de geur van aarde in
het loofboombos

de geur van najaar
beleef het bewust
de geur van leven
van natuur die rust

Resi Faessen-Teeuwen

Bijna 17 jaar geleden… de hele wereld maakte zich erg druk over de komst van het jaar 2000! Dat inspireerde Annemiek tot het volgende verhaal.

Attentie, attentie. Hier volgt een oproep van de gemeente-politie

De metalen luidsprekerstem drijft de mensen massaal uit hun huizen.

De toekomst van deze gemeente biedt na het jaar 2000 geen perspectief:
Door computerstoringen zult u verstoken zijn van gas, water en elektriciteit.
Salarissen en uitkeringen kunnen niet uitbetaald worden.
Vliegverkeer blijkt onmogelijk.
Medische zorg is slechts beperkt voorhanden.
Wateroverlast ontstaat omdat de Waterschappen onvoldoende voorbereid zijn. Met alle gevolgen van dien.
In de winkels is nauwelijks voorraad aanwezig, wat plundering en brandstichting tot gevolg zal hebben.

Monotoon spuit de stem het ene schrikbeeld na het andere.

Het gemeentebestuur is gisterenavond voor een spoedzitting bijeengekomen. Om haar inwoners de vele millenniumrampen en het daarmee gepaard gaand leed te besparen, is door de raad besloten alle levensvormen in Nederweert te vernietigen. Om complicaties te vermijden wordt met onmiddellijke ingang de “Operatie millennium” opgestart.

Ontzet kijken we elkaar aan. Uit het niets verschijnen de helikopters. Ze cirkelen dreigend boven onze hoofden. De eerste geweersalvo’s klinken. Paniek breekt uit. Angstkreten, bloedspatten, vallende lichamen. De dood is overal. “Oh god, mijn kinderen. Waar zijn ze?” Ik krijs hun namen…
Iemand grijpt mijn bovenarmen. “Laat me los, ik wil niet sterven, ik wil niet…”
“Hé word eens wakker. Wat ben jij aan het rondspoken op de laatste dag van het jaar? “
Verwilderd kijk ik om me heen. De dekens liggen op de grond. Tranen rollen over mijn wangen. Mijn man kijkt me verbaasd aan. Nog nahuiverend vertel ik hem de gruwelijke details van mijn nachtmerrie.
“Het bloed, de lijken… het leek zo echt!”
“Ik begrijp het niet; waar komt die angst opeens vandaan? “
“Vind je dat gek? Maandenlang hoor je de negatieve millenniumproblemen aan zonder er serieus bij stil te staan. Nu is het bijna zover en nu bezorgt het me toch een onbehaaglijk gevoel. Er is zo weinig optimisme over het jaar 2000. Is er dan geen enkel lichtpuntje?“
“Toch wel. Je vergeet iets heel belangrijks: onze kinderen. Zolang er kinderen zijn, is er een toekomst.”
“Je zult wel gelijk hebben. Hier, een dikke kus; ik voel me weer wat rustiger!”
“Het aftellen is al begonnen. Kom, we gaan ervoor.”

Samen op weg naar 2000.
Annemiek Korsten

Ook deze week een gedicht n.a.v. een woord dat Merel ons had opgedragen. Annie combineerde het met een nieuwsbericht dat indruk op haar maakte. Het is een bijzonder gedicht geworden.

Een dood zwerft rond
grenzeloos en onzichtbaar
In tuinen en parken
is de roep om regen verstild

Usutu sluipt naar binnen
verzwakt en geeft geen kans
er rest alleen de schaduw
over hun ogen

en de dood in het merellijf

Annie Kessels
n.a.v. de grote sterfte onder merels door het Usutu-virus
oktober 2016

Onze trouwe volger Merel gaf ons als schrijfopdracht: nestkastje. Dat inspireerde An tot een mooie filosofische gedachte.

in het huis van mijn verlangen
heb ik een nestkastje opgehangen
daar, in de schuilplaats van mijn hart,
woont de vogel van herinneringen
die vliegt waarheen hij wil.

An Cuijpers-Rutjens
Oktober 2016

Onze An is van vele schrijfmarkten thuis… Knap hoe ze met weinig woorden spanning weet te creëren in dit ultrakort thrillerverhaal.

Steen

Roerloos ligt ze op de bank. Het is donker in de kamer maar ze denkt er niet aan om licht te maken. Aldoor maalt dat afschuwelijke door haar hoofd. Het gaat rond en rond als in een magische cirkel. Het gevoel dat ze een steen in haar maag heeft wil maar niet weggaan. Naar buiten durft ze niet, doodsbang als ze is. Misschien is het gevaar nog daarbuiten, in de duisternis.

Ze heef haar spuitbus gebruikt die ze na een eerdere ervaring altijd bij zich heeft. Deze keer heeft ze die op de oprit laten vallen toen haar belager er schreeuwend vandoor ging. Panisch is ze naar binnen gevlucht en heeft ze de deur gesloten. Ze weet dat ze nu naar de politiepost moet bellen maar ze lijkt wel verlamd.

Al die gruwelverhalen in de krant lijken zo ongelooflijk, maar dit is nu realiteit. Ze had de auto met draaiende motor wel gezien, langs het tuinhek. Maar ze had er niks achter gezocht. Totdat ze een sjaal om haar hals voelde trekken. Haar tegenwoordigheid van geest heeft haar gered.

Gejaagd gaat ze nu toch bellen en ze wacht tot de politiewagen voor de deur stopt. Ze brengen haar naar een vriendin want ze durft voor geen geld alleen te blijven vannacht. Misschien durft ze dat wel nooit meer.

An Cuijpers
Oktober 1996

Tijdens haar vakantie kwam Resi dit monument tegen, met op de achtergrond de vele namen van overleden vissers. Het maakte zo een indruk op haar dat ze die moest verwoorden in een mooi gedicht.

Urker monument: vissersvrouw

als indrukwekkend middelpunt
van een halve cirkel muur
staat met de rug naar het water
een karakteristieke vrouwenfiguur
krachtig, trots en waardig

wetend dat dit water geeft
maar woest ook steeds het leven
neemt, kijkt ze schielijk achterom
in ijdele hoop, heel even
maar altijd weer vergeefs

een wand boordevol namen
van verzonken mensen
waaronder kinderen van 8 en 10
je zult het niemand wensen
vis kost meer dan geld alleen

de vrouw weet dat het water
haar geliefden heeft verslonden
eeuwig wachtend op een teken
en de tijd heelt alle wonden
maar de pijn is er niet minder om

Resi Faessen-Teeuwen
oktober 2016

De WinterPoëzieAvond 1999 had als thema: het millennium. Dat was voor Anja aanleiding om haar verwondering uit te spreken over de geschiedenis van de mensheid. Een gedicht dat je niet moet proberen te begrijpen, maar moet “proeven”.

Van 2000 tot 2000

Ik wandel op Thebe
om jou te ontmoeten
Wanneer zal ik je vinden
als tijd niet telt
als de farao zijn sarcofaag bouwt
en ik de spijkers zoek
om alles op schrift te stellen.

Als ik mijn rustplaats verlaat
zie ik Griekse broeders
hun ijzeren wapens hanteren,
terwijl ik in alphabetisch schrift
woorden zoek om jou over
de liefde te schrijven

Te laat ontwaak ik om Julius Caesar
te zien vermoorden en Cleopatra zichzelf
Maar een Kind wordt geboren
zonder liefdesdaad
en achterom ziend
zie ik jouw schaduw
in de loop van de tijd

die terug stroomt

Laat de tijd maar gaan
Voordat het millennium wordt bereikt
vertraag ik mijn pas
om de ontwikkeling van de Japanse poëzie te volgen
Mijn tekort aan woorden
put ik uit deze bloem der letterkunde
Geniale dichters brengen mij dichter bij jou

Herinneringen aan puur geluk
verzanden in zwarte aarde
Ik wil niet meer zien
hoe alles voorbij gaat
en twijfelen aan het eeuwig Zijn
Dus deel ik jou met mijn computer
omdat zijn geheugen het mijne overtreft
totdat het millennium je wegvaagt

Pas dan
ga ik weer spijkers zoeken

Anja Massee
Oktober 1998

Terry heeft een bijzonder gedicht geschreven, waarin andere ouders zich beslist zullen herkennen. Heel mooi en aangrijpend.

Solo

Vertolkers van warmte en geborgenheid
de fleurige nestkastjes aan de muur
jeugd vervlogen in een kortstondig uur
plaats makend voor plotse volwassenheid

de volgelkooitjes, leeg opgehangen
benadrukken vrijheid en avontuur
ontdekkingsreiziger met verve en vuur
spreidt zijn vleugels geheel onbevangen

met open vizier de wereld induiken
een jonge vogel op zijn eerste vlucht
weldra zal de man in hem ontluiken

het lege nest ademt je warme lucht
weemoed laat me je geuren ruiken
kracht der liefde, een bitterzoete vrucht
Terry van Lierop
September 2016

Onze Resi is een zeer fanatiek beoefenaar van de nationale zomersport! Veel leesplezier met haar nachtelijk avontuur.

MIDDEN IN DE NACHT OP JACHT

Terwijl ik na een energievretende dag geniet van mijn welverdiende nachtrust, word ik bruut gewekt door zzzzz, zzzzzz, zzzzz in mijn rechteroor. Ik schrik wakker, sla verwoed om me heen, waarbij ik mijn hand bezeer aan de bedplank van het hoofdeind en kijk paniekerig in het rond.
Dat was een mug!

In gedachten grijp ik een dubbelloops jachtgeweer en ga in een pink-panter-houding achter de minstens 1 stuks mug aan. In werkelijkheid pak ik een kussen om de mug te lijf te gaan in een eenzijdig kussengevecht van mens tegen ondier.
Kijk, daar spot ik er eentje precies boven mijn bed tegen het plafond.
Ik vraag me af of dat beest mij of mijn inmiddels wakker geworden levensgezel al gestoken heeft.
Ik sta op het bed te balanceren om mijn evenwicht te hervinden op de verende ondergrond en sla daarna direct ongenadig hard vanuit een rechtse hoek vol met het kussen tegen het plafond. Raak! Resultaat: 1 dode mug en een bloedvlek zowel op het kussen als aan het plafond. Dit is het antwoord op mijn eerdere retorische vraag. Ook dat nog!
“Wat ben je nu toch weer aan het doen?” vraagt mijn man getergd en geërgerd tegelijk. Ik antwoord dat het jachtseizoen geopend is sinds middernacht.
Daar vliegt mug nummer twee argeloos voorbij, maar niet lang meer. Dat is mijn belofte. Ik zet de aanval gewoon voort of het de normaalste zaak van de wereld is. Mijn eerste poging om het dier naar de muggenhemel te helpen mislukt en helaas ben ik het vliegbeest even kwijt uit mijn vizier. Jeetje, daar zit ze rustig op het bloemetjesbehang als een gecamoufleerde strijder tussen de bonte kleuren. Ik had bijna een loep nodig net als Sherlock Holmes om haar te vinden. Daarom duurde het ook even, maar de aanhouder wint. Bam, daar tref ik de mug bij de tweede poging in een keer. Alleen tref ik deze keer niet alleen de mug, maar ook mijn lampje op het nachtkastje, waardoor dit keramieken exemplaar met een dof geluid op de vloer belandt. Een beetje oenig kijk ik naar het gevallen voorwerp, maar ik ben te zeer gedreven mijn muggenjacht voort te zetten, dat de lamp mij van later zorg zal zijn.
Mijn man vraagt me toch eens rustig aan te doen. Híj is al wakker gemaakt door mij, meent hij en dat hoeft niet te betekenen dat het hele appartementencomplex wakker moet worden. Nou ja, dat is zijn mening, ik ben een heel andere mening toegedaan. En garde dus maar weer en medewerking of tegenwerking doet er niet meer toe; ík ben lekker op dreef.
Met laserogen speur ik elk gaatje en hoekje in de slaapkamer af, maar niks te zien. De deur! Op de deur van de slaapkamer zit een mug gewoon mug te wezen, loerend op mijn bloed of dat van mijn huisgenoot. Me afvragend waar die muggen toch vandaan gekomen zijn, neem ik mijn kussen weer in de aanslag en sla als een ervaren verdelger de mug helemaal plat, waarbij ik versteld sta van mijn eigen agressie. Ik doe zelfs geen vlieg kwaad, maar een mug is andere koek.
Mijn ogen speuren achter mijn brillenglazen elke plek van de slaapkamer af en ja hoor, daar zit er nog een op de plafonnière. Mijn man roept al “Nee, hè! Niet tegen de lamp slaan!” Op dat zelfde moment mep ik mijn hoofdkussen keihard tegen het plafond, waar ik zowel mug als lamp vakkundig tref. Die laatste blijkt ongeschonden, maar de mug niet, want die zit vastgeplakt aan de lamp. Hoe moordzuchtig kan een vreedzaam mens worden zonder er spijt van te hebben!
Hopelijk was dit de laatste. Morgen zal ik de restanten van wat eens muggen waren wel verwijderen. Die krengen maken me echt helemaal gek.

Na nog wat binnensmonds gemopper mijnerzijds en onbegrip van mijn partner, besluit ik mijn jachtgebied te verplaatsen naar het dromenland. Aanvankelijk lukt dat natuurlijk niet en ben ik klaarwakker. Ik heb de veroorzakers van de nachtelijke onrust uitgeschakeld en nieuwe recruten niet meer gespot.
Welterusten dus maar weer en als mijn bloeddruk genormaliseerd is, glij ik heel langzaam weg in mijn verdiende slaap. Maar dan opeens……..zzzzz, zzzzz, zzzzz…………

Resi Faessen-Teeuwen
september 2016

Hilly’s schrijfopdracht “geur en smaak” inspireerde ook Karin. De link naar haar favoriete tv-programma was gauw gelegd. Ze heeft wel één probleem…

Heel Holland Bakt

Bosbessenjam met karwijzaad
is goddelijk, dat je het weet
Ook meringue op zijn Zwitsers
geeft vleugels als je ’t eet

Alsof een engeltje op mijn tong piest,
wanneer papillen zijn blootgesteld
aan pindakaasijs met druiven:
mijn culinaire hartje smelt

Choco-hazelnotentaart
buko pandan met mango en passievrucht
of aardbeienmacarons met room:
ze ontlokken mijn zoetdwang een diepe zucht

Ik waan mij in een geurend bos
wanneer een vleug van rozemarijn,
kardemom en wilde knoflook
in mijn neus om voorrang aan ‘t vechten zijn

Kruiden, vruchten en deeg verrichten
in de oven samen een wonder
Geuren brengen mij in vervoering
ik kwijl dan, ik kan niet zonder

Oooh…

in deze wereld van steeds meer apps
voor de Heilige Digitale Zaak
mist mijn tv de belangrijkste:
de app voor Geur en Smaak

Karin