Schrijvers Kring Ospel

Sinds gisteren is het langverwachte lenteweer echt gekomen! Annie krijgt dan direct de kampeerkoorts en probeert dat ons uit te leggen… Geniet ervan!

Waarom koppelen we ieder jaar weer de caravan achter de auto?
Tja, hoe ga ik dit uitleggen?

Is het het lekker buiten leven, de wind en zon voelen, het gras ruiken…?
Lekker lezen, terwijl Wim gewapend met flesje bier en spatel improviserend staat te koken op een gasbrander. Tijdens een regenbui in de voortent uren bakken op een mini bbq, dat zo lekker langzaam gaat dat je rustig kan zitten kletsen of uiteindelijk van verveel je boek erbij neemt?

Is het het ’s avonds gezellig buiten zitten onder een luifel met een glas wijn en een bak noten bij wat kaarslicht. En jezelf helemaal inpakken om lijf en leden te beschermen tegen de muggen? Want muggen laten zich door geen enkel citroenkaarsje weerhouden om jou op te zoeken en zich te laven.

Is het het wakker worden van het geluid van vogels, of ’s nachts de regendruppels op het caravandak boven je voelen…
Of in de nazomer leven als een holbewoner en ons in de caravan terugtrekken zonder krant, televisie en telefoon met de benen onder een deken op de bank?

Is het het lekker knus met Wim in ons caravannetje liggen… Of het vinden van een serene open plek, waar enkel vogelzang de stilte verstoort. Of juist een plek waar de koeien van de boer achter de haag hun plas- en poeppauze houden?

Is het het ontdekken van oude culturen, steden en paden. Mensen ontmoeten met hun verhalen, wensen en ideeën. Of het dagelijks ritueel van elke buur een goede morgen wensen op weg naar de douche?

Is het het niet aan uur en tijd hoeven te houden en de hele dag buiten zijn. Het bijhouden van één agendapunt per dag… wandelen of fietsen we vandaag. Of zijn het dagen zonder de druk van verplicht genieten op onze schouders?

Tja, kun je dit uitleggen? Ik geef het op!

Annie Kessels

n.a.v. het woord “sleurhut”

De natuur om haar heen: dan is An in haar element. En welk jaargetijde is er dankbaarder om over te schrijven dan de lente?!

Er drijft een aroma langs de wegen
het is lente met een geur van regen
ik zie de knoppen openspringen
vogelkeeltjes die weer zingen
geluid van liefde en geluk
na het gezang krijgen ze het druk
want hun nesten puilen uit
met zo menig jonge spruit
die met uitgerekte nekjes
en met opengesperde bekjes
vragen om de buit!

An Cuijpers- Rutjens

april 2016

Uit de bijdragen voor de WinterPoëzieavond 1998, deze klassieker: tijdloos, mooi en goed getroffen door Peter.

ODE AAN DE PEEL

’s Morgens
in alle vroegte
op de fiets
op de trappers
je gezicht verkrampt
je handen versteend
op pad
naar de natuur.

Lichte nevel op de wegen
maar daar verschijnt al
de oude schaapskooi
met zijn karakteristieke kap.

De adem als een rookpluim
over knuppelbruggetjes
en veenpaden
de broedende kokmeeuwen,
de slaperige sterntjes
reageren nog niet.

We zijn alleen
de rust nog niet verstoord
met ferme pas
veren we mee
met de zachte grond
de zon komt langzaam op
boven de duistere peelstronken.

Op de smalle paden
langs het Elfde
en het Eeuwig Leven
denken we aan vroeger
hoe onze voorouders
hier konden delven
het zwarte goud
voor potkachel en stoof.
De Peel
waar tussen de struiken
nog heksen woonden
die men ’s avonds
zag overvliegen zonder gerucht
en waar een droge, warme zomer
zorgde voor rookpluimen
die bleven walmen
bijkans tot in de eeuwigheid.
Peter Massee
28-11-1997

Deze vragen hielden ook de leden van de SKO bezig afgelopen week. Annie beschrijft eenvoudig en helder haar keuzes rondom het Oekraïne-referendum.

6 april 2016

De geur van regen hangt in de lucht als ik naar het stembureau wandel. De geuren van uitbottende struiken, bomen, aarde en hyacint mengen met de geur van natte dakpannen en stoeptegels en nestelen zich in herinneringen. Dit is lente en nieuw leven.

Uit de geuren die de ochtend doorwasemen probeer ik wijsheid te putten. Mijn gedachten blijven hangen aan twijfel; twijfel over ja of nee…of helemaal niet. Helemaal niet.. als statement, als protest tegen de mannen van Geen Peil. Over de ruggen van de Oekraïense bevolking proberen ze een veto uit te spreken over de EU. En wie laten zich gebruiken om dit uit te spreken? Juist ja, wij Nederlanders. Ik overweeg om me om te draaien. Want voor mijn gevoel is de actie gebaseerd op hun ongenoegens en het daarvoor creëren van een podium.

Mijn voeten stappen nog steeds voorwaarts, dus ‘helemaal niet’ gaat het niet worden. Maar wat dan? De frisse ochtendbries dringt in mijn gedachten. Corrupte leiders zijn er altijd geweest en zullen altijd blijven, is mijn idee. Maar de kracht van een volk wil ik niet onderschatten. Enkele eeuwen geleden beukte in Europa de revolutie er op los. Zonder de strijders van toen geen democratie waarin wij nu leven.

In het stembureau word ik vriendelijk begroet; blije gezichten omdat ze op dit vroege uur al vreesden voor een lange lege dag. Mijn gang naar het stemhokje is gedachteloos en met één blik op het stemformulier weet mijn hele wezen wat mijn stem zal zijn. Een volmondig VOOR.
De geur van regen hangt nog steeds in de lucht als ik naar huis wandel. Dankbaar voor deze dag, voor mijn leven met kansen door het zwaar bevochten kiesrecht voor vrouwen. Ook dankbaar voor de democratie waarin we leven en die ik de Oekraïense bevolking zo gun. Zwaar en lang zal hun weg nog zijn. Voor elke negatieve stem zijn zeven positieve stemmen nodig om de wereld in balans te houden. Ik ben positief ingesteld en vertrouw op de kracht van een volk.

Corruptie valt niet uit te roeien. Zoals ook positief denken en dromen niet uit te roeien valt.

Annie Kessels

Een ijzersterk en waargebeurd verhaal. Annie heeft het met plezier op papier gezet!

Zijn laatst getelde dagen

Al enkele dagen keek hij mistroostig door het raam.
Dat vrolijkt hem ook niet op. Regen, regen en nog eens regen.
Soms ziet hij een lekker dier buiten voorbij vliegen, nat glanzend en onbereikbaar voor hem. Wat een leven, alleen maar vanachter de geraniums de buitenwereld bekijken! Nee, dit was toch niet zoals hij het zich had voorgesteld. Zijn kamergenoot scheen zich niet zo druk te maken, hij pafte zijn sigaretje en liet van tijd tot tijd een vette scheet en verziekte op die manier de toch al bedompte lucht in hun kamer. Die kerel deed alsof hij hem niet zag; alsof hij niet bestond.
Zelfs als hij aan al het lekkers zat dat op tafel staat uitgestald, reageert meneer niet. Het enige wat blijkbaar telt, is voetbal op tv.
Vanmorgen had hij op een nogal irritante manier de aandacht proberen te trekken, maar ach, die ouwe knakker zag hem nog niet staan of vliegen. Was zeker blind of zo.
Misschien was hij ook nog doof, of nog erger, zo dement als een deur. Ja, in het verzorgingstehuis kon je van alles verwachten. Hij moest zorgen dat hij hier weg kwam, hij wilde zijn dagen hier niet langer doorbrengen. Er moest toch een weg zijn om te ontsnappen, etage voor etage.

De dokter is in huis en doet zoals gewoonlijk zijn ronde.
‘Goedemiddag meneer Janssen, hoe is het met u?’ ‘Met mij gaat het uitstekend’ reageert meneer Janssen, ‘maar het is toch wat drie dagen in het verzorgingstehuis en dan al dood.’
De dokter kijkt meneer Janssen vragend aan. ‘Hoe bedoelt u?’ ‘Ik heb nog niets gehoord over een sterfgeval?’ ‘Wie is er gestorven?
‘Och’ zegt meneer Janssen ‘een irritante kwal, dacht dat ik hem niet in de gaten had, zat steeds met zijn vieze poten aan mijn koekjes.’ ‘Ik heb hem een oplawaai verkocht, dacht zeker dat ik niet meer kon meppen, dacht zeker dat ik Parkinson had of zoiets.’ ‘Nee, na drie dagen heeft ie het loodje moeten leggen, dacht zeker dat hij bij mij kon inwonen.’
‘Maar meneer Janssen, waar is de dode?’
Janssen wijst met een bruin berookte vinger naar de vlieg in de asbak. ‘Daar ligt ie.’

n.a.v. Levensfase
7-7-98 Annie Kessels

De inhoud van de gedichten op onze site is gevarieerd: in onderwerp, vorm en zeker ook in stijl. Af en toe komt er tijdens onze bijeenkomsten een gedicht naar voren waar we allemaal stil van zijn. Dit sterke, indringende gedicht van Resi vroeg gewoon om een groter publiek. We hopen dat ook u het kunt waarderen.

Angola, het leven voorbij

In plechtige pas voorwaarts
blote voeten door het stof
van rood gekleurde aarde
de onschuld in een doos

negen maanden lang
gedragen door de moeder
nu afgegeven door de vader
de onschuld in een doos

een stoet van enkelingen
op weg naar een herinnering
voor eeuwig in de rode grond
die onschuld in een doos

geen hout geen kist
geen mooie grafsteen
slechts aarde en karton
voor de onschuld in die doos

twee oneven latjes
gevormd tot een kruis
als merkteken van de dood
rust in vrede lief kind

 
Resi Faessen-Teeuwen
Maart 2016

Enkele weken geleden hebben wij gevraagd om woordjes/foto’s/korte zinnen waarover wij dan gaan schrijven. Dat leverde al verschillende reacties op en er mogen er nog veel meer volgen! Onze trouwe volgster Franca Michiels hielp ons aan een wel heel bijzonder woord:

”kruupstruukerig”.

Ze gebruikt dat vaak wanneer het niet gaat of voelt zoals het zou moeten gaan of voelen. Volgens haar omgeving bestaat het niet, maar ze meent het toch vaker te hebben gehoord.

Wij dachten aan een laag, hardnekkig/gemeen struikgewas?

We hebben dit mysterie toch maar voorgelegd aan de Veldeke-Vereniging Wieërt, maar ook Jan Moonen kon ons niet helpen. En als die het niet weet! Zijn reactie:
Nemes vanne Schriêverskrînk kos ’t woeërd ‘kruupstruukerig’ thoêsbrînge. De meîste dachte det ’t waal te make mos hebbe mét onkroêd, eets waat ongergonds doeërwoekertj (bv. bamboe?).

Wie kan Franka, Jan en ons helpen aan de betekenis van dit woord?

Fatehpur Sikri is de ceremoniële hoofdstad van het oude Mogolrijk en ligt in het noorden van India. Ze is uniek in opzet en architectuur. Ook op Peter heeft ze een onvergetelijke indruk gemaakt. Dat leidde tot een bijzonder gedicht.

Fatehpur Sikri
hemelse naam
bovenmenselijke bekoring
aards paradijs

Ochtendkrieken
eerste zonnestraal
flonkering op water
ontwaken van natuur

Mythische stilte
voorzichtig verbroken
vogelgezang
wiekgefladder

Schemer verzwindt
schaduw vervaagt
oranje bol
zet alles in vlam

De hemel nog leeg
alles stijgt op
probeert zon te verduisteren
lucht te betrekken

Plots stokt de adem
rust wordt verscheurd
straaljager buldert over
terugval naar moderne tijd.

Peter Massee
24 april 1997

Oud genoeg om over een grote levensperiode terug te kijken, jong genoeg om nog veel te (willen) ondernemen… Karin probeerde die verwondering in filosofische woorden te vangen.

Ouder

De tijd fluistert harder
in de nieuwe generaties,
met hun eigen tijdsgeest,
die na mij zijn opgestaan

in de toenemende dierbaren
die eigen wegen gingen,
ik ontmoet ze niet meer

De tijd fluistert harder
in de seizoenen die
steeds sneller cirkelen

in lichamen waarin gebreken
nadrukkelijker doorschemeren

De tijd fluistert harder
in herinneringen die krimpen
of vergroten met de jaren
De tijd fluistert harder
dat ze slechts illusie is
en dat de werkelijkheid wacht

Ik luister

Karin
Maart 2016

Wie doet er mee?

De lijfspreuk van de SKO is: “over elk onderwerp kun je iets schrijven”. Dat is meer dan eens bewezen: in het (voor ons zo vertrouwde) trommeltje van Anja stoppen we ooit de gekste woorden. En altijd leidt dat tot mooie, bijzondere of maffe schrijfsels.

Onze oproep: daag ons uit en geef ons een mooi, bijzonder of maf woord op waarover wij dan gaan schrijven. Het mag ook een korte zin zijn of een foto. Wanneer wij deze schrijfsels publiceren, dan vermelden we natuurlijk ook de naam van de inbrenger van het desbetreffende woord. U valt dus eeuwige roem ten deel!

Inleveren kan via
facebook https://www.facebook.com/Schrijverskringospel
website http://www.schrijverskringospel.nl
of via een van onze leden.

Doe ook mee en verras ons!